Over draagkracht en draaglast

 Bovenop de tafel zitten, een klap tegen de lamp geven, verboden woorden zeggen, een knuffelbeer leeghalen,  gooien met spullen en tot slot nog een brutale mond als ik er iets van zeg. Ik heb Sam een dag thuis. En hij lapt alle mogelijke regels aan zijn laars en gehoorzamen komt vandaag niet voor in zijn woordenboek.

Sam is een schat en ik hou onnoemelijk veel van hem. Maar bovenstaand gedrag kan me enorm uitputten. Soms borrelt en bruist het bij mij van binnen. Ik wil heel graag boven zijn gedrag staan en van daaruit reageren. Maar dit gedrag triggert mijn boosheid enorm. 'Sinds wanneer zitten we hier op de tafel?' Het geeft me soms het gevoel dat alle energie die ik in de opvoeding van Sam heb gestopt totaal niet zijn geland bij hem. Dat frustreert enorm. 

Maar goed, aan alle nadelen plakt ook een voordeel. En zo heeft Sam me wat dat betreft al zoveel levenslessen geleerd. Vandaag wil ik gewoon een levensles die ik van hem heb geleerd met jullie delen. Een valkuil waar mensen 'onbewust' in (dreigen te) lopen. 

Ieder mens heeft een bepaalde draagkracht. Dus de power die je in je hebt om dingen aan te kunnen. Maar soms kom je in je leven ook dingen tegen die eigenlijk te zwaar zijn om te dragen, dat noem je een te zware draaglast. Hierdoor kun je afwijkend gedrag gaan vertonen. Je begrijpt wel dat dit per mens verschillend is, de één kan meer dragen dan de ander. Vergelijk het met het tillen van iets. Hoe zwaarder, hoe vaker je zal moeten rusten om het langer vol te houden. Wordt de last om te tillen te zwaar dan val je om, struikel je vlugger enzovoorts.

En nu even de praktijk hier in huis. Het zorgen voor Sam vergt heel veel energie van mij, al hou ik nog zoveel van hem. Ik merk wel verschil per dag. Sam heeft goede dagen en slechte periodes. In combinatie met alle andere factoren in mijn leven (man, nog een kind, mijn andere verantwoordelijkheden) is het soms te zwaar voor mij. En dat feit vond ik erg moeilijk om onder ogen te zien. Ik heb het overigens wel jaren volgehouden. Maar ik merk dat, als er iets bij komt, het voor mij behoorlijk zwaar is. En ik kan dat merken aan dingen zoals snaaien (geen appels, maar vooral chocola), korter lontje, minder flexibel kunnen denken of Social Media-verslaving. En zo kan ik dat lijstje trouwens nog verder aanvullen. 

Door dat ik dit heb ontdekt ben ik in actie gekomen. Want mijn energie-voorraad was aan het opgaan. Pittige ontdekking trouwens. Doordat ik veel draaglast heb (die ik overigens met alle liefde draag) moet ik zorgen dat ik voldoende draagkracht heb. Of met andere woorden dat ik voldoende bijtank. En bijtanken doe je eigenlijk door uit te rusten (goede nachtrust) maar ook door leuke dingen te doen. 

Mijn acties zijn concreet geworden. Ik ben bezig met het huishouden op een makkelijker manier te gaan doen zodat ik daar minder tijd aan kwijt ben (maybe later een blogartikel hierover) en wat meer tijd over te houden voor dingen die ik echt leuk vind. Dat laatste vond ik echt weer even moeilijk. Want ik liet mijn tijdsbesteding vaak leiden door de dingen die 'moeten' en daarvan had ik nogal een heel lijstje wat eigenlijk zelden leeg was. 

Nu draagkracht en draaglast weer wat meer in balans zijn voel ik me steeds beter. Ik herken de signalen die me laten weten dat ik weer even op moet laden. En ik kan onbeschaamd genieten van het opladen terwijl er nog heel veel dingen op mijn to-do-list staan.

Een dag zoals vandaag is moeilijk. Sam vraagt onmogelijk veel energie van mij. Heel bewust tank ik dan bij. Als zijn gedrag voor mij heel heftig wordt en ik merk dat ik 'leeg' ben, dan neem ik even afstand. Ik leg hem dat ook uit: ik word heel druk in mijn hoofd van jouw gedrag, ik voel me er ook boos over worden, dat wil ik liever niet. Daarom ga ik even naar boven en blijf jij beneden. Ik moet weer even rustig worden.' Ik ben 10 minuten even boven geweest. Even weer tot mezelf komen. Het grappige hiervan is trouwens dat Sam dit over is gaan nemen. Als het in zijn hoofd even botst neemt hij soms de beslissing om zich even terug te trekken. Hij heeft hiervoor zijn eigen plekjes verzonnen. OOk heb ik Sam aan tafel laten kleien (doet hij erg graag), pakt Niek zijn middagslaapje en neem ik tijd voor mezelf. En dit keer wel een uur lang. 

En weet je...deze dag wordt geen topdag, het wordt geen 10 vandaag. En ook dat is prima. (Hé dat was ook een levensles die ik ooit heb geleerd).

Niek eet een hapje mee!

Niek is een heerlijk jongetje wat prima ontwikkeld. Deze mama geniet er heel erg van! Sam kwam pas op later leeftijd bij ons en met hem hebben we al die ontwikkelingen niet meegemaakt. 

Waar ik heel erg van geniet is om Niek allerlei hapjes te laten proeven. Gelukkig is Niek een prima eter en doet (bijna) overal zijn mond voor open. Ik ben dan ook zo'n moeder die voor haar baby in de keuken staat. Ik heb niks met potjes. Heb ze wel gekregen, maar die zijn voor noodgevallen. 

Toen Niek 4 maanden was hebben we hapjes geprobeerd zonder resultaat. Hij wist echt niet wat hij ermee aan moest. Dus hebben we het even geparkeerd. Met 5 maanden nog eens een poging gedaan met resultaat! Na een tijdje ging het steeds beter. Een maand lang hebben we allerlei groenten en fruit apart geprobeerd. Ik vroor de hapjes in. Hiervoor gebruikte ik een ijsblokjes tray (flexibele). Per dag eerst één blokje. Na een paar weken werden het er steeds meer. 

Ingevroren blokje groenten en fruit
(sinaasappel, meloen, bonen, peer, broccoli, wortel en erwten)

Vanaf 6 maanden gaan de hapjes echt meetellen. Ik begon ook steeds meer groenten en fruit te combineren. De fruithapjes gaf ik meestal 's ochtends en de groente als wij ook aan het avondeten zaten. Bij fruit heb je sneller dat het sap-achtig wordt. Door een banaan toe te voegen wordt dit probleem al wat verholpen. Toen Niek wat ouder was durfde ik ook yoghurt erbij te doen. Of dikker maken met rijstebloem. 

Toen hij nog wat ouder was gaf ik hem ook wel eens een stukje wortel of boontje in handen. Heerlijk om te zien hoe hij het eten ontdekt. 

Als het enigzins mogelijk is, is eet Niek met de pot mee. Dat is vaak het geval bij de echte Hollandse pot (aardappels, vlees en groenten). Aardappels kook ik altijd met wat zout, maar Niek z'n aardappeltje kook ik dan in een aluminiumfolie mee. Groenten kook ik zoutloos. Vlees vond ik altijd wel een dingetje, hij heeft vooral vegetarisch gegeten. Maar gekookte kip is ook goed te doen voor kleintjes of een stuk gekookt ei. 

