Uit liefde in actie: Kinderen op Lesbos

Zoals ik vorig week al liet weten zou ik deze dag een 'uit-liefde-actie' op mijn blog zetten. Hij is vrij last-minute, maar zo mooi. Ik hoop dat je nog kans ziet om mee te doen!

Onverwachts zaten wij met onze kinderen thuis. En dat wekenlang. En dat was even wennen. Maar we hebben genoeg te doen: schoolwerk, spelletjes, filmpjes, luisterboeken en we spelen heel fijn buiten. 

Heel anders gaat het met de vluchtelingen op Lesbos. Deze kinderen zitten de hele dag in hun tent met nauwelijks speelgoed. Als ik daarover nadenk voel ik lichtelijk paniek opkomen. 

En daarin ben ik niet de enige die dat gevoel heeft. Because We Carry heeft een actie opgezet om rugzakjes met speelgoed of leerwerkjes te verzamelen. Op 1 en 2 mei kunnen deze op inzamelpunten worden gebracht (Corona-proof). Ze hebben 250 inzamelpunten, dus grote kans dat ze er ook eentje bij jou in de buurt zit. 

Alles over deze actie kun je hier lezen. Ik hoop dat ze heel veel rugzakjes kunnen uitdelen op Lesbos. Het lijkt me geweldig om al die glunderende gezichtjes te zien. 

Help de mensen om je heen

Hoog tijd voor weer een 'uit-liefde-actie' . Dit keer eentje voor de mensen in je stad, dorp of buurt. Misschien zelfs je buren!

Ooit is er met veel enthousiasme een facebookgroep opgericht 'Samen eten delen'. Het doel was om mensen die gebrek hebben aan eten en mensen die eten willen en kunnen delen bij elkaar samen te brengen. Momenteel ligt deze groep, geloof ik, helemaal stil. Maar toen hij nog springlevend was bood ik eten aan dat ik over had. Er reageerde toen een moeder uit een naburig dorp. Zij moet met een heel laag budget rondkomen. Sindsdien breng ik die moeder iedere maand een pakket met boodschappen.

Bron: Pixabay

Misschien voel je het al pruttelen van binnen. 
Ja maar...
.. gaat ze wel goed met het geld om dat ze krijgt?
.. kan ze niet gaan werken voor geld?
.. zeker wel een dure telefoon?
.. en ook nog wat huisdieren erbij?
.. ontvangen ze geen hulp van de voedselbank?
etc.etc.etc.

Deze ja-maar's heb ik ook wel eens gehad. Want wij pompen er per jaar aardig wat geld in (ongeveer €25x12=€300). Samen met Leon heb ik er wel eens over gehad. Wat is wijsheid. Wij kwamen tot de volgende conclusie:

- We geven altijd basisingrediënten voor een gezonde maaltijd. Ik geef vooral veel groenten en fruit (dat is vaak het duurste). En dan ook wel eens in blik of uit de vriezer. Een enkele keer geef ik iets lekkers mee rond Kerst of een vakantie. 

- Ik weet globaal het verhaal van het gezin dat ik help. En als ik logisch nadenk weet ik dat hun leefgeld aardig krap is. Zeker als je (op)groeiende kinderen hebt. 

- Het is je Bijbelse plicht om arme mensen te helpen. Er zijn zoveel teksten in de Bijbel die daarop wijzen. Het is juist zonde om je ogen er voor te sluiten...daarin is de Bijbel heel radicaal.

- Wij zijn verantwoordelijk voor ons gedrag (dus het geven van voedsel aan mensen die het veel armer hebben dan wij) en zij zijn verantwoordelijk voor hun gedrag (het verhaal dat ze mij hebben verteld en de manier van omgaan van de levensmiddelen die wij geven). 

- Ik doe het anoniem. Na al die jaren heb ik ze pas voor het eerst ontmoet. Ik heb haar contactgegevens en laat haar weten dat er weer een doos met eten voor de deur staat. Ik wil niet dat ik het voor mijn 'eigen ik' doe. Ik wil dankbaar zijn voor alles wat ik heb en van de overvloed delen met mijn naaste die het minder heeft. 

Nu vond ik laatst een andere Facebook groep die aardig actief is. Levensmiddelen voor de minima. Blij heb ik weer iemand mogen helpen. Ik ben naar de markt geweest en heb een tas vol etenswaar bij hen afgegeven. Ook is het mogelijk om via een Tikkie geld te doneren zodat de hulpvrager een cadeaukaart krijgt met een x bedrag erop om weer boodschappen te kunnen doen. 

