Ons verhaal

Nu er wat meer mensen mee zijn gaan lezen is het denk ik goed om ons verhaal over ongewenst kinderloos naar kinderrijk te vertellen. Op Instagram ben ik ook mensen tegen gekomen die worstelen met deze pijn. De pijn die ik heel erg herken vanuit het verleden en die soms ook nog bepalend is voor het heden. Ooit begon ik met schrijven op de site van gezinsleven, maar deze is offline en dus is mijn verhaal niet meer online te lezen. Daarom vertel ik nu mijn verhaal in één blogartikel. Mocht je het fijn vinden dat ik hier en daar wat meer op door ga, laat het me gerust weten in de reacties of via de mail.

Leon en ik ontmoeten elkaar 10 jaar geleden. Na 2 jaar verkering zijn we getrouwd. En ik had één hele grote wens: mama worden. Ik was daar dan ook heel erg op gefocust. En iedere maand was erg spannend. Ik kom uit een kinderrijke familie en het was zo 'gewoon' om zwanger te raken. Dus ik verwachtte dat het ons ook snel zou gebeuren. De eerste maand was niet raak en ik weet nog hoe jammer ik dat vond. Ik had nog heel erg het gevoel dat het maakbaar was ofzo. Ongewenste kinderloosheid kende ik niet echt van dichtbij, maar ik had vroeger wel vol aandacht het programma Babyboom gekeken. Maand na maand ging voorbij. Ik las me suf op internet en probeerde ondertussen toch mijn nuchtere verstand te gebruiken, maar ergens in mijn hoofd had ik een zeurend stemmetje wat zo nu en dan steeds harder ging roepen. Toen ik rond de eisprong iedere keer licht bloedverlies had ben ik naar de huisarts gestapt. En ik legde meteen ook mijn onzekerheid voor. Onze huisarts was daarin juist gespecialiseerd en wou ons graag helpen. Dus ik kreeg een echo en ging bloedprikken om te kijken of ik een eisprong had. En toch leek dat stemmetje geen gelijk te hebben: alles leek oké. Toen was het de beurt van manlief. En dat viel niet mee. Wat een enorme opdoffer kregen we. De kans op spontane zwangerschap was laag, 10%. Maar de huisarts zei dat er in het ziekenhuis nog veel te behandelen was. En dachten wij heel positief: 10% kans is nog altijd kans. We zullen geen groot gezin krijgen, maar helemaal nooit zwanger leek ons onwaarschijnlijk.

Na een paar maanden besloten we dan toch maar naar het ziekenhuis te stappen. Nogmaals werd alles bekeken. En toen kwam de grootste klap: minder dan 1% kans op een spontane zwangerschap. En die werkelijkheid deed me kopje ondergaan. Wat was dat pittig en wat kostte me dat veel tranen. Een waarheid die zo moeilijk te accepteren was. 

En uiteindelijk kom je dan toch weer boven water. En hap je weer een volle teug lucht. In die periode wenstte ik dat God mij een briefje gaf waarop stond wat we moesten doen. Ik had het gevoel dat mijn hart overliep van moederliefde, die ik aan helemaal niemand kwijt kon. Leon en ik besloten verder te kijken naar wat wél kon. We gingen naar het ziekenhuis om te luisteren naar een informatiebijeenkomst over IUI, ICSI en IVF. WIj zouden voor de laatste 2 in aanmerking kunnen komen. Maar het stond ons zo volledig tegen dat we eerder weg zijn gegaan. Dit konden we niet. Daarna gingen we naar een informatiebijeenkomst over adoptie en daarna nog eentje over pleegzorg. En toen vielen we stil. Wat nu? We lieten de informatie bezinken. En besloten afzonderlijk van elkaar er een week over te bidden en na te denken. Daarna keken we elkaar aan. En ons hart gaf hetzelfde antwoord: pleegzorg. Ik geloof dat God ook op die manier antwoorden kan geven, door gedachten te leiden. 

