vrijdag 6 december 2019

Aardappeltjes uit de oven

Vandaag deel ik één van onze favoriete recepten. Komt bijna iedere week op tafel. Makkelijk om te maken; de oven doet het meeste werk. 

Aantal dingen vooraf:
- Neem de maten niet al te serieus. Ik vond het erg lastig om te bepalen hoeveel olijfolie, kruiden en zout ik gebruik. Ik doe het echt op gevoel. Experimenteer zelf voor het beste resultaat!
- Mocht je een oven hebben met hete lucht functie hebben dan heeft dit de absolute voorkeur. Maakt de aardappeltjes echt krokanter en ze zijn sneller gaar. 
- Qua aardappels gebruik ik altijd frietaardappelen. Van die grote bonken. Vooral als ze al wat oud en verrimpeld zijn, zijn ze uit de oven heerlijk!

Ingrediënten:
- ongeveer 800 gram aardappelen

- 1 eetlepel paprikapoeder
- 1 eetlepel oregano
- zout naar smaak
- 3 eetlepels olijfolie
- 2 eetlepels bloem

Werkwijze:
1. Schil de aardappels, snij ze in blokjes, was ze en dep ze droog met een theedoek.
2. Verwarm de oven voor op 200 graden (hetelucht, heeft de voorkeur) of 210 graden voor een elektrische oven (boven- en onderwarmte)
3. Doe de aardappelblokjes in een grote schaal en giet er wat olijfolie over en meng door de aardappelblokjes heen. 
4. Daarna de paprikapoeder, oregano en zout en meng de boel weer door elkaar
5. Tenslotte strooi je er wat bloem overheen (dit kun je op zich ook weg laten, maar geeft een extra knapperig resultaat) en roer het geheel voor de laatste keer goed door. 
6. Verspreid de aardappelblokjes over de bakplaat (met voorkeur zonder bakpapier!) en zorg dat ze niet te veel tegen elkaar aanliggen. 
7. Ze hebben ongeveer 30-45 minuten oventijd nodig. Tussendoor een keertje omhusselen. 
8. Eet smakelijk!
Voor ze de oven ingaan
En krokant er weer uit!



vrijdag 22 november 2019

4 boekenseries

Het is weer heerlijk winterweer. Lange en donkere avonden. Wat denk je van een mooi boek? En een kop thee en een reep chocola erbij

Hier wat boekentips voor je. Dit keer romans. Ik heb 4 series voor je (13 boeken). Zo'n fijn idee als het eerste boek zo mooi was, het tweede boek al voor je klaar staat. Nog even geen afscheid nemen aan het eind van het boek. 

Serie: Op de grens van het Wilde Westen
Auteur: Tracie Peterson

Deze serie gaat over 3 zussen die zich settelen in het Wilde Westen. Serie heeft drie delen, in ieder deel staat een andere zus centraal. 




Serie: Rondom de vuurtoren
Auteur: Jody Hedlund

Serie die 4 delen heeft die allemaal afspelen rondom de vuurtoren. De hoofdpersonen van de boeken zie je in een ander deel weer terug al achtergrondpersoon. 




Serie: Eigen taart is goud waard
Auteur: Tricia Goyer en Sherry Gore

Dit is wederom een serie over zussen. In ieder boek staat een zus in de schijnwerpers. De zussen van dit gezin hebben allemaal heel specifiek hun eigen talent. Boek gaat over de Amish, maar is heel anders dan de Amish romans die je gewend bent om te lezen. De Amish in dit boek hebben wat ruimere regels, van een minder strenge orde. Wat ook ontzettend leuk is aan deze boeken is dat er veel recepten in staan. Wel moest ik bij ieder boek wat doorzettingsvermogen hebben om door te lezen. Pas later in het boek kreeg ik de smaak te pakken. Deel 3 is mijn favoriet. Ik ben benieuwd of er nog meer delen komen over de andere zussen. 



Serie: Zimmermantrilogie
Auteur: Kim Vogel Sawyer

Deze serie speelt zich af onder Mennonieten. De hoofdpersoon is Suzanne Zimmerman. Door heel de serie heen ben ik dit zo'n lieve vrouw gaan vinden! Ze is in haar verleden zwanger uit de gemeenschap. Na 20 jaar gaat ze terug. Ontmoet ze haar familie en oude jeugdliefde. Het heerlijke aan deze serie is dat deze niet geheel voorspelbaar is. 





vrijdag 15 november 2019

Voorbereiding advent

Vorig week liep ik door het winkelcentrum en ik voelde me echt een beetje wereldvreemd. Overal zag ik sinterklaasspullen (oké die had ik in september ook al ontdekt), maar vooral ook veel kerstspullen. Blijkbaar winkel ik heel weinig en kom ik niet verder dan de supermarkt. 

Maar goed, er zat ook een leuke kant aan. Bij de christelijke boekenwinkel lagen er heel veel kerstspullen op een tafel midden in de winkel. Heerlijk vind ik dat! In onze bibliotheek kun je wel merken dat er weinig christelijk publiek komt, dus vind je daar zulke boeken ook nauwelijks. Nu heb ik even heerlijk zitten neuzen, voor zover Niek dat toeliet. 

En natuurlijk liep ik niet met lege handen de winkel uit. Ik ontdekte een boek waar ik super blij mee ben! Vorig jaar schreef ik in het artikel Advent met een peuter al over het boek De boom van Isaï. Het boek was niet meer leverbaar en ik leende het van de bibliotheek. Maar in de boekhandel zag ik het boek liggen! Het is dus opnieuw uitgegeven. Alleen nu als posterpakket. 


Het boekje heeft nu geen harde kaft, maar een zachte kaft. Erg leuk is dat er een grote poster A1-formaat bij zit met daarop een 'boom' en een plekje voor elk kaartje die je erbij kan hangen. Ook de kaartjes zitten erbij op kwaliteitspapier. Je moet ze alleen nog uitknippen. Het hele pakket kost €14,95. Je kunt het ook hier bestellen. 




Vorig jaar had ik het wat aangepast en wat makkelijker gemaakt zodat het voor Sam goed te begrijpen was. Dit jaar ben ik van plan het niveau wat hoger te maken. Ik ben van plan alle verhalen nu voor te lezen. En ook wat vragen eruit te behandelen. Want tenslotte is Sam geen peuter meer, maar een echte kleuter! Op het boekje staat de leeftijd van 3-8 jaar aangegeven. 



vrijdag 8 november 2019

Update: een gezond BMI met tips (1)

Een heel tijdje geleden schreef ik dat ik wou afvallen zodat ik weer een gezond BMI heb. Vandaag een update van de stand van zaken. In al die weken leerde ik ook behoorlijk wat over mezelf en over afvallen. Ik deel het hieronder met je!

