Ons verhaal

Nu er wat meer mensen mee zijn gaan lezen is het denk ik goed om ons verhaal over ongewenst kinderloos naar kinderrijk te vertellen. Op Instagram ben ik ook mensen tegen gekomen die worstelen met deze pijn. De pijn die ik heel erg herken vanuit het verleden en die soms ook nog bepalend is voor het heden. Ooit begon ik met schrijven op de site van gezinsleven, maar deze is offline en dus is mijn verhaal niet meer online te lezen. Daarom vertel ik nu mijn verhaal in één blogartikel. Mocht je het fijn vinden dat ik hier en daar wat meer op door ga, laat het me gerust weten in de reacties of via de mail.

Leon en ik ontmoeten elkaar 10 jaar geleden. Na 2 jaar verkering zijn we getrouwd. En ik had één hele grote wens: mama worden. Ik was daar dan ook heel erg op gefocust. En iedere maand was erg spannend. Ik kom uit een kinderrijke familie en het was zo 'gewoon' om zwanger te raken. Dus ik verwachtte dat het ons ook snel zou gebeuren. De eerste maand was niet raak en ik weet nog hoe jammer ik dat vond. Ik had nog heel erg het gevoel dat het maakbaar was ofzo. Ongewenste kinderloosheid kende ik niet echt van dichtbij, maar ik had vroeger wel vol aandacht het programma Babyboom gekeken. Maand na maand ging voorbij. Ik las me suf op internet en probeerde ondertussen toch mijn nuchtere verstand te gebruiken, maar ergens in mijn hoofd had ik een zeurend stemmetje wat zo nu en dan steeds harder ging roepen. Toen ik rond de eisprong iedere keer licht bloedverlies had ben ik naar de huisarts gestapt. En ik legde meteen ook mijn onzekerheid voor. Onze huisarts was daarin juist gespecialiseerd en wou ons graag helpen. Dus ik kreeg een echo en ging bloedprikken om te kijken of ik een eisprong had. En toch leek dat stemmetje geen gelijk te hebben: alles leek oké. Toen was het de beurt van manlief. En dat viel niet mee. Wat een enorme opdoffer kregen we. De kans op spontane zwangerschap was laag, 10%. Maar de huisarts zei dat er in het ziekenhuis nog veel te behandelen was. En dachten wij heel positief: 10% kans is nog altijd kans. We zullen geen groot gezin krijgen, maar helemaal nooit zwanger leek ons onwaarschijnlijk.

Na een paar maanden besloten we dan toch maar naar het ziekenhuis te stappen. Nogmaals werd alles bekeken. En toen kwam de grootste klap: minder dan 1% kans op een spontane zwangerschap. En die werkelijkheid deed me kopje ondergaan. Wat was dat pittig en wat kostte me dat veel tranen. Een waarheid die zo moeilijk te accepteren was. 

En uiteindelijk kom je dan toch weer boven water. En hap je weer een volle teug lucht. In die periode wenstte ik dat God mij een briefje gaf waarop stond wat we moesten doen. Ik had het gevoel dat mijn hart overliep van moederliefde, die ik aan helemaal niemand kwijt kon. Leon en ik besloten verder te kijken naar wat wél kon. We gingen naar het ziekenhuis om te luisteren naar een informatiebijeenkomst over IUI, ICSI en IVF. WIj zouden voor de laatste 2 in aanmerking kunnen komen. Maar het stond ons zo volledig tegen dat we eerder weg zijn gegaan. Dit konden we niet. Daarna gingen we naar een informatiebijeenkomst over adoptie en daarna nog eentje over pleegzorg. En toen vielen we stil. Wat nu? We lieten de informatie bezinken. En besloten afzonderlijk van elkaar er een week over te bidden en na te denken. Daarna keken we elkaar aan. En ons hart gaf hetzelfde antwoord: pleegzorg. Ik geloof dat God ook op die manier antwoorden kan geven, door gedachten te leiden. 