Groenten mengen (wortel en erwten) met wat rijst

In het begin pureerde ik heel braaf alle prakjes fijn, later ietsjes minder fijn zodat er nog hele kleine stukje in zaten. Maar zodra ik het idee had dat ik daar vanaf kon stappen heb ik dat meteen gedaan. Niek accepteerde gelukkig de fijngeprakte hapjes. De reden dat ik dit gedaan heb is dat ik bang was dat Niek zou struikelen over ieder stukje in z'n eten.

Maar soms kook ik ook heel wat potjes op voorraad. Eerlijk gezegd geniet ik daar ook wel van. Inspiratie vind ik op de site: Koken voor mijn dochter. Op deze site staan de hapjes netjes gesorteerd op leeftijd. Het geeft je wat afwisseling en wat leuke ideeën. Vaak volgde ik niet eens precies het recept, maar was het voor mij vooral een inspiratiebron waar ik dan zelf ideeën bij kreeg. Deze site houdt zich trouwens niet aan de regeltjes voor welke groenten wanneer. Deze vader probeerde gewoon een groente of kruid uit en keek hoe zijn dochter daarop reageerde. Dat ben ik uiteindelijk ook gaan doen. Zo at Niek al vrij snel paprika en tomaat en daar is hij nog steeds dol op. 

Het paprika-tomaat recept, grof gepureerd mét macaroni
klaar om ingevroren te worden

Prakjes vroor ik vaak in kleine potjes in, maar wat ik ook goed werkte was een flexibele muffinvorm. Ik zette de muffinvorm op een snijplank, vulde de vorm met de prakjes en zette het voorzichtig met snijplank in de vriezer. De volgende dag haalde ik de bevroren porties eruit en bewaarde ze in een grote bak ik de vriezer. 

Opwarmen doe ik vaak met de magnetron, maar grotere prakjes ook wel in een pannetje of au-bain-marie (als je dan toch aan het koken bent: bord bovenop je dampende pannetje).

Vakantieritme

De vakantieperiode is hier ook aangebroken. Sam gaat nu 6 weken niet naar de peuterspeelzaal. En voor deze mama is het wel eventjes slikken. Sam is 3 en eigenlijk heel hard aan school toe. 'Ik weet niks te spelen' of 'Wil je met me spelen?' zijn hier standaard zinnen geworden hier. Terwijl hij voorheen heerlijk alleen kon spelen. Nu hij al weken moeilijk zelfstandig kan spelen merk ik dat het me best wel leeg zuigt. En om van deze vakantie toch een positieve herinnering te maken besloot ik het roer om te gooien. 

Bron: Pixabay

Voor alle (pleeg)kinderen is regelmaat ontzettend belangrijk, zeker in vakantietijd. Dus heb ik een schema gemaakt voor de dagen dat we thuis zijn. Dat ziet er ongeveer als volgt uit:

07.00-08.00 uur 
opstaan, ontbijt en aansluitend Bijbeltijd en een klusje

09.00-10.00 uur 
Sam speelt zelfstandig en ik ga poetsen

10.00- 10.30 uur 
fruit eten en samen spelen (Sam mag kiezen wat we gaan doen)

10.30 - 12.00 uur 
'vrije tijd' 

12.00 - 12.30 uur
lunchtijd

12.30 - 14.30 uur 
Sam krijgt van mij een opdracht

14.30 - 15.00 uur
'vrije tijd'

15.00 - 17.00 uur 
samen naar buiten of weg 

17.00 - 18.00 uur 
koken en eten

18.00 - 18.30 uur 
Sam douchen en naar bed

Even korte uitleg erbij:
- Bij het opstaan train ik Sam om zelfstandig aan te kleden. Hij vind het lastig om door te werken, waardoor het aankleden een oneindige klus lijkt. Nu we vakantie hebben en niet zo op de klok hoeven te leven (op de dagen dat hij naar de psz moet is het altijd doorwerken) probeer ik er extra tijd ervoor te nemen. 
- Iedere dag na het ontbijt krijgt Sam van mij een opdracht om een klusje te doen. Dit kunnen echt allerlei dingen zijn. Maar denk aan: de vaat van de ontbijttafel in de vaatwasser zetten, afval in de container gooien, onze huisdieren eten geven, onder de tafel stofzuigen etc. Voorheen deed hij spontaan klusjes, maar ik wil er nu meer gewoonte van gaan maken. 
- Zelfstandig spelen. Ik wil Sam leren om een uur zelfstandig te spelen. Sam heeft heel erg de neiging om mij te claimen wat vervolgens ertoe leidt dat ik minstens 10x gestoord word. En trouwens, de meeste dingen weet hij prima zelf op te lossen, maar ik heb het idee dat het meer gaat om de aandacht. 
- Met vrije tijd bedoel ik dat ik vaak huishoudelijke klusjes doe en Sam om me heen loopt, hangt of speelt. 
- Met de opdracht na de lunchtijd bereid ik hem voor op de basisschoolperiode plus geef ik hem extra uitdaging. Sam is behoorlijk pienter en moet af en toe uitgedaagd worden. Bepaalde dingen (bijv. puzzelen) doet hij uit zichzelf nooit. Dus zal hij af en toe een puzzel gaan maken, zoek ik een werkblad op via internet, zet ik Bereslim in, doen we samen een spel, knutselen we iets enzovoorts. Tegelijk leert hij ook om opdrachten uit te voeren die hij minder leuk vind. Voor inspiratie kun je bijvoorbeeld hier kijken. 
- Aan het eind van de middag is Niek ook vaak wakker. Tijd om naar buiten te gaan! Ik heb een lijstje gemaakt met wat dingen die leuk zijn om te doen: picknicken, naar een speeltuin, spelen op het strandje/in het bos, op bezoek bij .... etc. Op regendagen zullen het meer activiteiten binnen zijn zoals koekjes bakken. 

Het lijkt een gigantisch harnas-ritme. Maar ik weet dat het hier waarschijnlijk gaat werken. Natuurlijk zullen we ook dagjes weggaan of lopen de dagen heel anders. Dat geeft niet, daar probeer ik Sam ook op voorbereiden. Maar het geeft hem veel rust dat hij weet dat de dag erna alles weer volgens ritme. 

Het is niet zo dat ik op de klok werk hoor. De ene dag slaapt Sam langer dan de andere dag en dat is prima. Maar de activiteiten zullen wel op dezelfde volgorde langskomen. 

Verder heb ik ook de zorg voor Niek, en die heeft geen strak ritme. Die komt er tussendoor. Maar dat zijn we gewend geraakt ondertussen. 

Voor mezelf hou ik ook 'vakantie'. Wat meer tijd besteden aan hobby en extra tijd nemen om van de kinderen te genieten. Wel blijf ik gewoon doorschrijven op dit blog, dat is gewoon hobby ;)

Hopelijk gaat deze vakantie een mooie herinnering worden. 

Ik wens jullie allemaal fijne vakantie!