Bron: pixabay
Op het moment van schrijven ben ik 6 weken bezig met afvallen. Ik ben nu 4 kilo kwijt, gewoon weg! Wat een heerlijk gevoel. Zeker als je aan je lijf begint te merken dat je slanker word en dat je fijner in je vel begint te zitten. Ik val niet super vlug af, en dat vind ik prima. Ik heb een hekel aan 'honger lijden' en constant alle lekkere dingen afslaan. Ik weet van mezelf dat ik met een 'hongergevoel' heel kort en sacherijnig kan zijn. Als ik alleen bent kan ik op mezelf sacherijnen, maar als moeder is het voor mij geen optie. Dus dat probeer ik ten alle tijde te voorkomen. 

Mijn aanpak: ik eet gewoon 3 maaltijden mee met het gezin. Een paar keer per week vervang ik de broodmaaltijden door wat anders: bijvoorbeeld 's morgens yoghurt en tussen de middag een boerenomelet. Daar moet mijn lichaam best aan wennen, maar ik val er goed op af. Als tussendoortje eet ik fruit of iets van een maïswafel. Eén keer per dag heb ik een 'snoepmomentje' en eigenlijk is dat altijd 's avonds. Dan geniet ik voor 200% van een stukje chocola of stroopwafel (daar ben ik dus echt gewoon dol op). In het weekend snoep ik ook, maar gewoon de helft van wat ik voorheen deed. Geen halve zak chips, maar een handje. Een klein stukje taart. En daar kan ik zo van genieten! 

Eigenlijk ben ik bezig mijn levensstyle aan te passen. Het snaaien is verleden tijd. En ik merk dat ik nu veel bewuster eet en er ook veel meer van geniet. Ik geniet nu van een blokje chocola nog meer als voorheen van een hele reep. Deze manier van eten is goed vol te houden. Daarom wil ik ook geen extreme diëten. Ik eet gewoon wat ik voorheen ook had, maar ik houd me nu meer aan 80% gezond en 20% ongezond. 

Bewegen is wel een dingetje. Motivatie mist volledig. Ik heb er gewoon echt een hekel aan. Ik poets gewoon liever iedere dag de badkamer dan dat ik moet gaan sporten. En voor nu vind ik dat prima. Ik probeer regelmatig te wandelen en fietsen, voor zover het weer het toe laat. Ik probeer een actief leven te hebben door weinig te zitten en veel bezig te zijn. 

Wat ontdekkingen die ik deed en die voor jou misschien ook zo kunnen werken:
- Ik ontdekte dat ik een enorme stresseter ben. Zodra Sam een dag minder goed in z'n vel zit kan ik wel een slot op de voorraadkast zetten, want dan heb ik een enorme neiging om te snaaien. Mijn voeten lopen dan automatisch naar de voorraadkast. Absurd...
- Ook als ik hoofdpijn heb of moe ben pak ik automatisch naar chocola en cola om mezelf op te peppen. Vandaar dat ik heel veel diëtisten een voldoende nachtrust aan bevelen.
- Veel water drinken! Vooral als ik heel veel trek heb in iets ongezonds: eerst een groot glas water drinken.
- Soms heb ik heeeeel veeeel zin in iets lekkers. Ik kwam ergens de tip tegen: accepteer dat je er zin in hebt maar kijk pas na een uur of je er nog steeds zin in hebt en geef er dan pas aan toe. Misschien herken je het wel, na de maaltijd enorm veel zin om de snoeppot in te duiken. Vaak heb je na een uur die neiging niet meer. Heeft iets met het opnemen van suikers te maken. 
- Ik kauw meer op mijn eten, zo'n 20 a 30 keer op een hap. Helpt mij om sneller verzadigd te voelen. Het voelt in het begin heel overdreven, maar het werkt zeker. 
- Haal niet te veel lekkere dingen in huis. Ik ben gek op chocola, maar we hebben nu alleen chocola in huis met 70% cacaogehalte. Ik vind die chocola ook lekker, maar ik kan er geen hele reep van op. Terwijl ik dat met witte of melkchocolade wel heel sterk heb. Mocht je snoep ik huis willen hebben voor je kinderen, koop dan zo'n deelzak met van die kleine zakjes. Kleine kans dat jij zo'n hele deelzak in je uppie op eet. 
- Trakteer jezelf bij overwinningen. Deze vind ik best lastig, ik ben behoorlijk streng voor mezelf. Mijn garderobe is nu vrij klein. Dus als ik een gezond BMI heb bereikt mag ik van mezelf nieuwe kleding kopen. 
 - Ik ontdekte dat ik sneller afval als ik minder brood eet. Maar eigenlijk ben ik dol op brood. Ik mis het echt heel erg als ik het een dag niet zou eten. Maar zo nu en dan vervang ik de broodmaaltijd, zoals je hierboven al las. 

We gaan weer verder. Zodra ik weer op een gezond BMI (nog 3 kilo te gaan) zit zal ik nog eens een bericht typen. En dat kan even duren met veel verjaardagen en feestdagen in het vooruitzicht. 

dinsdag 5 november 2019

Week van de pleegzorg; leestip

Deze week is het de week van de pleegzorg. Dat betekent dat pleegzorg net wat meer aandacht krijgt. In de media zie je bijvoorbeeld pleegzorg wat vaker voorbij komen. Als pleeggezin worden we ook extra verwend: we kregen een lief kaartje als blijk van waardering en we mogen als gezin gratis naar het zwembad. Met dat laatste was Sam erg blij :), deze pleegmoeder vind het best een onderneming. Maar goed, schouders eronder en we gaan ervoor. 

Omdat het de week van de pleegzorg is, wil ik met jullie een artikel delen die ik van de week las. Zij heeft zo'n mooie blik op pleegzorg dat het me altijd weer motiveert. Het artikel vind je hier


vrijdag 1 november 2019

Lief zorgenkind

Het is alweer een tijdje geleden dat ik over pleegzorg schreef. Terwijl dat eigenlijk de grootste aanleiding was om te beginnen met bloggen. Dus vandaag besloot ik dat het weer hoog tijd was voor een blogartikel over pleegzorg. Mede doordat ik op het artikel: 'Uit balans' zoveel lieve reacties van jullie kreeg. 

Toen we besloten voor een pleegkindje te gaan hadden we wel een bepaald beeld over hoe het zou zijn. Er zouden problemen bij komen kijken maar die konden we wel aan. En hechting kon een dingetje zijn, maar ook dat zouden we vast overwinnen. Ik zou namelijk mijn baan opgeven en volledig thuis zijn met ons pleegkind. Maar hoe de werkelijkheid écht zou zijn is van te voren moeilijk in te schatten. 