We namen een rustpauze. Genoten van het samenzijn. Hebben heel veel moeten praten om bij elkaar te blijven. Ik had het soms ontzettend moeilijk. Want ik was er zo op gefocust geweest dat ik nog steeds zat te rekenen wanneer ik een eisprong zou hebben. En dan realiseerde ik me dat het bijna onmogelijk was om zwanger te raken. En nu ik hierop terug kijk moet ik zeggen dat dit nog steeds diep geworteld zit. Automatisch bereken ik nog steeds wanneer ik mijn eisprong heb. En automatisch vang ik de signalen van mijn lichaam op. Ik wou dat ik het uit kon schakelen! 

Daarna gingen we de screening in voor pleegzorg. Gesprekken en een cursus. We gaven onze wens door: perspectiefbiedend (of met andere woorden: opvoeden tot 18 jaar) en kindje van 0-3 jaar. Overigens begint het met kinderen met die leeftijd altijd met crisisplaatsing omdat nog te weinig duidelijkheid is over de situatie waar het kind uitkomt. En we besloten dat we nog één keer samen op vakantie gingen en daarna ons open zouden stellen voor een pleegkindje in ons hart en huis. 

Na 2 maanden wachten kregen we heel onverwacht een telefoontje. En een paar uur later was daar Sam. Een ongelooflijk moment. Niet te bevatten als je dan uiteindelijk met zo'n klein frummeltje achter blijft. Sam was bijna 1 jaar toen hij bij ons kwam. En zoals je misschien al wel heb gelezen woont hij nog steeds bij ons. Maar is hij geen klein frummeltje meer. 

 Het verlangen naar een zwangerschap bleef. Ik denk dat het een soort instinct is bij mij. Maar in plaats van een zwangerschap werd onverwacht mijn eierstok weggehaald. Ik had een cyste die daaraan verkleefd was. Dat was hard slikken. (Hier kun je het blogartikel teruglezen)

En dan wonder boven wonder raakte ik toch heel erg onverwacht zwanger.  En loopt hier nog een tweede jongetje rond. Niek is een echt wonderkindje. Helemaal niemand verwachtte het meer. Zelfs ik had me erbij neergelegd dat het nooit meer zou gebeuren. 

We hebben een bijzonder gezin. Maar ik zie allebei onze jongens als een geschenk van God. Allebei op zo'n bijzonder manier gekregen.  Of er een verschil in liefde is? Nee. Alleen merk ik dat het met Niek allemaal wat makkelijker gaat. Hij vertrouwt mij blind. En dat doet Sam totaal niet. Voor Sam moet ik veel meer vechten. Maar ik hou van ze, van allebei en dat gaat niet meer over.

Dit is ons verhaal in notendop. Mocht je nog meer willen lezen dan kun je op de labels (pleegzorg, ongewenst kinderloos en zwangerschap) aan de rechterkant naast dit artikel klikken. Mocht je graag persoonlijk contact met mij hebben naar aanleiding van dit verhaal dan kan dat. (uitliefde.rianne @ gmail.com)

Zwangerschapsupdate: 30 weken

Deze blogpost kwam helaas een paar weken te vroeg online, omdat ik enigszins vooruit werk. Ik heb hem even op de juiste datum gezet :)

De tijd vliegt...alweer 30 weken zwanger. En ik kan het eigenlijk nog steeds niet bevatten. Die 30 weken zijn als een droom. 

Heerlijk is het om de kleine uk te voelen bewegen. Zo bijzonder dat zo'n klein mensje contact met je zoekt. Als ik mijn hand op mijn buik leg komt het heerlijk er tegen aan liggen. Nu al een sociaal wezentje, zo mooi gemaakt. 

Ik heb wat meer echo's dan normaal. En ik word er zo blij van. Want dan realiseer ik me dat ik écht zwanger ben en ik écht een kleintje in mijn buik heb. Ik kan me er zo over verwonderen. Een compleet hartje te zien op de echo. Het gezichtje al wat te kunnen zien. Mijn lijf wat zich steeds meer gaat voorbereiden op een bevalling en het leven daarna. 