Hoe prentenboeken je kunnen helpen

Prentenboeken: ik vind ze geweldig! Ik lees ze net zo graag als mijn pleegzoon. Alleen hij leest ze het liefst 100x, ik vind 2x meestal wel genoeg ;)

We hebben al heel veel boeken uit de bibliotheek gelezen. De bibliotheek is ons wekelijke uitje waar we allebei erg van genieten. Daarover schreef ik hier meer. 

Maar wat me na verloop van tijd opviel is dat prentenboeken mij en ook Sam kunnen helpen. En daarover wil ik je graag meer vertellen en inspireren. 

Toen Sam 2 jaar was kwam hij enorm in de knoop met zijn emoties. Hij was vooral heel veel boos. Of eigenlijk moet ik het anders zeggen; als hij bang was uitte hij dat door boos te zijn. Of als hij een teleurstelling te verwerken had kon hij volledig door het lint gaan. Het at al mijn energie op. En juist prentenboeken en filmpjes (je leest het goed!) hebben ons daar zoveel mee geholpen. 

Door prentenboeken voor te lezen die voor Sam heel herkenbaar waren, hielp het hem om emoties te herkennen, te benoemen en ermee om te gaan. 

Wat concrete voorbeelden:

De boeken en filmpjes van Kikker zijn heel goed voor de emotionele en sociale ontwikkeling. Begrijp me goed: ik ben niet meteen fan van filmpjes, maar 1 a 2 keer per week mag hij ongeveer 15 minuten een filmpje kijken. En eigenlijk zijn dat altijd filmpjes van Kikker. Ook de boeken van Kikker koos hij meestal uit in de bibliotheek. Na verloop van tijd merkte ik dat hij gedrag en uitspraken van Kikker ging kopiëren. Hij benoemde bijvoorbeeld opeens zijn gevoel. Wat een geweldige ontwikkeling!

Of een tijdje geleden namen we het boek: 'Je kunt het!' mee uit de bibliotheek. Dit gaat over een vogeltje die zegt dat hij iets doet maar eigenlijk niet durft, uiteindelijk doet hij het toch. En net die week toen we het boek in huis hadden moest onze Sam naar de tandarts. En hij wilde niet, hij was bang. Deze mama praten als brugman. Toen me het prentenboek te binnen schoot. 'Sam, jij bent net als Bert uit het prentenboek'. En ja hoor even later stapte hij gewapend met het prentenboek onder z'n arm de wachtkamer van de tandarts binnen. 

Toen we wisten dat Niek op komst was hebben we Sam het boekje van 'Bobbi wordt grote broer' gegeven. En ben ik in de bibliotheek ook op zoek gegaan naar prentenboeken die daar over gaan. Ik schreef er hier over. 

Hier volgen verder nog wat prentenboeken die ons hebben geholpen:

Er zijn heel veel boeken van Anna die heel geschikt zijn. 

De boeken van Liesbet Slegers over Kaatje, Karel of Rik. 

Uiteindelijk zit in ieder prentenboek wel een moraal of les voor het kind. Tegenwoordig probeer ik bij het uitzoeken van boeken wat meer te kijken naar boeken die Sam op dat moment kunnen helpen. Dus is opruimen een drama..dan zoeken we een boek over het opruimen van speelgoed. Gaat hij binnenkort op zwemles? Dan zoek ik daar een boek bij. Het helpt ons heel erg op over drempels heen te gaan. 

Heb jij die ervaring ook? Of heb je een prentenboek die je zou willen aanraden? Laat het me weten in de reacties!

Qualitytime

Sommige dagen zijn loodzwaar. Vaak zijn dat hier de dagen waarop Sam van slag is. En Sam is vlug van slag. Het vraagt alle uithoudingsvermogen van mij. Aan het eind van de dag heb ik geen kruimel geduld meer over.

En...vandaag hebben we weer zo'n dag. Maar las ik net in een boek: 'Moeilijke momenten zijn ook qualitytime'. 

Sam doet in principe geen middagslaapje meer, daar stopte hij al vroeg mee. Maar af en toe zijn er van die weken waarop hij eigenlijk wel een slaapje nodig heeft. In zo'n week zitten we dus vandaag. 

Vanmorgen was het voluit drama in de supermarkt. Ik zal je de details besparen, maar ik zag mensen kijken en hoorde zelfs een opmerking. Het frustreerde me enorm. En de rest van de rit door de winkel voelde alsof ik met een tijdbom naast me liep die elk moment kon ontploffen. Zulke momenten kosten je alle energie, ik durfde Sam geen moment uit het oog te verliezen. 

Toen er thuis nog eens iets volledig uit de hand liep en ik zag dat hij bijna omviel van de slaap hakte ik de knoop door: Sam ging een slaapje doen. Ik bereidde hem er alvast op voor. Maar hoe goed ik ook mijn best deed, Sam viel bijna om van de slaap, maar slapen no way. Hij gilde, hij stond voor het raam te kijken, hij heeft ontelbaar keer mijn naam geroepen, hij liep eruit... Na een uurtje heb ik hem naar beneden gehaald. Maar vervolgens ging hij door met alle grenzen op te zoeken. Uit pure frustratie las ik hem luid en duidelijk de les. Al mijn geduld was op en ik was er klaar mee. Sam in tranen en ik in tranen. 

Vervolgens kon Sam wonderwel heel lief spelen en had hij dus wel begrepen dat de maat vol was. In de keuken stond ik mezelf ondertussen verwijten te maken. Ik wist van mezelf ook echt wel dat ik volledig de plank had misgeslagen. Ik wist ook dat ik mijn handen eigenlijk te vol had met als gevolg dat ik minder geduld heb met Sam. 

Toen we om 3 uur een tussendoortje aten heb ik Sam opgebiecht dat ik veel te boos ben geweest en te hard tegen hem heb gepraat. Dat het fout was van mij. De verleiding is dan heel groot om te zeggen: 'Ik ben te boos geweest en heb te hard tegen je geschreeuwd maar jij...' Maar nee, die fout lag volledig bij mij dus slikte ik de laatste twee woorden met moeite in. 

Sam kijkt me aan....'Mam, als je een boos hartje hebt wil de Heere jou een nieuw hartje geven hé mam?! En daar vragen we iedere dag om hè, voordat je gaat slapen.'

Och lieverd....
 Tegelijk schiet me een tekst door mijn hoofd: Als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen beslist niet binnengaan.

Inderdaad, moeilijke momenten zijn misschien juist qualitytime.

Speelgoed voor peuters

Sinds Sam drie is, lijkt hij zich meer te vervelen. Hij kan soms een uur op de grond liggen en dan het liefst voor m'n voeten. Gelukkig heeft hij ook momenten waarop hij wel speelt. Het speelgoed wat hij heeft hebben we bewust uitgekozen. Sam krijgt namelijk niet 'zomaar' cadeautjes. Zelf ben ik fan van duurzaam speelgoed, waar hopelijk nog meer kinderen mee kunnen spelen. 

Hieronder wat speelgoed waar Sam zich al uren mee heeft vermaakt. 

1. De zandbak
Ik heb een haat-liefde verhouding met dat ding. Sam kan er uuuuuren in spelen (het liefst met oude pannen en bestek van de kringloop), maar vervolgens zit het zand overal. Vaak laat ik hem er alleen 's middags in spelen, uitkleden op de mat en voor het eten nog snel even de douche in. Momenteel is het in de zandbak alleen maar nat zand en dan blijft hij dicht, maar van de zomer zat Sam er bijna iedere dag in. 