Pixabay
Want Sam is een zorgenkind. Ons lief zorgenkind. En vooral deze pleegmoeder kan zich zorgen maken, onze pleegvader staat er altijd wat relaxter in. 

Sam is nu 3 jaar bij ons. En wat een hobbels hebben we moeten overwinnen. Heel erg veel gebroken nachten en avonden waarop hij niet in slaap kon komen. Zindelijkheidsproblemen die nog niet helemaal over zijn. Woedeaanvallen waardoor heel veel spullen kapot zijn gegaan en de sfeer in huis vaak gespannen is en was. Moeite met gezag, waardoor het soms een strijd is hier in huis. Het lastig vinden als andere mensen op visite komen, waardoor ik beperkt afspreek met anderen als Sam aanwezig is. Bij andere mensen op visite met twee kinderen is voor mij nauwelijks te doen, dit doe ik alleen bij familie. Sam heeft een grote emotionele achterstand. En zo zijn er nog meer dingen die spelen. 

Het opvoeden van Sam vraagt van mij heel veel energie. Ik denk zo'n 75% van mijn 'accu'. Dat is er ongemerkt in geslopen. Maar toen hij laatst een nachtje ging logeren zat ik 's avonds op de bank nog te stuiteren van de energie. Als ik de zorg voor Sam heb, ben ik altijd alert. Ik luister voortdurend of het nog goed gaat. Ik heb het overigens wel meer leren loslaten, de dingen laten gebeuren. Maar toch zorg ik ervoor dat ik altijd bereikbaar ben voor hem. Ik ken hem beter dan dat ik mezelf ken. Ik begrijp zijn gedrag, zijn woede, zijn angst, zijn paniek. 

Heel lastig vind ik het naar de buitenwereld toe. Zelfs naar onze familie en vrienden. Ja, Sam moet mij gehoorzamen, maar soms bereik ik dat via een omweg. Nee, Sam mag andere kinderen niet slaan, maar ik begrijp wáárom hij het doet. Nee, Sam mag geen dingen kapot maken in zijn woede, maar ik voel zijn paniek. Ja, Sam hoort in zijn eigen bed te slapen, maar ik ben degene die zijn angst proef en daarom mag hij bij ons tussenin slapen. Mijn kind heeft een rugzak bij zich. Zijn gedrag is niet 'normaal', daarom krijgt hij ook geen 'normale' opvoeding omdat dat niet bij hem werkt. 

Wij wisten van te voren dat Sam een rugzakje bij zich had vol problemen, zoals alle pleegkinderen. Dat het in de praktijk vaak lastiger is dan we van te voren hadden kunnen bedenken is soms lastig. Maar zelf heb ik ook veel respect voor ouders kindje kregen, wat later een zorgenkind blijkt te zijn. Wat moet je dan veel verwerken en accepteren. Ondanks dat je veel van je kind houdt en er misschien zelfs een hele speciale band mee hebt, denk ik dat die ouders in een moeilijker positie zitten dan wij. Mocht je zo'n ouder zijn, dan hoop ik dat de boodschap in dit artikel je net zo mag troosten als het mij deed. 

Toch zou ik helemaal nooit zonder Sam kunnen. Wat hou ik veel van dat joch! Hij voelt als 200% mijn zoon. Ondanks dat ik zorgen heb om hem kan ik vaak ook van hem genieten. En wat een feest als hij weer een stap vooruit doet! Al weet ik dat hij de dag erna soms weer twee stappen terug kan doen.Sam heeft mij geleerd om bij de dag en bij het moment te leven. Al heb ik soms de neiging om me al zorgen te maken om de toekomst. Sommige problemen lossen zich vanzelf op. Het leven met hem is nooit saai. Hem opvoeden is mijn 'levenswerk'. En het is de meest mooie, uitdagende en moeilijkste taak die ik ooit op mijn schouders had. 

Gods weg in je leven is soms zo wonderlijk. Zelf had ik mijn levenspad zo heel anders bedacht. Maar door duistere tijden in je leven kan er soms zoiets moois ontstaan. Mijn leven als pleegmoeder is niet rooskleurig. Maar ik weet dat God mij deze taak gaf en dat helpt mij om door te gaan. God gaf me dit kind (evenals Niek) om voor te zorgen en op te voeden tot Zijn eer. 

Deze week is het de week van de pleegzorg. Er staan 700 (!!!!) pleegkinderen in de wachtrij voor een pleeggezin. Kinderen met een rugzak. Kinderen die liefde en geborgenheid ontzettend hard nodig hebben. 

vrijdag 25 oktober 2019

10 herkenbare situaties voor moeders (met kleintjes)

Ondertussen ben ik het leven met twee kleintjes al wel gewend. Vandaag beschrijf ik 10 herkenbare situaties die je vast wel herkent als je ook één of meerdere kleintjes thuis hebt rondlopen. Gewoon om af en toe te glimlachen en te relativeren, of als feest der herkenning. 

Pixabay
1. Mijn baby heeft zich zo vies gemaakt dat ik me twee dingen afvraag: 1. hoe pak ik hem vast? 2. Hoe ga ik dit schoon krijgen? Eerlijkheid gebied te zeggen dat onze peuter er soms ook wat van kan. 


2. Ik vind het altijd een spannend momentje na het stofzuigen: de stekker uit het stopcontact trekken. Gespannen luister ik: slaapt hij (al) of is hij (al) wakker?


3. Ik wens soms echt dat ik vier dingen tegelijk kan doen: een baby voeden, telefoon opnemen, in een pan met eten roeren en mijn peuter op de wc helpen. 


4. Ergens op bezoek gaan is een sport. Je komt armen, benen en ogen te kort. 


5. Wat heb ik nu eigenlijk gedaan vanmorgen?  Waarschijnlijk neuzen poetsen, luiers verschonen, baby in bad gedaan, peuter 3 keer op de wc gezet, telefoontje beantwoord, ontbijttafel afgeruimd, mail gecheckt, fruithap klaargemaakt, baby gevoed en een emmer met sopje klaargezet en uiteindelijk beseft dat het weer tijd voor de lunch was.


6. Onze kinderen lijken het met elkaar af te spreken om je tegelijk nodig te hebben. De peuter een driftbui en de baby met een hongerige maag. 



7. Emoties, emoties, emoties. Huilen om doorkomende tandjes. Een driftbui omdat mijn peuter niet krijgt wat hij wil. Schaterlachende baby. Een vastklemmende peuter aan m'n been. Met al die emoties is mijn leven net een achtbaan. 