Voor degene die het zich afvragen: we weten niet of er een jongetje of meisje in mijn buik groeit. En dat is oké. Het wordt zooooo enorm vaak gevraagd of ik weet wat het is. Maar we hebben keurig de andere kant op gekeken tijdens de 20-weken-echo. We zagen zelf niet zo het voordeel ervan om het nu al te weten. Het kamertje is lichtgrijs. Het geboortekaartje hebben we al gevonden. En de namen staan ook al een paar maanden vast. Ik heb zelf wel een voorgevoel, maar daar durf ik niet zo goed op te vertrouwen. Na de bevalling hebben we een extra verrassing :) Maar het verbaasde me wel hoeveel mensen het geslacht al weten voor de geboorte en daar ook vrijuit over praten. Pas waren we met 7 zwangeren bij elkaar en iedereen wist wat het werd en praatte daarover ook vrijuit, behalve ik. 

Bron: Pixabay

Natuurlijk gaat een zwangerschap niet helemaal vanzelf en horen klachten er ook gewoon bij. Mijn buik is aardig bol en zit in de weg. Bandenpijn ken ik, bekkenpijn eveneens. Slapen gaat niet altijd even goed, zeker niet als er bijna iedere nacht een peuter minimaal 1x z'n bed uitloopt. Mijn energiepeil is niet om jaloers op te zijn. Fietsen en wandelen gaat moeilijker. Maar dit hoort er allemaal bij. Straks ben ik er vanaf en heb ik in plaats daarvan een mooi kindje in mijn armen. Daar probeer ik me aan vast te houden. 

De 30 weken is voor mij wel het begin van een nieuwe fase. Vanaf nu ga ik me focussen op de komst van de baby. Heel lang heb ik dat voor me uitgeschoven, puur uit zelfbescherming (hierover schrijf ik later meer). Maar nu is de tijd gekomen dat de voorbereidingen echt gaan beginnen. Ik heb een lijstje met poetsklussen, klusjes voor de babykamer en spullen die ik nog moet aanschaffen. Ik hoop dat het voor mij allemaal wat meer werkelijkheid word. En dat ik er echt van kan genieten. De laatste 10 weken probeer ik ook wat meer mijn gemak te gaan houden en vooral te genieten van het zwanger zijn. 

Sam wordt grote broer!

Sam wordt grote broer! Wij zijn er helemaal blij mee. Onze wens was om Sam niet zonder broertje of zusje op te laten groeien. Hoewel we nooit gedroomd hadden dat onze wens op deze manier in vervulling zou komen (dat lees je hier). Maar hoe vind Sam het? En hoe hebben we het hem verteld? En hoe gaan we hem verder voorbereiden op de komst van de baby?

De eerste weken was ik totaal niet lekker. Dat kon je hier lezen. En op de één of andere manier had Sam dat door. Hij heeft soms speciale voelsprieten om iets aan te voelen en zeker als het mij betreft. Zijn gedrag liep de spuigaten uit en uiteindelijk hebben we besloten om het hem te vertellen zodat hij hopelijk wat meer rust zou hebben. Nadat we de termijnecho hebben gehad vertellen we Sam dat hij grote broer word. We doen dit aan de hand van het boekje: Bobbi wordt grote broer. 

Sam keek vol ongeloof naar mijn buik. En wilde aan mijn blote buik zitten, kijken en voelen. Dit heeft hij ongeveer een week gedaan. En ja, hij had ook een baby in zijn buik en papa ook. Het boekje van Bobbi moesten we minimaal 3x per dag voorlezen en dat hebben we ook trouw gedaan :). 

Verder praat ik heel bewust vaak over de baby. Ik betrek hem overal bij. Ook bij het inrichten van het kamertje. Ik vertel hem wat ik eraan heb veranderd of heb gekocht. En vol belangstelling bekijkt hij alles. 