2. Loopfiets
Tegen dat Sam twee jaar was wilde hij niet meer in de wandelwagen. De loopfiets was een prima opvolger. Zo konden we toch onze wandelingetjes blijven maken. Sam heeft er wel even aan moeten wennen, maar na een maand kreeg hij de smaak te pakken.  We lopen zelfs nu boswandelingen van een paar kilometer. Een loopfiets schijnt een goede voorloper te zijn op het 'gewone fietsen', omdat kinderen al leren balanceren. Sam sjeest ondertussen zo hard op zijn loopfiets dat ik er naast fiets. Wij hebben gekozen voor een stevig model loopfiets waar eigenlijk niks aan kapot kon gaan. Voor € 20 kochten we er eentje via Marktplaats. De beste koop ooit!

3. Duplo
Nog zo'n duurzaam speelgoed waar kinderen zich jaren mee kunnen vermaken. In het begin was het een kunst om twee blokjes op elkaar te stapelen en dikke pret bij het omgooien van een toren. Nu is het veranderd in zelf een huis bouwen en daarna een heel fantasiespel eraan vast te plakken. Wij hebben de boerderij, het huis en de school, wat kleinere pakketjes en een bouwplaat. Hieraan heeft Sam ruimschoots voldoende. De bouwplaat vind ik zelf erg handig, zo hoeft de duplo niet meteen afgebroken te worden en verplaats je het makkelijk. 


4. Tiptoi
Sam heeft Tiptoi voor z'n derde verjaardag gehad. Echt ontzettend leuk en leerzaam spelmateriaal voor kinderen vanaf 3 jaar. Sam heeft het boek Bij ons thuis. Daarmee kan het met een interactieve pen dingen in aantippen om te ontdekken, liedjes te luisteren of spelletjes te spelen. Het boek is heel erg gericht op woordenschat. Daarnaast heeft hij een spel wat gericht is op puzzelen en tellen. Het spel bestaat uit 3 losse spellen, en heeft de functie ontdekken en liedjes luisteren. Het mooie vind ik dat ik Sam écht zie leren. Zijn woordenschat vliegt vooruit en sinds hij dat spel heeft is hij ook veel meer bezig met tellen. 
Je schaft eerst een starterspakket aan (boek + pen) wat ik vrij prijzig vond (meer dan €40). En daarna kun je los daarnaast andere boeken en spellen aanschaffen wat allemaal op één pen kan. Er zijn heel veel Tiptoi boeken en spellen voor allerlei leeftijdsgroepen. (Tip: kijk op Marktplaats)

5. Speelgoed dat geen speelgoed is
Het bovengenoemde speelgoed is best prijzig. Maar eigenlijk wil ik ook de nadruk leggen op speelgoed wat eigenlijk geen speelgoed is. Het verbaast me zo vaak dat Sam zoet speelt met dingen die eigenlijk geen speelgoed zijn. Kastanjes doen het hier bijvoorbeeld heel goed (is ook nog goed op te ruimen) of pittenzakken (die je zelf naait). Een pollepel en vergiet. De bezem uit de schuur. Een berg bladeren. Een oud laken. Voor een kind hoeft het allemaal geen grof geld te kosten. 

Luistercd's voor Sam

Super leuk om reacties van jullie te lezen! Naar aanleiding van het blogartikel 'Oplaadmomentjes' kreeg ik de vraag welke luistercd's Sam luistert. Goede vraag...was voor mij ook een zoektocht. Vandaar dat ik besloot er een blogartikel aan te wijden. 

Voornamelijk ben ik begonnen met cd's te lenen uit de bibliotheek. Zodoende kwam ik erachter wat Sam leuk vond en wat ik vond passen. Taalgebruik is een punt. We willen geen cd's met vloeken in huis. Ook het overdragen van principes vinden we belangrijk (zoals hoe gaan mensen in het verhaal met elkaar om). Maar dat is zowel met boeken als luistercd's best lastig. 

Ik stapte vlak voordat we op vakantie gingen een boekhandel binnen met de vraag naar luistercd's. 'Nou mevrouw, die hebben we niet. De markt hierin is verpest.' Ik besefte later eigenlijk dat de meeste kinderen nu wel naar een schermpje zouden kijken in plaats van op de bankhangend een luistercd luisteren. Ik ging vol goede moed naar de Bruna, maar ook daar hadden we voor de leeftijd van Sam geen luistercd's. Voor luistercd's kun je eigenlijk het beste naar een christelijke boekhandel gaan, die heeft ze vaak nog wel. Maar ook op Marktplaats kun je soms nog wel iets leuks scoren. 

Sam is ondertussen 3 jaar geworden. Hij is gek op boekjes lezen en muziek luisteren. En een logisch gevolg is dat hij luistercd's ook ontzettend leuk vind. Ik kan me voorstellen dat niet ieder kind even dol is op het luisteren van cd's. Het vergt namelijk wel concentratie. 

Een groot voordeel van luistercd's is dat de woordenschat enorm omhoog vliegt. Sam kent nieuwe woorden en ook zijn zinsopbouw is verbeterd. 

Jip en Janneke
De cd's van Jip en Janneke vind Sam erg leuk. De verhaaltjes zijn simpel en heel herkenbaar. Soms wat ouderwets, maar Sam lijkt het niet erg te vinden. Hij vraagt vaak om verduidelijking van woorden of 'waarom' iemand iets doet. Hij heeft een set van 6 cd's. En de cd's worden grijs gedraaid. Door de cd's vaak te herhalen gaat hij verhaallijnen herkennen en daarover vragen stellen. Wij hebben de versie cd's die voorgelezen zijn door Flip van Duijn, er is ook een serie die door Annie M.G. Schmidt zelf zijn voorgelezen. De eerste versie vind ik persoonlijk fijner om naar te luisteren. 

Serie: Peter
Laatst hebben we een cd aangeschaft over Peter. Dit verhaal is geschreven en voorgelezen door Evert Kuijt. Niveau vind ik voor een 3-jarige best hoog. Ook de manier van voorlezen spreekt Sam minder aan. Hij houdt het niet vol om de hele cd mee te luisteren. 
Verder vind ik dat er vaak het woord 'dom' of 'domoor' gebruikt word. Het verhaal zelf is wel leuk om naar te luisteren. 

Kijk en Luister
Van de serie kinderbijbels zijn ook luistercd's. Deze wil ik nog graag een keertje voor Sam aanschaffen. Kinderen kunnen zo zelfstandig de kinderbijbel 'doorlezen'. Er wordt iedere keer aangegeven wanneer er een bladzijde omgeslagen moet worden. 

Dikkie Dik
Laatst kocht ik via Marktplaats een exemplaar van luistercd's van Dikkie Dik. Maar deze ligt nog in de kast te wachten totdat ik Sam een keer wil verrassen. De boeken van Dikkie Dik vind Sam erg leuk, dus ik verwacht dat dit ook wel een succes gaat worden. 