We namen een rustpauze. Genoten van het samenzijn. Hebben heel veel moeten praten om bij elkaar te blijven. Ik had het soms ontzettend moeilijk. Want ik was er zo op gefocust geweest dat ik nog steeds zat te rekenen wanneer ik een eisprong zou hebben. En dan realiseerde ik me dat het bijna onmogelijk was om zwanger te raken. En nu ik hierop terug kijk moet ik zeggen dat dit nog steeds diep geworteld zit. Automatisch bereken ik nog steeds wanneer ik mijn eisprong heb. En automatisch vang ik de signalen van mijn lichaam op. Ik wou dat ik het uit kon schakelen! 

Daarna gingen we de screening in voor pleegzorg. Gesprekken en een cursus. We gaven onze wens door: perspectiefbiedend (of met andere woorden: opvoeden tot 18 jaar) en kindje van 0-3 jaar. Overigens begint het met kinderen met die leeftijd altijd met crisisplaatsing omdat nog te weinig duidelijkheid is over de situatie waar het kind uitkomt. En we besloten dat we nog één keer samen op vakantie gingen en daarna ons open zouden stellen voor een pleegkindje in ons hart en huis. 

Na 2 maanden wachten kregen we heel onverwacht een telefoontje. En een paar uur later was daar Sam. Een ongelooflijk moment. Niet te bevatten als je dan uiteindelijk met zo'n klein frummeltje achter blijft. Sam was bijna 1 jaar toen hij bij ons kwam. En zoals je misschien al wel heb gelezen woont hij nog steeds bij ons. Maar is hij geen klein frummeltje meer. 

 Het verlangen naar een zwangerschap bleef. Ik denk dat het een soort instinct is bij mij. Maar in plaats van een zwangerschap werd onverwacht mijn eierstok weggehaald. Ik had een cyste die daaraan verkleefd was. Dat was hard slikken. (Hier kun je het blogartikel teruglezen)

En dan wonder boven wonder raakte ik toch heel erg onverwacht zwanger.  En loopt hier nog een tweede jongetje rond. Niek is een echt wonderkindje. Helemaal niemand verwachtte het meer. Zelfs ik had me erbij neergelegd dat het nooit meer zou gebeuren. 

We hebben een bijzonder gezin. Maar ik zie allebei onze jongens als een geschenk van God. Allebei op zo'n bijzonder manier gekregen.  Of er een verschil in liefde is? Nee. Alleen merk ik dat het met Niek allemaal wat makkelijker gaat. Hij vertrouwt mij blind. En dat doet Sam totaal niet. Voor Sam moet ik veel meer vechten. Maar ik hou van ze, van allebei en dat gaat niet meer over.

Dit is ons verhaal in notendop. Mocht je nog meer willen lezen dan kun je op de labels (pleegzorg, ongewenst kinderloos en zwangerschap) aan de rechterkant naast dit artikel klikken. Mocht je graag persoonlijk contact met mij hebben naar aanleiding van dit verhaal dan kan dat. (uitliefde.rianne @ gmail.com)

Litteken

Soms blader ik terug op mijn eigen blog. Toen kwam ik het blogartikel: Van wond naar litteken tegen. Eén van de meest gelezen blogpost op mijn blog. Recht uit mijn hart geschreven. Als ik dit artikel nog eens doorlees voel ik de pijn nog steeds. Nu onze situatie is veranderd leek me het goed om een update te geven van 'het litteken'.

Bron: Pixabay

Wat een enorm wonder is ons overkomen. We zijn gezegend met twee lieve jongens, allebei op een bijzonder manier van God gekregen. De komst van Niek kan ik soms nog nauwelijks bevatten. Heel bijzonder dat Niek op ons beiden lijkt. En dat we dit boven alle verwachtingen mee mochten maken. 

Toch merk ik dat het verleden ons nog wel parten speelt. Voor Leon anders dan voor mij. Ik vond het een hele bijzondere ervaring dat ik zwanger mocht zijn. De bevalling vond ik geweldig om mee te maken. Maar deze zwangerschap heeft ons compleet overvallen en overspoeld. Onze Niek was van harte welkom, maar we hebben behoorlijk wat te verwerken gehad. In dit blogartikel schreef ik er overigens ook al over. Ik ben zelfs nu in mijn hoofd nog heel veel aan het verwerken over de zwangerschap en bevalling, terwijl Niek toch al heel wat maanden bij ons is. 