8. Mijn rustmomenten van de dag: de tijd dat ik even naar de wc kan (en ik geluk heb dat de peuter niet aan de deur staat de rammelen)


9. Eten is een dingetje: de peuter zit in de 'lus-ik-nie-fase' en de baby wil heeeel erg graag eten. 


10.  Overdag even rustig op de bank zitten betekent tegenwoordig: knuffelmoment met de hele familie! Wel even oppassen dat er ondertussen geen oog uitgestoken wordt, een arm uit de kom draait of een vinger gebroken. 

Nogmaals....met een knipoog ;)
Later verlang ik vast heel erg naar deze periode terug!

vrijdag 18 oktober 2019

Winterklus: foto-archief bijwerken

Hoe snel en onverwachts is het najaar aangebroken! Ik had zo gehoopt op nog wat mooie najaarsdagen, maar helaas is de laatste maand alleen maar regenachtig geweest. Ik mis het buitenleven, ik mis het werken in mijn tuin. Anderzijds geeft het ook rust. Buiten werken gaat met dit weer nauwelijks en 's avonds is het al heel vroeg echt donker. Tijd om binnen wat klussen op te pakken! 

Omdat we in het voorjaar en zomer veel buiten leven, 'spaar' ik klussen op voor de winter. Dat geeft me in het voorjaar en zomer wat rust. Momenteel liggen er best wat klussen op mij te wachten, omdat ik de vorige winter zwanger was en ik druk was met onze twee kids. Niks erg, maar deze winter moet ik aan de bak. En ik neem jullie mee! Wie weet motiveer ik je nog om ook aan de slag te gaan :)

Pexels
Ik begin met het foto-archief. Altijd een heel dingetje. Ik probeer het netjes bij te houden, maar dat lukt lang niet altijd. Ik heb dit keer heel erg veel foto's, wat vrij logisch is met de komst van Niek. Ik ga ze nu selecteren, bestellen en (heel ouderwets) in plakken. 

Ik doorloop de volgende stappen:

1. Als eerste verzamelde ik al mijn foto's van mobiel en fototoestel. De mislukte foto's gaan weg en de mooie foto's hou ik. 

2. Vervolgens bestelde ik de foto's. Dat doe ik altijd online, ongestoord en wanneer ik tijd en zin heb. En ja ik ben nog van de ouderwetse versie: ik maak fotoalbums, gewoon plak- en af en toe knipwerk. Voor de vakanties maak ik de albums digitaal. Maar ik hou er gewoon van om een album in handen te hebben waar foto's in geplakt zijn. 

3. Daarna haalde ik heel veel afgedrukte foto's op bij de winkel. Het is dit keer echt een berg! Ik sorteerde ze. Stapel voor Sam, stapel voor Niek, stapel voor ons en een stapel om weg te geven. 

4. Ik heb ze per stapel op chronologische volgorde gelegd en ben ik begonnen met plakken. Ik schrijf er ook meestal wat bij. Bijvoorbeeld de leeftijd, of als ik naar het consultatiebureau ben geweest rond die tijd schrijf ik ook lengte en gewicht erbij. Leuke weetjes en feitjes, waarvan je later nog kan genieten. 

5. Als alle foto's zijn ingeplakt zorg ik ervoor dat de digitale versie netjes in mapjes terecht komen op mijn laptop. Ik sorteer ze per kind, dan per jaar en dan per maand.

Het album voor Sam en Niek maak ik ook echt voor hun. Ik probeer een eerlijk beeld te geven van hoe ze waren, maar ook hoe wij ervan genieten. Ik hoop dat Niek en Sam daar later van kunnen genieten en onze liefde voelen. Bij Sam is hij niet helemaal compleet, van het eerste stuk van zijn leven heb ik niet veel foto's. Zo nu en dan krijg ik wat doorgestuurd van zijn familie. Die foto's plak ik er ook in. 
Voor onszelf maak ik ook een album. Sam en Niek krijgen later hun album mee (en dat duurt nog heeeeel lang). En zo houden wij ook onze eigen foto's in ons album. Die is altijd wel iets beknopter. 

Foto's zijn voor mij belangrijk. Ik kan heerlijk terug dromen terwijl ik mijn eigen foto's van vroeger zit te bekijken. Door die foto's kan ik me nog veel meer herinneren. 
Ook met Sam kijken we regelmatig zijn fotoalbum terug. 

Deze klus vind ik altijd een berg. Maar als ik hem beklommen heb is het uitzicht prachtig. Normaliter probeer ik deze klus regelmatig af te werken zodat hij niet zo groot is. Maar door de komst van Niek is het allemaal een beetje vooruit geschoven. 

Momenteel ben ik nog aan het plakken, hoewel ik al avonden verder ben. Heeft waarschijnlijk ook iets met emoties te maken. Sjonge jonge..wat ontwikkeld zo'n kleintje hard! Gelukkig heb ik nog foto's van toen hij een klein hummeltje was. 

vrijdag 11 oktober 2019

Kopen bij de boer

Vorig week deelde ik al mee dat ik zoveel mogelijk producten van Hollandse bodem ga kopen. En het liefst bij de boer zelf. Geen woorden maar daden. 

Afgelopen week ben ik er best mee bezig geweest. Want waar ga ik nou wat kopen? Wat kan ik hier in de buurt kopen? 

Pixabay
Sommigen gaven in een reactie aan om met me mee te doen. Dus het leek me een goed idee om vandaag wat over mijn zoektocht te delen. 

1. Er zijn een aantal sites die je kunnen helpen om verkooppunten bij boeren bij jou in de buurt te vinden. 
Producten van de boer
Lekkersdichtbij
Boerderijzuivel

2. Online bestellen. 
Je kunt echt van alles online bestellen, zo ook je groente, fruit, vlees enzovoorts. Deze sites zijn vaak streekgebonden. En natuurlijk zijn er nog veel meer sites die ik nog niet gevonden heb :)
Hofweb
Boerschappen
Bestel je aardappel
De streekboer
Jandlismeat

3. Kijk om je heen
Hier in de buurt zijn er veel boeren die hun producten verkopen. Maar voor bijvoorbeeld vlees moest ik ook wel even op internet zoeken. Mocht je middenin een stad wonen, dan wordt dat wat lastig. 

4. Koop op de markt
Als het niet lukt om je producten bij de boer te kopen, kun je nog beter op de markt kopen dan in de supermarkt. Supermarkten zijn heel prijsbepalend voor een boer. Vooral fruittelers hebben hier last van. Supermarkt wil hun fruit alleen maar tegen bodemprijzen kopen. Terwijl het fruit vervolgens voor veel hogere prijs in de supermarkt te koop ligt. 