Kikker
Ook van Kikker zijn er luistercd's. Sam is fan van Kikker. Het sterke aan deze verhalen vind ik dat ze allemaal gaan om sociaal emotionele thema's, zoals verdriet, omgaan met verlies, vriendschap, elkaar helpen, geduldig zijn. Ik merkte echt dat Sam anders op dingen ging reageren. Of dingen uit zijn dagelijks leventje ging herkennen door de verhalen van Kikker. Hij vroeg me bijvoorbeeld opeens: 'Hoe gaat het met je?' (exact op dezelfde toon :)) Of als hij zijn dag niet heeft zegt hij heel bijdehand: 'Ik voel me vandaag niet zo lekker'. Cd's zijn heel muzikaal omlijst met allerlei geluiden die bij het verhaal passen. 

Dit waren tot nu toe mijn bevindingen op dit gebied. Vul gerust aan in de reacties zodat we elkaar kunnen helpen. 

Thuisblijfmoeder (2)

Eerder schreef ik al een blogpost over de reden waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden. Vandaag wil ik het vervolg met jullie delen. Wat is mijn ervaring? Mis ik het werken? Geniet ik ervan?

Eerst maar eens de positieve punten:

Volop tijd om te wennen
De eerste weken vond ik het fijn om niet te hoeven werken. Mijn hoofd stond er totaal niet naar. We hebben er zeker 6 weken over gedaan om een ritme te vinden waarin we allemaal voldoende slaap kregen. En waarin we er gewend waren om ouders te zijn van Sam. Ook Sam kreeg het steeds beter naar zijn zin. 

Rust
Het geeft vooral ook rust dat ik thuis ben met Sam. We hoeven nauwelijks op tijd te werken, al hebben we wel een bepaald ritme. Ook qua huishouden is het makkelijk om altijd thuis te zijn. Want vandaag niet lukt, lukt morgen wel. Al wordt je huis wel viezer als je vaak thuis bent, zeker met een kleintje. Voor Leon geeft het ook rust. Bijna alle huishoudelijke taken doe ik, omdat ik er tijd voor heb. Sinds we Sam hebben staat hij nauwelijks meer achter de pannen. En heeft hij alle tijd en rust om zich om met zijn werk bezig te zijn. 

Meer tijd
Wat ik ook een groot voordeel is, is dat ik bijna overal tijd voor heb. Alleen met Sam erbij lukt natuurlijk lang niet alles. Maar ik kan altijd tijd vinden om af te spreken, bezoek af te leggen bij familie van Sam, een boodschapje voor iemand halen, vrijwilligerswerk te doen. Maar ook kan ik Leon helpen met zijn bedrijf. En zeker nu Sam wat ouder wordt, is het makkelijker om iemand een helpende hand te geven. 

Ontwikkelingen
Voor Sam schijnt het ook positief uitgewerkt te hebben dat ik zijn vaste opvoeder was, aldus pleegzorg. Het gaf en geeft hem een stabiel leventje wat hij in tijden van crisis hard nodig had en heeft. Al zijn ontwikkelingen kan ik op de voet volgen. Ik voel hem haarfijn aan en ken hem door en door. Hij is ook echt mijn levensinvulling voor iedere dag. 

En naast de positieve punten zijn er ook punten die ik er lastig aan vind:

Isolatie Later toen we het helemaal gewend waren en het dagelijkse ritme weer wat meer op sleur ging lijken kwam ik weer met beide benen op de grond. Ik leefde een vrij geïsoleerd leven, want mijn contacten liepen vooral via mijn werk. Familie en vrienden hebben we bijna niet in de buurt wonen. En dat is een punt waar ik het best moeilijk mee heb gehad. Leon was vaak de enige volwassene die ik sprak op een dag. Veel mensen om me heen werkten en als ze niet werkten waren ze te druk om een kop koffie te komen drinken. Ik vond het lastig om nieuwe contacten te maken. Ik hoop hier later nog een blogpost over te schrijven. 

Motivatie
Als moeder ben je best een einzelgänger. Niemand die je aanmoedigt om je werk goed te doen. Of ik nou een dag alleen maar op een stoel zit of ik werk me in het zweet...daar zal niemand wat van zeggen. De dagen dat ik op een stoel zit kun je waarschijnlijk op één hand tellen, en dat zijn vervolgens ook de dagen dat ik ziek ben. 

Uitdaging Na verloop van tijd ging ik ook de uitdaging missen die mijn werk met zich meebracht. Sam was overigens uitdaging genoeg hoor. Maar de professionele manier van leren en verder ontwikkelen miste ik wel. Als pleegmoeder had ik wel het contact met pleegzorgwerker en de voogd. En natuurlijk, als pleegmoeder leerde ik een heleboel van Sam. De afgelopen twee jaar zijn enorm leerzaam geweest, maar vooral voor mijn persoonlijkheid. Ik ben iemand die ervan houdt om echt te leren via cursussen of iets dergelijks. 

Waardering En wat ik ook mis is de waardering. Ik poets het huis iedere week weer op en achter m'n rug om maakt Sam alles weer vies en vult de wasmand zich weer net zo hard. Mijn werk lijkt zo onzichtbaar. En ik kan niet van Sam verwachten dat hij mij dankbaar is omdat ik zijn bed heb verschoond. Verder komt door mijn werk natuurlijk geen enkele euro in het laatje. We hebben plannen in overvloed, maar voor heel veel plannen hebben we geld nodig. Het is voor mij soms frustrerend dat ik daaraan niet mee kan werken. Behalve door ervoor te zorgen dat Leon met een gerust hart kan gaan werken. 

Ten slotte...
Heb ik er geen spijt van dat ik gestopt ben met werken, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn werk niet mis. Ik droom er nog vaak genoeg van (in nachten en in gedachten). Het trekt en het blijft trekken, het zit me in het bloed. 
Anderzijds heb ik van God een andere taak gekregen die ik graag goed wil doen en waarvan ik wil genieten. En ik denk dat ik dat het beste kan als ik fulltime aan het moederen ben. Zolang we kleintjes in huis hebben (dus onder de 4 jaar) wil ik graag thuis zijn met mijn kinderen. En met de toekomst die we nu voor ogen hebben zit ik de komende jaren nog gewoon thuis. Ik voel dat als mijn plek, ook al moet ik daar mijn werk tijdelijk voor opgeven. Maar dit is zo'n persoonlijke keuze...die moet iedere moeder voor zich maken. 

Thuisblijfmoeder (1)

Graag wil ik een blogpost schrijven over het 'thuisblijfmoeder' zijn. Niet om te oordelen of te veroordelen, maar gewoonweg wil ik mijn ervaring delen. Ik vertel je heel eerlijk hoe ik het ervaar en je zult vanzelf ervaren dat het niet alleen rozengeur en maneschijn is. Ik schrijf het in twee delen, omdat het anders een mega lange lap tekst word. Vandaag de redenen waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden. 

Toen Sam in ons huis en hart kwam heb ik besloten om thuisblijfmoeder te worden. Deze beslissing was toen echt spontaan en vol liefde gemaakt. Ik was zó blij om pleegmoeder te zijn en voor een kindje te mogen zorgen. Natuurlijk maakte ik deze keuze samen met Leon. Hieronder volgen de redenen waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden:

1. Geborgenheid voor Sam
Sam is een kind met een verleden, een heftig verleden. Want zo jong gescheiden worden van je ouders is één van de heftigste ervaringen voor een kind. Sam had vooral geborgenheid nodig. Een vaste opvoeder is belangrijk. Al zijn er genoeg pleegouders die ernaast ook werken en pleegkind naar de opvang brengen, hebben wij besloten dat ik de vaste opvoeder van Sam zou zijn. Dit is tegelijk wel doorslaggevend geweest. 