Wat een zegen om iedere week genoeg geld te hebben om boodschappen te doen. Je geen zorgen te hoeven maken over wat je moet eten. Reden genoeg om dankbaar voor te zijn!

Voor degene die inderdaad iedere week worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen kan deze Facebook-groep een helpende hand zijn. Schroom niet om eraan te kloppen als het écht nodig is. (Het is voor noodgevallen en niet voor continue hulp) Er zijn heel veel mensen die je graag willen helpen, zelfs mensen die het zelf ook veel minder hebben maar nog wel iets hebben om te delen.

Moeders voor moeders

Gister heb ik de laatste kratjes weer klaar gezet om opgehaald te worden. Dat is een teken dat ik alweer 16 weken zwanger ben. Tien weken lang heb ik mijn urine opgevangen voor het goede doel. 

Moeders voor Moeders
Eén van mijn wensen: als ik ooit zwanger raak wil ik meedoen met Moeders voor Moeders. Moeders voor Moeders is een organisatie die urine inzamelt van zwangere vrouwen. Als je zwanger bent is je urine namelijk bijzonderder...er zit hormoon HcG in. Of ook wel zwangerschapshormoon genoemd. Uit je urine wordt het HcG-hormoon gefilterd en daar worden weer middelen voor gemaakt. Wat sommige vrouwen hebben dit nodig om zwanger te raken. En dat is wat ik het allerliefste wil: dat ook een ander zwanger zou raken. Want zo'n prachtig wondertje, dat gun ik iedereen. 

Opgeven
Toen ik zwanger was heb ik me opgegeven bij Moeders voor moeders. Daarna werd er een afspraak gemaakt en kwam er iemand langs om me in te schrijven en informatie te geven. En...niet onbelangrijk: er word getest of je écht zwanger bent. Dat vond ik stiekem heel spannend, want ik wist zelf nog maar goed een week dat ik zwanger was en stel je voor dat het tóch een droom was. Maar nee hoor, een prachtige streep! Ik kreeg meteen een kratje met 4 flessen. Vanaf 6 tot 16 weken mag je meedoen. 

Aan het werk...
Ook kreeg ik er 2 kannetjes bij om de urine op te vangen. Plassen wordt nu iets ingewikkelder, je hebt wat extra handelingen te doen. Maar ik wilde het zo graag doen, dat het me niks uitmaakte. Per week krijg je 2 kratjes en dat zijn 8 flessen. Ik heb ze, geloof ik, alle keren vol ingeleverd. Dit word helemaal niet verplicht, je wordt vrijgelaten in wat je fijn vind. Maar ik wilde het goed doen. Ben vaak genoeg met een volle blaas thuis gekomen om meteen de wc in te duiken. Verder was ik ook wel weken misselijk en rook ik alles. Dan is het een minder aangenaam klusje. Maar juist die blauwe flessen herinnerden me er weer aan wat een voorrecht het was dát ik een kannetje mocht plassen. 

Ophalen
Ieder week komen ze de kratjes ophalen.  Ze komen met een busje zonder logo. En je kunt de kratjes verdekt opstellen, de chauffeur haalt ze op zonder aan te bellen. Wij hadden opeens een container bij de voordeur staan. Maar het kan ook achter een grote bloembak of in een schuurtje. Omdat je nog maar pril zwanger bent en het eigenlijk aan niemand hebt verteld is het niet leuk dat de buurvrouw het ontdekt omdat je blauwe kratjes bij de voordeur zet. Mijn buren hebben niks door gehad, maar het zijn ook geen types die achter de geraniums zitten ;)

Dat was het...
En nu zijn de 10 weken van 'in-een-kannetje-plassen' voorbij. Aan de ene kant vind ik het fijn om weer gewoon te kunnen plassen. (Oké, beetje eigen schuld, ik had de lat ook minder hoog kunnen leggen) En aan de andere kant is er weer een periode voorbij. Het geeft een weemoedig gevoel. 

Maar ik hoop met heel mijn hart dat er door al die gevulde blauwe flessen (ongeveer 80 stuks!) toch straks iemand ook een positieve test in handen mag houden!