Ik las pas een boek over borstvoeding en dat lezen we dan ook samen. Hij bekijkt alle plaatjes. En ik vertel hem ook dat de baby, waarschijnlijk, ook bij mij gaat drinken. Dat de baby niet aan tafel mee kan eten. 

In de bibliotheek heb ik ook veel boeken opgezocht omtrent zwangerschap en baby's. Onderstaande prentenboeken vond ik erg geschikt:

Bij dit boek komt het aan de orde dat mama naar het ziekenhuis moet
en dat oma voor Milan zorgt. Dit stukje heb ik ook gebruikt als voorbereiding
voor Sam op de bevalling. Het lastige is dat dit op een onverwachts moment
gaat komen en ik hem daar niet goed op kan voorbereiden. 

Dit boek legt heel erg de nadruk op de spulletjes die de baby nodig heeft. Eerst speelt Kas
daarmee, maar later moet hij die afstaan aan de baby. Ook is er aandacht voor jaloezie en boosheid.
Het leren delen van aandacht. 

Voorbereiding op wat de baby allemaal kan en wat je 'taak' als
grote broer is. 

Verder vertel ik ook wat de baby allemaal wel kan (niet zoveel dus...) en wat de baby nog moet leren. Zodat hij niet het beeld krijgt van een speelmaatje, want dan valt het nogal vies tegen. Ook leg ik bewust de nadruk erop dat hij mag helpen met het verzorgen van de baby, maar dat hij het niet alleen mag doen. 

Alle zwangerschapsboxen hebben we samen uitgepakt. Zijn knuffelbeer heeft luier maat 1 om gekregen. Hij moest een uur oefenen en toen kon hij het redelijk zelf. 

Tegen de tijd dat de baby ongeveer geboren gaat worden gaan we samen een knuffel kopen voor de baby (net zoals Bobbi). 

Hij is een keertje mee geweest naar de verloskundige. Zodat hij ook de boenke-boenk kon horen. De baby voelt hij niet bewegen (hoewel die regelmatig beweegt zodra Sam bij mij op schoot kruipt) en hij heeft ook geen geduld om met zijn hand op mijn buik te voelen tot hij de baby voelt. 

Een half jaar duurt lang voor een peuter. Daarom hebben we allemaal mijlpalen bedacht die zouden passeren voor de baby komt. Eerst ben jij jarig, en dan is het Kerstfeest en dan... We merken dat dit heel goed helpt bij hem. Hij vraagt nooit wanneer de baby nu eindelijk eens komt. 

Zoals je leest heeft Sam de theorie aardig onder de knie. De praktijk zal weerbarstiger zijn verwacht ik. Ieder kind vind het moeilijk om (aandacht) te delen. Voor een pleegkind kunnen er ook gevoelens vanuit het verleden omhoog komen die hij niet kan vertellen of uiten. We verwachten wel dat Sam behoorlijk gaat reageren als de baby er eenmaal is en het dus voor ons een pittige tijd zal worden. 

Zwanger zijn: droom en werkelijkheid

Terwijl ik dit blogartikel weg tik op mijn laptop voel ik in mijn buik iemand telkens de koprol maken. Althans zo voelt het. Zo bijzonder...en dat blijft het!

De zwangerschap verloopt goed en ben nu 20 weken zwanger. Met mij gaat het goed en met de kleine uk in mijn buik ook. Het lijkt tot nu toe volgens het boekje te gaan en daar zijn we erg blij mee. 

Zoals je weet...het duurde bij ons lang voordat ik zwanger raakte. Ik had er volop ideeën en fantasieën over. Nu weet ik hoe het écht is om zwanger te zijn. Vandaag puntsgewijs een terugblik op 'mijn fantasieën' en hoe ik dit nu werkelijk beleef. 