Ooit waren we onder behandeling van een gynaecoloog op de fertiliteitsafdeling in het ziekenhuis. Tijdens het laatste gesprek gaven we aan dat we geen fertiliteitstraject wilden instappen. Het voelde voor ons niet goed. De arts vroeg of we op een wonder hoopten en gaf aan dat het op dit gebied ook regelmatig voor kwam. Maar, gaf ze aan, hou er rekening mee dat het dus kan gebeuren dat je onverwachts zwanger raakt. Besef dat dit psychisch behoorlijk wat met je kan doen.  Ik heb me daar toen zo over verbaasd. Ieder kind zou immers welkom zijn bij ons.... Maar toch begrijp ik haar nu beter. Als je geaccepteerd hebt dat je niet zwanger zult raken en je hebt je leven daarnaar ingericht, dan is het een hele klap als je plots tóch zwanger bent. Het vraagt psychisch een hele omschakeling.

Maar nu Niek ouder wordt, mijn cyclus weer op gang is, voel ik spanning in mijn lijf. Ik herken het. Want....zouden wij nóg een keer zwanger kunnen worden? Ik merk aan mezelf dat ik daar iedere maand weer, zoals vroeger, dramatisch over ga doen. Ik voel me namelijk iedere maand écht zwanger, om vervolgens na een aantal dagen te ontdekken dat het illusie was. Het is heel gek om weer terug te stappen in het oude patroon, terwijl ik dat absoluut niet wil. Daaraan merk ik dat er echt nog een litteken zit. Dat ik een manier moet zoeken om er mee om te gaan. 

De eerste manier is dankbaarheid. Tellen wat je hebt! En ik heb een hele berg om te tellen. God gaf ons meer dan ik ooit durfde te dromen. Maar het zit in een mens om altijd maar meer en meer te willen. Dankbaarheid is vaak een schaars iets. 

Ten tweede geloof ik dat God mijn leven leid. Hij weet wat ik kan dragen. Ik mag nu genieten van wat ik heb. Ik mag nu de taak doen die ik vandaag heb gekregen. En wat betreft de toekomst, die is van God. En die gedachte geeft mij rust. En natuurlijk droom ik en bid ik erom. Maar het is niet aan mij...

Deze twee dingen heb ik een paar jaar geleden al ontdekt. Ik schreef er toen hier al over. Ik schreef daar ook dat Leon en ik het beiden anders verwerkten. En ook dat is nog niet veranderd. En ook nu is praten noodzakelijk. 

Ik ken stellen die nog steeds ongewenst kinderloos zijn. Ik kan hun pijn voelen. En ik bid voor hen of ze een manier mogen vinden om er mee om te mogen gaan, maar ook of ze uit Gods hand een kindje mogen ontvangen. En écht...wonderen bestaan! Daar is onze Niek een bewijs van, maar zo ken ik nog meer stellen om me heen die toch boven alle verwachting zwanger zijn geraakt. 

Al zou er geen bevruchting plaatsvinden

Stukjes die ik lees en die mij raken schrijf ik op in een schriftje. Laatst las ik het schriftje weer door en kwam onderstaande tekst weer flink binnen. Dé rust die je kunt vinden als kinderloosheid je hart breekt... Een versie op Habakuk 3: 17 en 18

Bron: Pixabay

Al zou er geen bevruchting plaatsvinden

Al eindigen al mijn mijn dromen en plannen steeds opnieuw in teleurstelling

Al zijn mijn man en ik na al die jaren nog steeds kinderloos

Al blijft de pijn in mijn hart en blijven de tranen stromen

Al zou ik willen dat er dingen veranderen en dat gebeurt niet

Al zouden we ons kind nooit zien

Ook al heb ik op bepaalde momenten zoveel verdriet

Toch zal ik jubelen in de Heere, in de God van mijn heil

(Citaat uit: Je mag huilen, Cameron pag 104 en dit stukje staat ook in het boek Beschuit zonder muisjes)

Zwangerschapstesten: haat en liefde

Geërgerd sjees ik op mijn fietsje nog gauw even naar de Etos, zo vlak voor sluitingstijd. Mijn man heeft het me zowat verplicht om zo'n ding te halen. Dus heb ik hem halfhartig gelijk gegeven. 