5. Kijk wat je koopt
Mocht je toch je groenten en fruit in de supermarkt kopen, kijk naar land van herkomst. Het zal je verbazen. Nederland heeft zelf tomaten, paprika's, appels, peren, komkommers etc een heel jaar rond, die hoeven we dus echt niet vanuit het buitenland te halen. En misschien daarnaast nog een interessant weetje: in het buitenland mogen boeren vaak veel meer gewasbeschermingsmiddelen (gif) spuiten die in Nederland verboden zijn. Dus alleen voor je gezondheid zou je al niet voor het buitenlands product moeten kiezen!

6. Vraag
Vraag in je buurt rond. Bij ons stond pas een vraag of de Facebookgroep uit onze streek waar je bij de boer kunt kopen. Er kwamen heel veel reacties op. Twee weten meer dan één. 

Jij nog tips? Deel ze hieronder!

vrijdag 4 oktober 2019

Kijktip (3) Onze boerderij

Dinsdag 1 oktober. De dag waarop boeren massaal naar Den Haag vertrokken. Zelf leef ik middenin het boerenleven en ben er 'naast' opgegroeid. Ik begrijp de boeren heel goed. Heel veel dingen in de maatschappij zijn 'oneerlijk'. Dit is één zo'n ding. Binnen in mij borrelt het deze week. Mocht ik in dit blogartikel iets feller over komen dan normaal...excuses... Het is overigens ook niet de bedoeling om op dit blog hierover in discussie te gaan. Al zijn reacties zeker welkom. 

Ik loop al heel lang met het idee in mijn hoofd om erover te bloggen. Omdat ik ervaar dat de consument en de boer soms mijlenver uit elkaar staan. Ooit ben ik echt sprakeloos geweest toen een collega van mij de ontdekking deed dat aardappels onder de grond groeiden. En zelfs al weet je heel veel van het boerenleven af, dan weet je nog lang niet alles. Afgelopen jaar leerde ik bijvoorbeeld dit: 

...dat jonge stiertjes na de geboorte vrij snel afgevoerd worden? Daar krijgt een boer niks voor. 
...dat ongeveer 15% - 20% van de winterwortels afgekeurd worden? Daar krijgt een boer dus helemaal niks voor. Maar vervolgens worden die afgekeurde winterwortels in de winkel voor € 0,80 per kilo verkocht. 
... dat er bij ons in de supermarkt heel vaak buitenlands vlees ligt? (En dat die dieren in het buitenland het vaak veel slechter hebben dan in Nederland?)
... dat een groot deel van het bedrag dat jij voor groente en fruit betaald niet eens bij de boer terecht komt? (Die er wel het hele seizoen zorg voor gedragen heeft)
... dat degene die de regels in de landbouw maken, niet eens de praktijk kennen? 
...dat er soms maatregelen genomen worden waardoor een boer nóg meer moet spuiten om zijn gewas te redden?
... dat biologische teelt niet toereikend is om de wereldbevolking te voeden?
... dat suikerbieten niet biologisch geteeld kunnen worden? 

Maandag 30 september keken manlief en ik het programma 'Onze boerderij'. Ik wil het je graag als kijktip meegeven. Normaal zijn wij niet van de programma's kijken, maar omdat dit ons vakgebied is kijken we graag mee. Wil je de boeren ook begrijpen? Kijk dan gewoon één aflevering. Je kunt ze overigens ook allemaal gratis terug kijken.  

Hier een klein fragmentje uit één van de afleveringen:



Deze week zie ik op Facebook allemaal mensen die hun profielfoto aangepast met een profielkader om te laten zien dat ze de boeren steunen. Zelf heb ik het heel bewust niet gedaan. Want hoe makkelijk is het om te laten zien dat je #boerentrots bent maar vervolgens 's avonds je Egyptische boontjes met een runderlapje van Ierse afkomst zit te eten. Veel mensen zeggen hun mening, maar het is wat mij betreft geen tijd voor praten maar voor daden. 

Zelf heb ik na het meekijken van dit programma de knoop doorgehakt: ik ga zoveel mogelijk producten van Nederlandse bodem kopen. En het liefst zoveel mogelijk bij de boer zelf aanschaffen. Degene die zorg draagt voor het product verdient wat mij betreft het geld en niet de handelaar of supermarkt die er tussen zit. Doe je mee? 

vrijdag 27 september 2019

Strubbels van een thuisblijfmoeder

Wat ben ik blij dat ik thuisblijfmoeder mag zijn. Fulltime thuis om voor mijn kinderen te zorgen! Daar geniet ik van. Ik besef ook dat er moeders zijn die dat heel graag zouden willen, maar om welke reden dan ook, niet kunnen. 

Ik ben gewoon een enorme moederkloek ben die haar kinderen moeilijk af kan staan (al is het voor een uur) aan een ander. Ik merk wel dat ik Sam makkelijker weg breng. Ik weet dat hij zich prima redt en dat hij daar geniet. En dat het leerzaam voor hem is om de wereld zonder zijn pleegmoeder te ontdekken. Maar bij Niek merk ik hetzelfde als ik voorheen bij Sam ook had. De neiging om na 5 minuten al te bellen of het wel goed gaat. Hoewel ik ook merk dat ik makkelijker op kan laden als ik zonder kinderen weg ben. 

Toch merk ik dat het 'thuisblijfmoederen' me soms ook enorm op kan breken. En dit schrijf ik niet om te klagen, maar wel om een eerlijk beeld te geven. 

Bron: Unsplashed
Sam wordt binnenkort 4 jaar. Wat een mijlpaal! Dan begint het schoolleven voor ons. Dat zal wennen worden. Hoewel deze moeder die mijlpaal heel wat vind, helpt Sam me wel over een drempel heen. Hij is ontzettend aan school toe. Hij wil het liefst dat ik de hele dag met hem speel. Als ik hem mijn tijd en aandacht geeft is het het liefste kind van de wereld, maar o wee als ik dat niet doe. Het geeft heel wat strijd. En het zuigt me ook helemaal leeg. En als hij merkt dat ik uitgeput ben (dus niet echt mezelf), dan gaat hij daar ook op reageren. Negatief spiraal noemen ze dat. 

Niek wordt ook wat ouder. En wat een zonnetje in huis is het! Nu hij wat ouder wordt is hij ook meer wakker, wil ook meer aandacht en krijgt ook duidelijk een eigen willetje. Prima en ook helemaal gezond. 

Mijn leefomgeving of sociale omgeving werkt ook niet helemaal mee. We wonen prachtig, maar eenzaam. Ver bij familie, vrienden en kennissen vandaan. Sociale contacten zijn miniem. Buitenom whatsapp spreek ik weinig andere moeders. En natuurlijk; dit is een keuze. Normaliter red ik dit ook goed. Maar ik mis soms wel die buurvrouw die eventjes op kan passen. Ik mis wel dat jongetje in de straat die een goed speelmaatje voor Sam kan zijn. Contacten opbouwen kost veel energie. 