1. Buikpijn
Nooit gedacht dat buikpijn bij zwangerschap hoorde. Ja dus, zeker de eerste weken had ik regelmatig buikpijn. Het schijnt zelfs gezond te zijn omdat het een teken is dat je baarmoeder groeit. Ik vond het maar moeilijk om me daar aan toe te geven, heb heel wat keertjes heen en weer gelopen naar de wc om te controleren of de menstruatie toch niet doorgebroken was. 

2. Eten
Eten is écht een ding in mijn zwangerschap, terwijl ik voorheen heerlijk kon eten. En volgens mij heeft bijna iedere zwangere daar last van. De dingen die ik in mijn eerste weken gegeten heb en waarvan ik daarna misselijk raakte eet ik nu nog met grote tegenzin. Terwijl het overigens best lekker smaakt! Heb geen 'cravings' (zoals ze dat noemen), ik lust gewoon alles graag :). Wel vind ik vlees minder lekker. 

3. Baby voelen
Hierover kun je heel moeilijk fantaseren, dat moet je echt zelf voelen. Ik las een opmerking op internet: 'alsof er iemand de binnenkant van je buik aan het schilderen is'. Dat beschrijft het ongeveer. Ik vind het nu heel fijn om te voelen, misschien aan het eind van de zwangerschap wat minder. 

4. Blij en dankbaar
Ik had van mezelf een beeld dat ik mijn hele zwangerschap blij en dankbaar zou zijn. En eerlijk, ik voel me ook blij en dankbaar. Maar dat gevoel is er niet alle dagen even sterk. En daar heb ik me best schuldig over gevoeld. Maar ik besef ook dat het een onrealistische verwachting is. Niemand kan 9 maanden alleen maar blijdschap en dankbaarheid voelen. Ik vind het vaak nog heel erg onwerkelijk dat ik zwanger ben. Misschien durf ik zelfs op de helft van mijn zwangerschap het gevoel nog niet helemaal toe te laten. 

5. Spulletjes
Het leek me heerlijk om naar van die echte babywinkels te gaan. Maar de werkelijkheid is dat ik, op één rompertje na, nog niks gekocht heb voor de baby. Dat rompertje kocht ik als 'cadeautje' voor Leon.

En dan vragen mensen aan mij: 'Heb je al wat gekocht voor de baby?' Uh..nee...moet dat dan al? Ik heb al een grote doos met babyspullen gekregen van familie. De wieg lenen we ook van familie. Commode staat nog bij Sam op zijn kamer. En écht mn hoofd staat er gewoon nog niet naar. De eerste weken, net na de positieve test, was ik veel romantischer in mijn hoofd. 

6. Tijdschriften over zwangerschap
Het leek me leuk om die tijdschriften te lezen als ik zwanger zou zijn. In werkelijkheid lees ik ze zo af en toe om ze daarna weer snel weg te leggen. De meest dramatische bevallingsverhalen lees je daarin. Of de meest bijzondere meningen of opvoedingstijlen. Na een paar bladzijdes heb ik er alweer genoeg van. 

7. Buikfoto's
In mijn fantasie zou ik een paar mooie buikfoto's hebben als herinnering aan die prachtige zwangerschap. De realiteit is dat ik iedere week met mijn mobiel een buikfoto maak. Mijn buik is momenteel van mooi formaat, hij zit nog niet in de weg maar je ziet wel goed dat het een 'zwangerbuikje' is. 

8. Bevalling
Dit is natuurlijk nog steeds 'fantasie'. Ik sta er over het algemeen nuchter in. Ik probeer me er niet te druk over te maken. Maar soms heb ik toch vlagen van onzekerheid. Dit komt vooral door de ervaringsverhalen die ik hoor of lees. Maar hoe je het went of keert: een bevalling is geen keuze meer. Die komt er gewoon. Dus ik laat het gewoon over me heen komen. Miljoenen vrouwen baren kinderen, dus ik kan het vast ook. En het zal vast ongelooflijk veel pijn doen, maar ook dat gaat weer over en er komt iets veel mooiers voor in de plaats. En daar doe ik het voor!