Morgen is het weer zover: ik mag weer door de medische keuring. En in verband met stralingen kun je beter niet zwanger zijn. Dit keer heb ik voor mezelf nog geen uitsluitsel of ik wel of niet zwanger ben. Maar goed...hoeveel procent kans heb ik nu om zwanger te zijn? Maar Leon vond dat ik per se zekerheid moest hebben. Diep in mijn hart geef ik hem gelijk...maar er protesteert tegelijk ook zoveel in me. 

Haat...
Ik heb echt een hekel aan zwangerschapstesten. 
Ten eerste al om zo'n ding te halen. Ik grits zo'n ding uit het schap, al hopend dat er geen rij voor me staat bij de kassa of juist achter me gaat vormen. En natuurlijk hoop je al helemaal geen bekende tegen te komen. Ik durf de caissière nauwelijks aan te kijken en neem me voor om de komende maanden daar niet weer naar binnen te gaan. Wat een onzin eigenlijk om je zo te laten leiden door wat anderen van je zouden kunnen denken. Maar op het punt van zwangerschapstesten ben ik heel erg gevoelig!

De volgende reden dat ik zo'n hekel aan die testen heb is dat het zo 'zwart op wit' staat als je niet zwanger bent. Definitief! Al voel je je nog zo zwanger en heb je last van allerlei kwaaltjes, de test verteld je of je wel of niet zwanger bent. Ik vind het zo confronterend. En in al die jaren tijd heb ik al heel wat testen gedaan inclusief ovulatietesten. Op een gegeven moment ben ik er zo van overstuur geraakt dat ik ze allemaal zo de vuilnisbak in gegooid heb. Tegen Leon heb ik gezegd dat ik er nooit meer één in huis wou. 'Ik geloof pas dat ik zwanger ben als ik kotsend boven de wc sta!' Dus je snapt nu wel waarom ik er zo op tegen ben om een zwangerschapstest in huis te halen. 

Liefde...
Tegelijkertijd heb ik ook iets met die testen. Haat is een heel hard woord, liefde is waarschijnlijk ook een te groot woord. Maar het geeft me ergens hoop. Iemand die geen kans heeft om zwanger te zijn koopt zo'n test niet, ik wel, dus ik zou zwanger kunnen zijn. Alsof zo'n test je zwanger zou kunnen maken! Dat is ook de reden waarom ik ze ooit allemaal weggegooid heb. 

En nu...nu fiets ik dus met een doosje met twee testen in mijn hand. Ja hoor, voor de zekerheid early testen, want stel je voor... En in gedachten vormt er steeds meer hoop(liefde). En tegelijkertijd bruist de haat omhoog. Want morgenochtend krijg ik weer een duw terug als blijkt dat ik niet zwanger ben, dan huil ik weer tranen met tuiten en voel ik de oude pijn weer boven komen. 

Genoeg redenen om die testen dus nooit meer te kopen!

Teleurstelling na teleurstelling

Iedereen die mijn blogs heeft gevolgd op gezinsleven.com weet dat we op onze weg naar een zwangerschap een grote verrassing tegen kwamen (lees hier). Via een homeopaat zijn we in aanraking gekomen met het middel Tribulus Terrestris. De volgende zaadtest liet zien dan de kwaliteit 50% verbeterd was.  Maar helaas was raakte ik binnen het jaar niet zwanger. Toen we op het punt stonden alsnog het ziekenhuis in te gaan, kwam onze Sam. 