Maar je snapt het wel. Onder de streep hou ik nauwelijks energie over. Wat er voor zorgt dat ik me 's avonds behoorlijk uitgeput voel. En ik totaal geen vrolijke echtgenote en moeder ben, maar eerder een uitgewrongen dweil. 

De laatste tijd speelt het heel erg door mijn hoofd dat het anders moet! Wil ik die vrolijke mama zijn, dan moet er nu iets veranderen. En dat vind ik erg moeilijk. 

Het is moeilijk om toe te geven dat Sam te veel van mij vergt, want ik hou ook zoveel van hem. Ik ben degene die een stap moet gaan zetten. Maar voor mij is dat een loodzware stap. 

Verder is het hoog tijd dat ik een avondje per week voor mezelf ga plannen óf buitenshuis ga werken. Ik moet er af en toe even uit. Mezelf opladen. Terwijl ik een enorme huismus ben. Ik hou erg van het huisje-boompje-beestje-leven. Wat ik ga doen: no idea. Echt niet. Hobby's genoeg, maar dat past allemaal in mijn huisje-boompje-beestje-leven. Misschien word het vrijwilligerswerk in de avond. Het betekent ook dat we een oppas achter de hand moeten hebben voor de keren dat Leon ook weg moet. 

Genoeg te denken. 

Herken jij dit? Hoe los jij dit op?

vrijdag 20 september 2019

Een gezond BMI

De knop moest een keertje om. Er zitten nog wat zwangerschapskilo's aan m'n lijf geplakt. Het grote nadeel is dat ik een groot gedeelte mijn kleding van voor mijn zwangerschap niet meer pas. Ik ben geen type die gaat zeuren over impact van de zwangerschap op mijn lichaam. Want ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik zwanger mocht zijn! Maar ik moet wel wennen aan mijn tijgerstrepen en dat extra vet ;). En naast dat mijn kleding niet meer past, zijn de kilo's extra ook gewoon niet gezond. Het Voedingscentrum zegt dat ik overgewicht heb.  

Ik heb heel wat weken borstvoeding kunnen geven. En vond het ontzettend jammer om te stoppen, want dat wilde ik niet. Maar ben tegelijk dankbaar voor alle weken waarop ik wel borstvoeding heb gegeven. Tijdens de periode van borstvoeden had ik kleding aan waarin ik ten alle tijde borstvoeding kon geven. Dus vaak positie/voedingsjurkjes. Maar nu is die periode zo goed als afgelopen. En trouwens, tijdens het borstvoeden zijn die kilo's er niet afgegaan (fabel, wat mij betreft). Wel had ik een enorme eetlust, maar dat is sterk verminderd zodra ik stopte. 

En nu moet die knop om....

Mijn doel is om een gezond aantal kilo's af te vallen. Voor een gezond BMI moet ik 7 kilo afvallen. Ik wil heel graag een gezond lichaam hebben en niet persé voor het uiterlijk (hoewel dat ook mooi meegenomen is). 

Dat helpt mij om wat minder en gezonder te eten. Want eerlijk is eerlijk...het afgelopen jaar heb ik ook heel veel gesnaaid. Ik weet wel degelijk hoe ik aan die kilo's extra kom, ik ben namelijk een echte stresseter. Dus ik ga echt mijn best doen om gezonder eten. Ik ben niet radicaal daarmee begonnen, ik kreeg daar namelijk echt hoofdpijn van (suikerverslaving in combi met ontzwangeren denk ik). Maar we zijn op de goede weg. Ik weet ook dat mijn lichaam nog aan het ontzwangeren is. Maar chocola, koek, chips, taart etc. kan mijn lichaam prima missen.  

En toen dat sporten... sporten is niet mijn ding. Als moeder beweeg je genoeg. Trap op, trap af. Ik sjouw de hele dag met een peuter, baby en wasmanden. Ik probeer zoveel mogelijk te fietsen. Zelden zit ik uren op een stoel. En daarnaast vind ik sporten echt jammer van mijn tijd (en geld). Kortom, 101 redenen om niet te sporten en totaal niet gemotiveerd om het vol te houden. Maar nu ik toch een gezond lichaam wil, hoort wat extra beweging daar ook bij. Kilometers lopen gaat wel met een baby, maar niet met een peuter.  Fietsen gaat wel met een peuter (als hij stil wil zitten trouwens) en niet met een baby. 

Maar de oplossing is dichtbij huis: ik vond de site van Optima Vita. Zij heeft filmpjes met workouts (voor beginners!! en gevorderden) die je prima thuis kan doen. En zo ben ik begonnen. Met het doel om 3x per week zo'n workoutvideo te doen (ongeveer een half uur). 
- Ik kan zelf het tijdstip bepalen. Zo juist heb ik een workout gedaan met Niek erbij. Ook Sam kan op zijn manier mee doen. 
- Ik kan thuis blijven
- Het kost me geen cent
- Ik kan zelf bepalen hoe intensief ik wil sporten of niet..
- In principe heb je geen materiaal of speciale sportkleding nodig. Hoewel dat natuurlijk wel kan. Zij heeft ook filmpjes met bijvoorbeeld een kettlebell.

Filmpjes zijn duidelijk. Fijne instructie. Geen storende muziek. En goed vol te houden, ook als beginner of oudere. Ik heb onderstaande zojuist deze gedaan en vond hem echt heel goed te doen. Ik probeer gewoon iedere keer een andere. 



Als stok achter de deur hoop ik over een paar weken de stand van zaken te schrijven. Op naar een gezonder leven...

vrijdag 13 september 2019

Zomaar 'n dag (6)

Ik zag dat het werkelijk écht al heel lang geleden was (bijna een jaar!) dat ik jullie in beelden en tekst een dag uit mijn leven liet zien. Vandaag is het weer zover. Ik heb de hele dag geprobeerd foto's te maken. 

Vandaag beloofd een grijze dag te worden. Dus ik besluit een 'keukendag' in te lassen. De dag lijkt namelijk minder grijs als het in de keuken warm is en lekker ruikt. 

We beginnen de dag met gezamenlijk ontbijt. Eindelijk lukt dat weer. Met een kleine baby vond ik dat altijd zo lastig te realiseren. Na het ontbijt gaat Leon naar z'n werk. 

Na het ontbijt ruim ik het huis wat op. Krijgt Niek z'n wasbeurt en kleed ik hem aan. Heerlijk zo'n schone baby. Hij mag in de box. Sam is warempel ook aan het spelen. Nog een aantal maandjes en dan mag hij naar school toe, maar hij is er zoooo hard aan toe. 