2. Mogelijkheid tot opvang
Daarbij speelt ook mee dat wij niet de luxe hadden dat onze ouders stonden te popelen om op te passen, ook geen zus, schoonzus of vriendin. We wonen helaas voor de meeste familieleden en vrienden te ver weg. We hebben ook de optie overwogen dat Leon per week een 'papadag' zou nemen, maar dat is alleen maar een optie gebleven. Leon zag het niet zitten in combinatie met zijn werk. 

3. Salaris
Mijn wens was altijd al om thuisblijfmoeder te zijn, mochten er ooit kinderen komen. Daarom hebben we mijn salaris altijd als extraatje meegeteld, dus we leefden eigenlijk op het salaris van Leon. Een enorme luxe dat dit kan. 

4. Stress
Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik kan een behoorlijke stresskip zijn. De reden weet ik ook: ik wil alles goed doen. Sam genoeg aandacht, een schoon en opgeruimd huis, gezellig tijd met Leon, tijd voor hobby, verzorgde tuin en lekkere maaltijden. En als ik daarnaast werk, wil ik op mijn werk ook nog goed doen. Stress in combinatie met opvoeden leek me geen goed idee. 

5. Genieten 
Ja, ik ben ook zo'n mama die alle kleine ontwikkelingssprongetjes wil zien en meemaken. Mijn kind loslaten is niet mijn sterkste kant. Dus misschien is het thuisblijven ook wel een stukje egoïsme van mij. Ik had het echt heel erg gevonden dat Sam zijn eerste stapje los bij de oppas had gedaan. 

Dus..ik werd thuisblijfmoeder. Een sprong in het diepe, want het was tenslotte iets wat ik nog nooit had gedaan. Binnenkort een blogpost over de ongezouten ervaring. 

Regelmaat

Misschien ben ik ouderwets, maar ik ben fan van de 3 R's (Reinheid, Regelmaat en Rust). Mijn ervaring is namelijk dat het voor mij goed werkt. En mijn ervaring is dat er heel veel kinderen dit evengoed fijn vinden. 

Dit is een blogje over opvoeden. Niet de bedoeling om je te vertellen hoe je het moet doen omdat ik het zo goed weet. Wel een blogje vanuit ervaring en kennis die ik opgedaan heb in de pleegzorgwereld. Met de bedoeling om je te inspireren en misschien te bemoedigen. 

Dit keer schrijf ik voornamelijk over regelmaat. Dit woord is behoorlijk belangrijk in onze opvoeding. Met regelmaat bedoel ik niet dat ik exact op de klok leef, gelukkig niet! Maar onze lunch gebruiken we toch wel tussen 12.00 - 13.00 uur. Regelmaat betekent wel dat de dingen iedere dag op dezelfde volgorde gaan, dus iedere dag gaat ongeveer op dezelfde ritme.

Voor kinderen betekent regelmaat: houvast, structuur en veiligheid! (En voor volwassenen trouwens ook) Al staat je hele wereld op zijn kop, dan kan het houvast geven dat er bepaalde dingen die dag toch hetzelfde zullen gaan. Zeker voor kinderen met chaos in het hoofd is dit heel fijn. Als de dingen iedere dag hetzelfde gaan dan weet je dus wat je te wachten staat of wat er van je verwacht wordt. Of als je heel erg gefocust bent op eten (bijv. door beschadiging vanuit het verleden) dan weet je wanneer je eten krijgt. Voor sommige kinderen is het overigens wel belangrijk dat je met een klok leeft. 

Bij Sam merken we dat regelmaat goed werkt voor hem. Het voorkomt ook moeilijk gedrag. Hij weet namelijk dat we eerst aankleden en dan pas gaan ontbijten en dat we dit nooit omdraaien. Dit hoeft hij dan ook niet uit te proberen, want we blijven bij dat ritme. Het grappige is dat hij zelf vaak begint te protesteren als het anders gaat. 

Nu concreet. Hoe ziet onze dag er ongeveer uit? 

- Knuffelmoment in het grote bed 

- Mama in de badkamer, Sam op de WC

- Daarna Sam aankleden en zijn ochtendgebedje

- Ontbijten

- Bijbelmoment

- (Samen) de ontbijttafel opruimen

- Poetsen (ongeveer een uur)

- Fruit eten

- Soms poetsen, soms boodschappen doen, dit scheelt per dag. Vaak zit hier ook een speelmoment met Sam in. 

- Lunchen

- Uurtje rust (Sam speelt op zijn kamer)

- Naar buiten

- Fruit eten

- Spelen

- Koken

- Eten

- Half uurtje met papa spelen

- Slapen

Dit is echt ontzettend globaal. Als Sam naar de peuterspeelzaal is, verloopt de dag natuurlijk iets anders. En natuurlijk zijn er 101 dingen die er tussendoor komen. 

Het betekent overigens niet dat we nooit uitslapen (als Sam uitslaapt, slapen wij in het weekend ook langer!), of nooit uit eten gaan of dat Leon altijd thuis is. Al bereid ik Sam er vaak wel op voor als die dag wat anders loopt. 

We hebben ook een soort van 'weekritme'. Ik doe namelijk op vaste dagen de boodschappen, maar ga ook op vaste dagen naar de markt of bibliotheek. Sam herkende op een gegeven moment dit ritme, want hij ging de dagen koppelen aan de activiteiten. Voor mezelf vond ik het ook fijn om iedere dag een activiteit te hebben zodat ik even de deur uit was, zeker toen Sam kleiner was vond ik dat fijn. 

Vanuit pleegzorg krijgen we vaak te horen dat we Sam zo'n stevig ritme aanbieden. En dat ze ook zien dat Sam het daar goed op doet. Zelf ben ik ervan overtuigd dat ieder kind dit nodig heeft. 

In de vakantie durf ik overigens dit ritme ook wel wat los te laten. Zeker als we op vakantie zijn. Als we 51 weken per jaar in een ritme leven kan Sam het aan om 1 week wat minder ritme te hebben. Al merk ik wel dat hij na die ene week er weer hard aan toe is om het ritme weer op te pakken. Maar ach...eigenlijk merk ik dat aan mezelf ook. 

Hier in huis houden we gewoon allemaal van regelmaat!

10 herkenbare situaties met een peuter

Met die situaties bedoel ik van die acties waarvan je denkt: hoe gaan we dit pedagogisch oplossen?

Ik doe, net als iedere moeder, mijn best om hem goed op te voeden. 

Mijn peuter is een kereltje vol emotie. Het piekt per dag heel wat op en neer. En ja hoor, ik ga er nog al eens in mee. De ene keer stromen de tranen over je wangen van het lachen en de andere keer van het huilen. 

Goed...hier 10 situaties die de meeste moeders van een peuter wel zullen herkennen. 

Nummer 1

Hoe lekker je ook kookt, hoe lang je in de keuken staat en hoe leuk je het ook presenteert. De peuter eet geen hap! En dit heeft Sam dus heel lang volgehouden, gewoon een paar maanden. Hij werd er zelfs magerder van. 

Nummer 2

Een plasje op de vloer, en op de bank, en op de stoep en net voor de WC. Yeah, welkom in de wereld van zindelijkheidstraining. 