Waarschijnlijk komt het ook allemaal omdat ik het in mijn hoofd allemaal nog niet toe durf te laten. Na al die jaren is het zover en ben ik zwanger, maar iets in mijn hoofd blokkeert het. Ik zie mijn buik per week groeien, ik voel de uk sporten in mijn buik en toch is het voor mij zo onwerkelijk. Ik merk dat ik heel blij word van echo's. Daardoor voelt het voor mij echter. Gelukkig heb ik er nog minstens één tegoed in mijn zwangerschap! En hebben we ongeveer nog 20 weken om toe te leven naar hét moment dat ik mijn kleine uk in handen mag houden. 

Zwangerschapsupdate 16 weken

Terwijl ik dit schrijf ben ik 16 weken zwanger. Tijd om even bij te kletsen over mijn zwangerschap. Eerder schreef ik er al een bericht over. 

De eerste weken
De eerste weken waren een mengeling van emoties en het verwerken wat ons was overkomen. Al is het prachtig nieuws, ook dat moest ik een plekje geven. En rond de 6 weken begon ik me ook echt beroerd te voelen. Misselijk, moe en gewoon niet lekker. Later werd ik er ook nog duizelig bij. Maar anderzijds viel het ook allemaal wel mee. Ik heb gewoon voor Sam kunnen zorgen, alle maaltijden kunnen koken en het huishouden globaal bij kunnen houden. En beroerd zijn is niet zo erg als je weet dat je het voor een mini-mensje in je buik doet!

Bron Pixabay

De echo
Met 6 weken zwangerschap hebben we een knipperend erwtje kunnen zien op de echo. Ik was dus écht, écht zwanger! Pas toen durfde ik het nieuws ook een soort binnen te laten in mijn leven. Het bewijs had ik zwart op wit (printje) staan. 
Rond de 12 weken de termijnecho. Daar werden we stil van. Het knipperend erwtje was uitgegroeid tot een heel mooi mensje. Armpjes, beentjes,hoofd,romp... en het bewoog en lag haast niet stil. Dat dát in je buik groeit en ontwikkeld. Niet gek dat ik de laatste tijd zo moe was, dat kleintje groeit van mijn energie. 

Buikje
Zo langzamerhand groeit er ook een buikje. In het begin leek het erop dat ik een grotere vetrol kreeg, maar nu is het echt een babybuik. De eerste weken waren het voornamelijk opgezette darmen, maar nu is het vooral baby. Ik ben al snel mijn positiekleding ingestapt, vind het veel lekkerder zitten. Sommige jurkjes draag ik door, die zijn wijd of oud. 

Bewegen
Met ongeveer 15 weken voelde ik het kriebelen onderin mijn buik. Na een paar dagen kwam ik erachter dat het toch wel de baby moest zijn. Nu ik weet hoe het voelt, voel ik het ook wel vaker. Heerlijk zo'n teken van leven! Vind het wel jammer dat ik het Leon niet kan laten zien of voelen. 

Sam vindt het nog steeds geweldig, maar je merkt dat hij er minder mee bezig is. Ik verheug me erop hoe hij straks zal reageren op zijn broertje of zusje. 

De (roze) wolk

Na 55 teleurstellingen toch écht een streepje. Ongelooflijk....

Ik had die dag een medische check in het ziekenhuis en voor de zekerheid deed ik een early-test. En had dus geen twee streepjes verwacht. Want ik voelde me niet zwanger, ik had juist het gevoel dat ik elk moment ongesteld kon worden. Het leek me een wrange grap. Een droom waaruit ik straks wakker zou worden. 

Ik appte ook naar een vriendin: 'De test zegt dat ik zwanger ben, maar ik geloof dat ik straks ongesteld ga worden. Ik geloof de test niet.'

En zo brachten manlief en ik de dag door in ongeloof. Maar Google vertelde me toch echt dat een streep een streep was. En ook het ziekenhuis bevestigde dat. 