Het hele ziekenhuisgebeuren hebben we geparkeerd en we zijn volop gaan genieten van Sam. Maar ondertussen blijft het verlangen naar een zwangerschap op de achtergrond. Af en toe komt het naar de voorgrond. Een half jaar nadat we Sam hadden en we alles goed liep dook bij mij het stiekeme verlangen weer omhoog. Ik moet zeggen dat ik het lastig heb gevonden, want het lijkt zo ondankbaar. Ik ben pleegmoeder van Sam en na een half jaar wil ik alweer meer. Toch heb ik dit ook leren zien als 'gezond'. Het is gezond om als vrouw zwanger te willen raken. De plek die Sam in mijn hart heeft neemt niemand meer in. Ik hou onvoorwaardelijk van hem. Maar ik zou het geweldig vinden als hij een broertje of zusje zou krijgen wat ons biologisch kind zou zijn. 

Maand na maand verstreek, teleurstelling na teleurstelling. Toen Sam ruim een jaar bij ons was en ons leven stabiel en rustig was besloten we het ziekenhuis weer in te gaan. Leon slikte nu ruim 2 jaar het middel, zonder het gewenste resultaat. We gingen open het ziekenhuis in. Ik zelf zag er best tegenop. Maar we hadden afgesproken dat we stap voor stap zouden bekijken, als één van ons er niet volledig achter kon staan zouden we het niet doen. 

Bron: Pixabay.com

In het ziekenhuis kregen we weer dezelfde arts. Ze besloot twee acties te doen: 1. Ik kreeg inwendig onderzoek. 2. Manlief mocht nog keertje een zaadtest doen. 

De eerste teleurstelling was aan mijn kant. Ik bleek een grote cyste te hebben. Ik moest meteen bloedprikken om te checken of de cyste kwaadaardig was. Dit bleek niet zo te zijn. Maar cyste moest wel operatief verwijderd worden. In de eerste instantie was ik dankbaar dat de arts deze cyste had gevonden, het had ook kanker kunnen zijn. Een operatie was wel even slikken. 

Cyste is ondertussen verwijderd. Na de operatie kwam de volgende teleurstelling. De eierstok moest ook weggenomen worden. Dat risico was me van te voren verteld, maar ik moest het echt een plekje geven. Gelukkig ben ik hierdoor niet verminderd vruchtbaar geworden. 

Nog een teleurstelling was de uitslag van de zaadtest. Van die 50% verbetering was niks meer te zien. Het was net zo slecht als alle testen die we voorheen hadden gehad. De arts had hier geen verklaring voor. Die ene uitslag was te mooi geweest om waar te zijn...het had ons valse hoop gegeven. Wij denken zelf dat er een fout gemaakt is in het ziekenhuis. 

Ik ben er boos om geweest. Ik ben er verdrietig om geweest. Waarom? Waarom? Waarom? Het leek ons op dit gebied helemaal niet mee te zitten. Totdat de storm in mij weer leek te gaan liggen. Het besef dat dit de wil van God is. Het was fijn om in die tijd Sam om me heen te hebben. Hij laat me iedere keer zien dat er iets moois kan gebeuren tussen alle teleurstellingen door. 

Leon slikt de korreltjes niet meer. Samen hebben we besloten (op dit moment) niet door te gaan in het medisch traject (ICSI). We hebben rust met hoe het nu is. We genieten van elkaar, we genieten van Sam. We hebben geleerd om de zegeningen te tellen. En we proberen hoop te hebben voor de toekomst. 

Terugblik: van wond naar litteken

Januari is voor mij altijd een bijzondere maand. Zo'n 3 jaar geleden kreeg ik in die maand een geweldige dreun te verwerken. De kans op spontane zwangerschap is minimaal! Over die tijd heb ik hier uitgebreid geschreven. Het is het beste om het te vergelijken met een wond. In het begin erg pijnlijk, later steeds minder en uiteindelijk is het een litteken. Zo'n litteken is nog te zien en soms ook nog te voelen.

Pijn
In het begin kon ik alleen maar pijn voelen. Als ik 's ochtends wakker werd voelde ik de last weer op mijn schouders neerkomen. De toekomst overzag ik nauwelijks. Ik raakte al in paniek als ik er aan dacht dat ik de rest van mijn leven 'deze pijn' zou voelen. Mijn leven, mijn toekomst zag er zo anders uit dan dat ik mijn hele leven al gedacht had. Mijn grote wens was om een kinderrijke moeder te zijn. Hoe overleef ik deze pijn?