Bron: Pixabay

Nummer 3

Pinnen kan niet meer, want daarvoor heb je twee handen nodig. In die twee seconden dat je je hand even moet gebruiken om je code in te toetsen heeft hij net het snoepgoed, dat op zijn ooghoogte staat tentoongesteld bij de kassa of nog erger die plastic tassen, te pakken. 

Nummer 4

Hoort eigenlijk wel met stip op nummer 1: de introductie van het woordje NEE. Gewoon nee. Geen reden, helemaal niks. Maar als mama ja zegt, zeg jij nee. Als mama links zegt, zeg jij rechts. Hoezo vermoeiend?

Nummer 5

Opvoeden? Niet meer nodig. Onze peuter weet het zelf veel beter (vind hij). 

Nummer 6

Zelluf doen... En dat heeft twee kanten. Want ze willen ook zelluf doen, als 'zelluf' het heel erg langzaam doet of nog helemaal niet kan. Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid, maar soms zet 'ie wel te hoog in hoor :)

Nummer 7

Bananenvoeten. En dan bedoel ik dat van de schoenen verkeerd om doen. Hij doet het gewoon standaard verkeerd. Als hij zijn crocs zelf heeft aan gedaan en ik sta er grijnzend bij, vraagt hij zelf al: bananenvoetjes?

Nummer 8

Alles uit de kast om je zin te krijgen. En dan letterlijk soms echt alles uit de kast smijten. Of huilen. Of als vloerkleed spelen. Of de been van je moeder vasthouden. Of slaan. Of je voorover op tafel laten vallen. Of je beker van tafel gooien. Of gewoon een smoes verzinnen (ongelooflijk hè, zijn ze nog zo klein). Nogmaals: peuters zijn niet dom! Ze kennen je soms beter, dan jij jezelf kent. 

Nummer 9

Papa of mama naspelen. Deze is echt zoooo grappig! Ik kan er meestal erg om lachen. Totdat hij vanmiddag na deed dat ik boos was. Alsof ik in de spiegel keek. Een peuter is best een goede leermeester hoor! 

Nummer 10 
Het 0,0 herkennen van gevaar. Pakt aan een warme pan, loopt een sloot in, steekt zomaar de straat over. En hoe goed je als moeder ook je best doet, het herkennen zit er totaal niet in. 

Ben ik er nog eentje vergeten? Zet hem in de reacties!

Sam helpt mee

Eén van onze opvoedingsdoelen is dat we Sam leren om zelfstandig te functioneren. En dat is natuurlijk heel breed. We beginnen vooral heel dichtbij huis, laten we zeggen in huis!

Ik sprak laatst iemand die op zichzelf was gaan wonen. Ze had niet van haar moeder geleerd hoe ze een huishouden aan moest pakken en ook koken kon ze nauwelijks. Daar verbaasde ik me over... want ik ben zelfs Sam al de basis aan het leren. 

Ja! Sam helpt hier al mee! En ik ben er helemaal fan van. Niet omdat het voor mezelf makkelijker wordt (waarschijnlijk in de toekomst wel) maar omdat hij leert zelfstandig te worden. 

Bron: pixabay.com

Even een voorbeeld van klusjes die Sam doet:
- Schone handdoek en theedoek ophangen aan het haakje in de keuken en een gastendoekje in het toilet. De vieze exemplaren legt hij op de trap. 

- De tafel dekken. Het gebeurd wel met aanwijzingen van mijn kant. Het leukste is dat hij ook meteen leert tellen. 

- De tafel afruimen. Dit kan hij overigens al bijna helemaal zelf. Hiervoor maakt hij ook gebruik van het opstapje die we in de keuken hebben staan. 

- Spulletjes uit de vaatwasser opruimen. Een aantal dingen kan hij zelf doen, een heel aantal dingen kan hij niet bij of vind ik te gevaarlijk. 

- Knijpers aangeven bij het ophangen van de was. Ook hier leert hij tellen. 

- Boodschappen helpen opruimen. Niet alles, maar een groot gedeelte kan hij al opruimen of aangeven. 

- Was uit de wasmachine halen. Ideaal als je rugklachten hebt. 

- Helpen de was opruimen. Nu legt hij alleen nog maar de sokken in het sokkenmandje, maar dat kunnen we later uitbreiden. 

- Kruimels onder de tafel op zuigen met de stofzuiger. Zijn favoriete klusje!

Zo zie je dat hij al best wat kan op zijn peuterleeftijd. Hij staat ook overal met z'n neusje bovenop en kijkt op die manier alles af. 

's Avonds voor of na de maaltijd ruimt hij samen met één van ons zijn speelgoed op. Dit hebben we al gedaan toen hij heel klein was. We vinden het belangrijk dat hij leert dat het speelgoed niet van zelf opgeruimd word. Rommel die je maakt, ruim je later weer op. 

Ik dwing hem overigens nog niet echt tot een klusje. Ik wil hem vooral laten zien dat het fijn is om klusjes te doen. Wel probeer ik hem iedere dag iets te laten doen. Ik leg hem ook uit waarom: 'We wonen hier allemaal in huis en daarom moeten we allemaal klusjes doen. Papa en mama doen heel veel klusjes en jij moet er nu ook eentje doen.' 

Hoe ouders hij wordt hoe meer klusjes hij zal doen in huis. Als hij straks wat ouder is wil ik hem iedere dag minimaal één vast klusje geven. Een handvat over klusjes die kinderen per leeftijd aan kunnen vind je op de blog van Huisvlijt.

Het omslagpunt op een vermoeiende dag

Iedere moeder zal het wel herkennen. Soms heb je van die dagen waarop je kind niet aan spelen toekomt. En dus als een magneetje aan je vastplakt, de hele ganse dag. Het zijn echt van die dagen die ik vreselijk zwaar vind. En het gekke is dat het vaak tegelijk komt met de dagen waarop ik ook niet op mijn best bent (hormonen enzo...)

Vandaag hadden we (hoera!) weer zo'n dag. Omdat Sam pleegkind is hebben we nog al eens een leven van bergopwaarts of bergafwaarts. Momenteel zitten we al twee weken in een beetje wiebelige toestand. Momenten waarop het goed gaat, maar helaas ook meer momenten waarop er geen land mee te bezeilen is. 

Meestal voel ik me op die dagen ontzettend onzeker. Ik probeer duidelijk en consequent te zijn, uitdagingen te geven, positief te blijven, extra aandacht enzovoorts. Altijd weer die twijfel of je het wel goed doet. En wanneer weet je nou van je zelf dat je je uiterste best doet? Al met al noemen we dit gewoon een negatief spiraal en daar hebben zowel Sam als ik last van. 

Ik probeer op zo'n dag altijd uit zo'n negatief spiraal te komen. Ondertussen heb ik al een aardig rijtje met activiteiten die nog wel eens willen helpen om Sam weer in een goede bui te laten komen. Dat slaagt trouwens niet altijd hoor, maar als het helpt is het een verademing. 

1. Koekjes bakken
Hoe simpel kan het zijn. Maar juist zo'n activiteit doe ik niet iedere dag met Sam. Soms is het wel eens afwegen of ik er zelf nog genoeg energie voor heb. Maar juist het ongewone kan op die dag een feestje zijn. 