'Gefeliciteerd met de zwangerschap mevrouw'. Wat? Tegen mij? Weet je tegen wie je het hebt? Maak geen grapjes hierover.... Maar toch een streep is een streep en bleef een streep. 

Voorzichtig gingen we het geloven. Heel voorzichtig probeerden we het. 'Leon...ik vind het eng, ik vind het zo eng om blij te zijn. Zo eng om het te geloven.'

Vol verwondering liet ik het tot me doordringen. Ongelooflijk dat er in mijn buik een klein mensje groeit. Zo welkom en al zo geliefd. En dat terwijl ik me al zo enorm gezegend voel met Leon en Sam. Het maakte me klein. Het voelde als onverdiend, een té groot cadeau voor mij. Het maakte me zo stil diep van binnen. Hoe groot zijt Gij!

Ik was er zo vol van. Ik appte met één vriendin en verder wist de hele wereld van niets. Terwijl ik het wel van de daken kon schreeuwen. Maar Leon en ik hadden besloten het stil te houden. Want ik had nog een angst, die vaak groter was dan de blijdschap. De angst voor een miskraam. Ik voelde me niet zwanger, maar voelde alleen maar buikpijn. Ieder wc-bezoek vond ik spannend. 

Het hield me zoveel bezig. Stel dat ik dit geschenk van God straks los moeten laten? God is de Schepper ervan, Hij heeft er recht op. Net zoals hij dat op Sam en ons allemaal heeft. We moeten God het cadeau terug kunnen geven als hij erom vraagt. Maar dat vond ik zo moeilijk, want ik wilde het (vast)houden. Maar zoals dit kleine mini-mensje zonder mijn toedoen was gaan groeien, zo kon ik er ook helemaal niets aan doen om het bij me te houden. Dus doe ik het enige wat ik kon doen: iedere ochtend bad ik of God deze dag onze kleine uk in Zijn Vaderhand wilde houden en elke avond bad ik of God het die nacht zou beschermen. 

Langzaam maar zeker nam de buikpijn af en komen er andere kwaaltjes voor in de plaats. En tellen we af naar de eerste echo. Ik hoop op een heel mooi knipperend hartje, maar bereid me tegelijk ook voor op doodse stilte. 

Dit blog is een (pleeg)moederblog en dat zal het ook zo blijven. Ik schrijf vanuit mijn hart, eerlijk en open. Ik schrijf over wat mij bezighoud wat betreft het (pleeg)moederschap. Dus zo nu en dan schreef ik een artikel over ongewenste kinderloosheid, omdat dat een onderdeel van ons leven was. Je begrijpt dat ik hier niet meer of minder over zal schrijven. In plaats daarvan zal ik af en toe schrijven over het zwanger zijn. 

Wat een wonder...

Voor dat ik van start ga schrijf ik maar meteen dat ik het lastig vind om dit blogartikel te schrijven. 

Ten eerste omdat het lastig is om mijn gedachten, gevoelens, emoties in woorden uit te drukken, soms zijn daar gewoon geen woorden voor. 

Ten tweede omdat ik weet dat dit bericht bij sommige mensen een gevoelige plek kan raken. Dat probeer ik altijd te vermijden, maar dat lukt niet altijd. 

Ik ben zwanger...

Ja en je leest het goed. 

... een paar maanden terug een slechte uitslag over de zaadkwaliteit

... een paar maanden terug een eierstok weggehaald

... met getob rondom mijn gezondheid het afgelopen jaar

... zonder dat we er mee bezig waren

... zonder dat we in een medisch traject zaten.

... met een voorbereiding op een tweede pleegkind. 

En helemaal niks stond God in de weg om een klein mensje te laten groeien in mijn buik. 

Wat onmogelijk is bij mensen (minder dan 1% kans op een spontane zwangerschap) is mogelijk bij God. 

Woorden te kort voor dit enorme grote en tegelijk ini-mini wonder. 

Vol verwondering zijn wij stil.