Ik besluit eerst de keuken te poetsen. Als ik iedere dag een uurtje poets valt het huishouden reuze mee. Sam is al snel klaar met spelen. Niek is ondertussen ook moe en toe aan een slaapje. Het komt er uiteindelijk op neer dat de keuken schoon is, Sam na het puzzelen weer begon te vervelen en Niek niet in slaap kon komen. 

Dus namen we met z'n drietjes een pauze. Ik nam even een moment voor mezelf om een hoofdstukje uit dit boek te lezen, maar het was letterlijk een moment. Ik gaf Sam even de volle aandacht en las zijn boek voor. 



Daarna werd het tijd om wat fruit weg te gaan werken. Ik had voor €2,50 een grote zak moesappels gekocht. Ik koop die altijd bij een fruitteler uit de buurt. Ik denk dat ik zo'n 5 kilo had, dus €0,50 voor een kilo. Ik heb er zeker 8 potjes uitgehaald. In de winkel betaal je minstens €1,00 voor een potje suikervrije appelmoes. Tel uit je winst. Ik schilde alle appels, sneed ze in blokjes, klein beetje water onderin de pan en op het vuur. Ik maak overigens meer compote, omdat wij van stukjes houden. Ik kook ze zo goed als prut en roer er even flink doorheen met de garde. 


We hadden ook 'n zak druiven gehad, van die kleine blauwe. Ik haalde ze af. En blij verrast: nog meer dan een kilo. Na wat struinen op internet besloot ik er jam van te maken. Eerst een minuut of 10 koken en laten uitlekken. Ik hield een liter sap over. Die warmde ik weer op en deed er geleisuiker bij. Eigenlijk heb je nu geen jam meer, maar gelei. Smaakt vast prima op een boterham. 


Ondertussen heb ik wentelteefjes gebakken. Ik had namelijk ook wat broden gehad, waaronder een wit brood. Wij houden niet zo van witbrood maar voor wentelteefjes is het perfect. 


Ik heb alle appelmoes en jam gewekt. Sam kwam af en toe even proeven. Stukjes appel of een vingertje in de jam. 

Sam krijgt af en toe ook z'n tijd met mij. Evenals Niek. Ik probeer daar erg op te letten. Sam kan namelijk erg claimend zijn, dus heb ik vaste momenten met hem afgesproken waarop ik met hem speel. En op andere momenten heb ik aandacht voor Niek of voor hen samen. Dus speelden we samen domino. 


Toen we klaar waren vond hij het net een wegennetwerk worden. Daar moest hij toch even overheen rijden. 


Daarna bakten we samen een cake. Met appel. Heerlijk! En lekker dat het rook. 


Toen de cake uit de oven kwam konden de aardappeltjes er meteen in. Leon kwam thuis en dat was voor mij een verademing. Vandaag vond ik het enorm pittig en was erg moe. Heerlijk om dan een man te hebben die even de zorg voor de kinderen kan overnemen terwijl ik voor het eten zorg. We aten aardappeltjes uit de oven, sla en schnitzels. Dat vinden we hier allemaal erg lekker. 

Ovenaardappeltjes in de maak
Na het eten 'stoeit' Leon nog even met de boys. Ik pak even mijn rustmoment, vaak lees ik een blog of kijk een vlog. Leon brengt Sam naar bed en ik ruim de boel op. Snij nog wat gekregen broden in sneetjes voordat ze de vriezer in gaan. Daarna breng ik Niek naar bed en begint mijn avond. Rust en tijd voor mezelf....


vrijdag 6 september 2019

Vloeibare handzeep maken

Een tijdje geleden maakte ik zelf handzeep. Ik vind het vooral leuk om de dingen zelf te maken, dus vandaar dat ik dit ook een keertje wou proberen. En dat is wel zo goed bevallen dat ik het gister nog een keertje heb gemaakt. Ik heb ondertussen wat foto's gemaakt. 


Je merkt wel wat verschil met normale vloeibare handzeep. Tijdens het wassen voelt het iets anders aan (minder glad) en het is iets dradiger. Maar wij vinden het prima werken. Een extra voordeel is dat het goedkoper is (onderaan heb ik een berekening neer gezet). 


De ingrediënten zijn simpel: 1,5 liter water en een stuk zeep van ongeveer 45 gram. 
Ik gebruik zeep van Palmolive. Ik vind het lekker ruiken en de geur heeft voor mij goede herinneringen. De eerste keer dat ik zeep maakte gebruikte ik 1 liter water, maar dit werd echt geen vloeibare zeep meer. Mocht je een ander soort zeep gebruiken dan Palmolive dan raad ik je aan om te beginnen met 1 liter water. Dunner maken is namelijk makkelijker dan dikker maken. 

Goed, daar gaan we:
1. Zet een pan met 1.5 liter water op het vuur. Ik had achteraf liever een grotere pan genomen. Dan klotst het er niet zo snel overheen. Als het kookt zet je het vuur uit. 



2. Rasp ondertussen je zeep. 




3. Roer de geraspte zeep door het kokend hete water. In de eerste instantie lijkt het te mislukken maar roer gewoon rustig door. 


4. Laat afkoelen (duurt een paar uur)

5. Roer nu stevig door de massa (ik gebruikte een garde). Het lijkt vreselijk te klonteren en te mislukken. Na een minuutje roeren moet het beter te doen zijn. Zijn het alleen maar brokken dan is je verhouding niet goed (lees tip onderaan).

6. Giet de zeep over in een fles. In de toekomst zul je merken dat het nog wel wat klontert. Maar even met de fles schudden helpt.  


Tips:
Stel dat de substantie te dik is geworden? Zet je pan op een heel zacht vuurtje en doe er voorzichtig wat kokend water bij. Goed blijven roeren tot het weer op vloeibare handzeep lijkt. En vervolgens weer af laten koelen. 

Stel dat de substantie te dun is geworden? Dan moet je de boel eveneens helemaal opwarmen en wat meer geraspte zeep er doorheen roeren. 