2. Buiten spelen
Op de één of andere manier helpt buitenlucht. Meestal knappen zowel Sam als ik op van de buitenlucht. Het buiten zijn geeft gelijkertijd onze peuter letterlijk en figuurlijk heel veel ruimte. Ik laat hem dan ook lekker de boel verkennen en zelf wat meer op de achtergrond te zijn. 

3. Boswandeling
Niet op mijn tempo, maar op de zijne. Werkt eigenlijk hetzelfde als punt 2. 

4. Op visite
Ik voel me altijd aankomen met een opstandige peuter, dus heb vaak de neiging om bezoekjes af te zeggen. Maar de ervaring is dat die bezoekje wonderen kunnen doen bij het humeur van mijn peuter. Mocht dit niet werken dan ben ik trouwens ook zo weer weg. 

5. Nieuw speelgoed
Gooi er eens een nieuw stuk speelgoed in. Ik wissel speelgoed regelmatig af en zet wat op zolder. Na een aantal maanden haal ik het weer naar beneden, en zie daar 'nieuw speelgoed'. Maar ook dingen als een zandbak of zwembadje zijn natuurlijk leuke items. 

6. In bad
Wij hebben het geluk dat we een bad hebben in de badkamer. Hoe ontspannend is een bad. Lekker ontdekken en spelen met water. En lepel en een beker kan soms al genoeg zijn om een ruime tijd zoet te zijn. 

Bron: www.pexels.com

7. Filmpje kijken
Ik heb een haat/liefde verhouding met deze optie. Ik wil namelijk niet dat mijn kind te veel beeldscherm ziet. Maar tegelijkertijd werkt deze optie bij ons heel vaak. Hij wordt er erg rustig van. Wat hij ziet zijn trouwens kinderliedjes. Vrij onschuldig, maar ik zie hem liever gewoon spelen in plaats van met open moment naar een beeldscherm staren.

8. Zingen
Na nummer 7 vanzelfsprekend. Zingen kalmeert en de meeste peuters vinden zingen (en erbij bewegen) leuk. Wij zingen heel vaak met onze peuter. Maar heb soms het idee dat Sam wel eens klaar met mij is, dat hij liever even iemand anders ziet. Tsja...dan helpt zelfs zingen niet ;)

Vandaag hielp nummer 6 super goed. Zo goed dat ik zelfs naast het bad, op het toilet, een blogartikel schrijf. Geloof me, dat is echt een zeldzaamheid. En na al die vermoeiende uren de dag toch nog positief kunnen afsluiten.

Een huilend kind loslaten

Als reactie op het blogartikel Daar gaat 'ie dan (naar de peuterspeelzaal) kreeg ik een reactie (leuk!!) over het loslaten van een huilend kind. Wat doe je als je op het punt staat je kind bij de oppas te brengen en je kind zet het op een huilen? Ga je weg...of blijf je?

bron: www.pexels.com

Opeens plopte er weer een herinnering boven. Ooo ja...dat hebben wij ook gehad! Ik ben natuurlijk geen professional, wel een ervaringsdeskundige :). In dit blogartikel deel ik je onze ervaring en de dingen die wij op dit gebied hebben geprobeerd. Onthoud: ieder kind en iedere vader/moeder is anders. 

Sam ging al een tijdje naar de oppas van de kerk en dat ging goed. Maar van de één op de andere keer zette hij het op een krijsen. Klampte me vast en liet me niet meer los. Daar sta je dan...blok krijsend kind aan je been. Ik keek Leon vast, wat doen we hiermee?
Hoe we dit opgelost hebben? Nou die ene keer had ik zoiets: ik ga niet naar de kerk, ik blijf bij hem, hij heeft me nodig. En Leon had er dit keer helemaal niks meer over te zeggen. Sta een moederhart niet in de weg! 

In de pleegzorgwereld vinden ze dit een goed teken. Het kind is aan je gehecht en wil bij je blijven. Er zijn namelijk ook pleegkinderen die het niet uitmaakt bij wie ze zijn, ze zijn afgestompt en kunnen zich niet of heel moeilijk meer hechten. Vergelijk het maar met een plakbandje die je telkens lostrekt en weer ergens anders op plakt, de plakkracht van het plakbandje neemt af. Dus: dit is gezond! Tenzij het extreme mate doorzet.

Aantal dingen die wij geprobeerd hebben:

1. Pauze. We hebben hem toen een tijdje niet meer naar de oppas van de kerk gebracht. We vinden het fijn om samen een kerkdienst bij te wonen, maar het hoeft niet ten koste van Sam te gaan. Eén van ons kan ook prima thuis meeluisteren. 

2. Voorbereiding. Na een aantal weken vond Leon het weer tijd om het te gaan proberen. We hebben hem van te voren heel goed voorbereid. Papa Leon en mama Rianne gaan naar de kerk, jij gaat met de kindjes bij de oppas spelen. We benoemden het speelgoed waarmee hij daar kon spelen. En als de kerkdienst afgelopen is komen we jou écht ophalen. We gaan niet zonder jou weg, want wij kunnen niet zonder jou. We gaan met z'n drietjes naar huis. 

3. Kort afscheid. Afscheid hielden we kort. Knuffel en kus en we zetten hem bij z'n favoriete speelgoed. 'We komen jou straks weer ophalen'. 

4. Leon bracht hem weg. Op de één of andere manier kunnen ze met hun tranen verder komen bij moeder. Een vriendin van mij loste het zo op. Scheelt tranen bij Sam en een bezwaard moederhart van mij. Leon was er nuchterder in en had er minder last van. Ik kon er gerust een kerkdienst last van hebben. 

5. Het is een fase. Bij de oppas van de kerk is duidelijk te zien dat kinderen van de leeftijd 1 tot 1,5 jaar hier last van hebben. Het is een fase. Ze hebben opeens door, dat als je weggaat ook écht weg bent. Vervolgens zijn ze ook zo slim om hun tranen in te zetten wanneer het hun uitkomt. Sam is ondertussen ouder, maar gebruikt deze tactiek nog steeds. Als moeder de kunst om er doorheen te prikken. Vaak bespreek ik dat met 'm. (Ja, dat kan ook met vrij jonge kinderen, vanaf een jaar helpt het al om ze voor te bereiden. Een kind begrijpt vaak meer dan je denkt!)

6. Relativeer. Als ik in de kerk zat, hoorde ik het huiltje van Sam nog. In gedachten zag ik hem de hele kerkdienst bij de oppas huilen. Toen ik hem op ging halen en vroeg hoe het was gegaan, bleek dat de tranen opgedroogd waren toen ik de deur achter me dicht had gedaan. Zodra je uit het oog bent is het vaak over. 

7. Samen. Doe het samen, indien mogelijk. Hoewel ik normaliter vrij nuchter en realistisch ben, lukte met het toen niet. Toen heb ik maar gebruik gemaakt van Leon z'n stabiliteit. Van te voren bespraken we vaak hoe we het gingen aanpakken. 

Uiteindelijk hebben we geen huilbuien meer... Hij weet het: ze komen me straks ophalen. Huilen helpt niet, vertrouwen hebben wel. 

En één ding heb ik wel ontdekt in al die tijd dat ik pleegmoeder ben...

ALLES IS EEN FASE!!

En als dat het niet is, dan moet je je pas zorgen gaan maken.