Praten
Deze gebeurtenis is een kritiek punt geweest in ons huwelijk. Een punt waarop het volledig mis zou kunnen gaan. Wat zijn we dankbaar dat dit kruis en deze pijn ons alleen maar hechter heeft gemaakt. Wat enorm belangrijk is, is praten, praten, praten. Ook al beleef je het beiden totaal anders. Uit je zoals je bent, vertel hoe je je voelt. Ook als je het gevoel hebt dat je stikt in alle emoties van verdriet, frustratie en boosheid.
Wat mij ook hielp is om met iemand te praten die in dezelfde situatie zit. Aan een half woord genoeg. Herkenning kan helend werken. Voelen dat je niet de enige bent die dit kruis draagt.

De dagen leven
Ooit las ik deze uitdrukking in een roman en hij is blijven hangen. Soms heb je van die tijden dat je het liefst in bed blijft liggen. Maar het beste kun je je dag leven. Doe wat je altijd doet, dan leer je vanzelf de lichtpuntjes weer zien. Dit werkte bij mij erg goed. De dagelijkse routine en m'n werk ben ik erg dankbaar.

Geef het de tijd
'De tijd geneest alle wonden'. En dat is zo, al blijft er een litteken over. Wij zijn vrij snel verder gaan denken, vooral ik. Maar dat is niet de manier om het te verwerken, dat is een oplossing zoeken voor je probleem. Op een gegeven moment was ik op het punt dat ik kon zeggen: 'Het is goed zo'. En dat geeft je zoveel rust. En jawel, het litteken zit er nog en dat schrijnt soms nog.

Bidden
Wat hebben we gebeden om een kindje. Maar helaas is dat gebed tot op heden niet verhoord. Op een gegeven moment durfde ik er niet meer goed om te bidden. Maar bad ik vooral of ik er vrede in mocht vinden als Gods weg anders zou gaan.

Omzetten naar iets positiefs
Als je op het punt bent dat je dit kruis kunt accepteren (voor zover dat lukt) is het goed om het om te zetten naar iets positiefs. Jorien heeft het bijvoorbeeld op deze manier gedaan. Voor ons is dit pleegzorg geweest. Zet je in voor iets (en dat hoeft niet zo groot te zijn). Maar mede door Sam is mijn wond verder genezen. Ik heb leren inzien dat mijn pijn niet voor niets was, het heeft ons Sam gebracht. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. En soms kan het me zo klein maken.

Schrijven
Uiteindelijk heb ik heel onze reis naar pleegzorg opgeschreven. Het is geschreven vanuit mijn hart. En je kunt het hier nalezen. Het schrijven heeft mij erg geholpen om het te verwerken, een plekje te geven en af te sluiten. Voor mij heeft schrijven geholpen, maar ieder doet het op zijn eigen manier. Belangrijk is het om het te verwerken en een plekje te geven, op welke manier dan ook.

En nu....
Ik ben niet altijd 'pijnvrij'. Als ik een spontaan bericht krijgt als er weer iemand in mijn omgeving zwanger is kan ik nog een stukje pijn voelen. En met periodes is er een enorm verlangen naar een biologisch kindje. Ik noem dat altijd gekscherend 'mijn instinct'. Ik voel soms dat mijn lichaam een kindje wil dragen. Tegelijkertijd ben ik in de afgelopen jaren als persoon gegroeid. Ik ben anders gaan leven en het leven anders gaan zien. Ons huwelijk is sterker geworden. Iedereen krijgt te maken met tegenslagen in z'n leven. De één krijgt er wat meer van dan de ander. Ons leven is goed zo.

Dit stukje is er eentje regelrecht uit mijn hart. Het valt niet mee om het in de juiste woorden op te schrijven. Mocht je in dezelfde situatie zitten als Leon en ik, dan hoop ik dat deze woorden je mogen bemoedigen. Ik sta open voor mailcontact met je.(uitliefde.rianne (at) gmail.com)