Nu nog even een financiële berekening voor degenen die dat leuk vinden (ik ben van Palmolive zeep uitgegaan) :
4 stukken zeep voor €1,70, 1 stuk kost dus € 0,43. Ik gebruik voor 1,5 liter handzeep een half stuk. Dus € 0,21
Een flesje vloeibare handzeep van 300 ml kost €1,37. Voor 1,5 liter betaal je dus € 6,85. Je bespaart dus € 6,64 
Mijn ervaring is dat je met 1,5 liter echt maanden vooruit kunt. 

vrijdag 30 augustus 2019

Ons gezin

Laatst stond ik met baby in de wagen en peuter aan de hand op een beurs. Ik stond te kijken waar ik naar toe zou gaan. Terwijl ik aan het nadenken was en onbewust een 'hmm' mompelde tegen mijn peuter werd ik opeens aangesproken. 
'Mevrouw, is dat uw kind?' een voor mij onbekende meneer van een jaar of 60 wees naar Niek in de wagen. 
'Ja, dat is mijn zoontje'
'En mevrouw,' ging hij verder, 'is die ook van u?' En hij knikte naar Sam die naast me stond. 
'Ja, die ook' knikte ik. 
Uiteindelijk kwam dit gesprek op adoptie en pleegzorg uit. Maar dit gesprek bleef nog heel lang in mijn gedachten hangen. 

Bron: Pexels
Ook laatst toen we vakantie vierden als gezin merkten mijn man en ik op dat mensen ons gezin anders zien dan dat wij dat zelf doen. 
Het is heel duidelijk te zien dat Sam geen biologische zoon van ons is. Maar hij voelt wel als 'van ons'. Natuurlijk heeft hij niet de ogen van Leon of het karakter van mij. Wij weten dat die verschillen er zijn, maar we voelen ze niet. Maar we voelen ons wel degelijk met hem verbonden. (Lees er hier meer over)

Heel bewust praten we daar ook met Sam over. Hij lijkt niet op ons, hij komt niet uit mijn buik, maar we houden net zoveel van hem als van Niek. Over zijn afkomst zijn we open, we geven antwoorden op al zijn vragen (naar zijn niveau). Elke dag weer vertel ik dat ik van hem hou, dat ik blij ben dat ik hem zie. Sam weet nu heel bewust dat hij onze biologische zoon niet is, maar ik hoop dat hij wel voelt dat onze liefde écht is. Ook als hij later dingen meer gaat realiseren. 

Zelf verwachten we dat Niek Sam als zijn broer blijft zien. Hij zal er later wel vragen over gaan stellen. Opmerken dat Sam totaal niet op hem lijkt. Maar ik hoop dat de band die deze twee nu samen hebben voor altijd zo zal blijven. 

Sam heeft soms zulke pittige periodes dat ik het bijna niet trek. Het kost me alle energie. Tot laatst iemand, die heel dicht bij ons gezin staat, erop zinspeelde dat we ook een keuze hadden om Sam 'weg te doen'. Zulke opmerkingen voelen als vurige pijlen in mijn hart. Dat doet zoveel pijn. Ik kan Sam niet opgeven, hoe moeilijk zijn gedrag ook is. Opgeven is voor mij geen optie. Het is vallen, opstaan en weer doorgaan. Net zoals je bij je bloedeigen kind zou doen. En gelukkig weet ik: het is een fase! 

We zijn blij met ons gezin. We weten dat God ons deze jongens gaf, allebei op zo'n ontzettend bijzonder manier. Er overkomt ons niets door toeval. Dat geeft ons ook de kracht om door te gaan als het moeilijk is. 

vrijdag 23 augustus 2019

Help de mensen om je heen

Hoog tijd voor weer een 'uit-liefde-actie' . Dit keer eentje voor de mensen in je stad, dorp of buurt. Misschien zelfs je buren!

Ooit is er met veel enthousiasme een facebookgroep opgericht 'Samen eten delen'. Het doel was om mensen die gebrek hebben aan eten en mensen die eten willen en kunnen delen bij elkaar samen te brengen. Momenteel ligt deze groep, geloof ik, helemaal stil. Maar toen hij nog springlevend was bood ik eten aan dat ik over had. Er reageerde toen een moeder uit een naburig dorp. Zij moet met een heel laag budget rondkomen. Sindsdien breng ik die moeder iedere maand een pakket met boodschappen.

Bron: Pixabay
Misschien voel je het al pruttelen van binnen. 
Ja maar...
.. gaat ze wel goed met het geld om dat ze krijgt?
.. kan ze niet gaan werken voor geld?
.. zeker wel een dure telefoon?
.. en ook nog wat huisdieren erbij?
.. ontvangen ze geen hulp van de voedselbank?
etc.etc.etc.

Deze ja-maar's heb ik ook wel eens gehad. Want wij pompen er per jaar aardig wat geld in (ongeveer €25x12=€300). Samen met Leon heb ik er wel eens over gehad. Wat is wijsheid. Wij kwamen tot de volgende conclusie:

- We geven altijd basisingrediënten voor een gezonde maaltijd. Ik geef vooral veel groenten en fruit (dat is vaak het duurste). En dan ook wel eens in blik of uit de vriezer. Een enkele keer geef ik iets lekkers mee rond Kerst of een vakantie. 

- Ik weet globaal het verhaal van het gezin dat ik help. En als ik logisch nadenk weet ik dat hun leefgeld aardig krap is. Zeker als je (op)groeiende kinderen hebt. 

- Het is je Bijbelse plicht om arme mensen te helpen. Er zijn zoveel teksten in de Bijbel die daarop wijzen. Het is juist zonde om je ogen er voor te sluiten...daarin is de Bijbel heel radicaal.

- Wij zijn verantwoordelijk voor ons gedrag (dus het geven van voedsel aan mensen die het veel armer hebben dan wij) en zij zijn verantwoordelijk voor hun gedrag (het verhaal dat ze mij hebben verteld en de manier van omgaan van de levensmiddelen die wij geven). 

- Ik doe het anoniem. Na al die jaren heb ik ze pas voor het eerst ontmoet. Ik heb haar contactgegevens en laat haar weten dat er weer een doos met eten voor de deur staat. Ik wil niet dat ik het voor mijn 'eigen ik' doe. Ik wil dankbaar zijn voor alles wat ik heb en van de overvloed delen met mijn naaste die het minder heeft. 

Nu vond ik laatst een andere Facebook groep die aardig actief is. Levensmiddelen voor de minima. Blij heb ik weer iemand mogen helpen. Ik ben naar de markt geweest en heb een tas vol etenswaar bij hen afgegeven. Ook is het mogelijk om via een Tikkie geld te doneren zodat de hulpvrager een cadeaukaart krijgt met een x bedrag erop om weer boodschappen te kunnen doen. 

Wat een zegen om iedere week genoeg geld te hebben om boodschappen te doen. Je geen zorgen te hoeven maken over wat je moet eten. Reden genoeg om dankbaar voor te zijn!

Voor degene die inderdaad iedere week worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen kan deze Facebook-groep een helpende hand zijn. Schroom niet om eraan te kloppen als het écht nodig is. (Het is voor noodgevallen en niet voor continue hulp) Er zijn heel veel mensen die je graag willen helpen, zelfs mensen die het zelf ook veel minder hebben maar nog wel iets hebben om te delen.