PS: Wil je ook meedoen met Moeders voor Moeders? Op de site kun je alle informatie vinden en uiteraard mag je ook je vragen in een reactie aan mij stellen. Verder is er momenteel iets minder HcG-hormoon nodig waardoor er nu per zwangere moeder maar één kratje (dus 4 flessen) per week word afgegeven. 

Kaartje voor ...

Kijk....ik schreef weer stapeltje kaarten. 

Deze kaarten gingen naar mensen die ik totaal niet ken. 
Mensen die ik bewonder om hun standvastig geloof. 
Mensen die mijn en uw gebed ontzettend hard nodig hebben. 

De Open Doors Magazine die ik regelmatig in de bus krijg, raakt me iedere keer weer. Wat waardeer ik mijn vrijheid veel te weinig. En tegelijkertijd: hoe standvastig zou ik zijn als er vervolging zou komen? Wat geef ik veel aandacht aan allerlei onbenullige dingen, die er uiteindelijk niet eens toe doen. Het magazine zet me als het ware weer even met beide benen op de grond. 

Naast gebed, zou ik ook graag iets actiefs willen doen voor zulke mensen. Ik hou ervan om praktisch bezig te zijn. Ik kocht een zevental kaartjes, schreef een boodschap achterop en deed ze op de post. En dat kun jij ook doen! Hier kun je lezen hoe je dat kunt doen.  

Er zijn een heel aantal dingen waar je rekening mee moet houden, dus lees de instructies even een paar keer goed door. Ik kocht voor de volwassenen een kaart met een Engelse tekst voorop. Voor kinderen vond ik het lastiger. Er mocht namelijk geen dier op staan. Uiteindelijk vond ik wel kaarten met een Bijbeltekst in het Nederlands erop. Achterop de kaart heb ik de Engelse vertaling geschreven. 

Sam is er nog wat te klein voor, maar voor oudere kinderen lijkt me het leerzaam om ook zelf een kaart te maken of te schrijven. 

Mocht je moeite hebben met de Engelse taal, er staan voorbeeldzinnen bij. Het gaat niet om een lap tekst, maar wel om de bemoediging die ieder kaartje met zich mee kan brengen. Er word aan mij gedacht en er word voor mij gebeden. 

Deze actie kost je wel wat meer geld dan de vorige acties waarover ik schreef (hier en hier). Het kopen van een kaart en ook de verzendkosten kwamen ongeveer op €10,- Het is overigens niet de bedoeling dat je de kaarten direct naar de mensen zelf stuurt, maar dit gaat via de Open Doors organisatie. Je stuurt de kaarten in één envelop naar een adres in Nederland. 

Ik hoop en bid dat deze kaartjes hen mogen bemoedigen. 

Doppen gevraagd

Excuses...ik kwam er net achter dat ik vergeten was een blogartikel voor vandaag klaar te zetten. Bij deze...

Vandaag gaan we het gezellig over doppen hebben :). Nee, geintje (een beetje). Want wat doe jij met die plastic doppen van een melkpak of van de lege siroopfles? 

Misschien doe je net als ik een paar jaar terug. Die doppen belandden bij mij in het plastic afval. En op zich is daar helemaal niks mis mee. Maar toen ik ontdekte dat ik er meer mee kon ben ik ze op gaan sparen. 

Dus breng ik in het vervolg mijn zakje met doppen naar een beter doel. Ik spaar ze voor KNGF Geleidehonden. Daar hebben ze volgens de site al €34.727 (!!) mee opgehaald. Daarnaast steun ik trouwens ook het milieu. De doppen worden namelijk gerecycled. 

En eigenlijk kost het je niks extra's. Lege doppen leg ik in de vaatwasser zodat ze echt schoon zijn en ik spaar ze op in een plastic tasje. Dat tasje op de foto zijn doppen van ongeveer 1,5 jaar. Dus heel hard gaat het niet, maar onder het mom van alle kleine beetjes helpen. 

Nog even een opmerking: op de foto zie je doppen van melkflessen (de blauwe) met een wit folietje erin. Dat witte folie moet er dus uit vertelde iemand mij. Dus ik heb samen met Sam alle witte rondjes eruit gepeuterd. Het viel mee...

In deze flyer lees je meer over de actie. Vraag even in de buurt rond bij wie je de doppen in kan leveren als het depot (zie site) een eindje uit de buurt is. Bij mij leverde een vraag op de zoekhoek op Facebook al genoeg reacties op. 

Soms kan het zo simpel zijn om uit liefde een ander te helpen...je hoeft bijvoorbeeld alleen maar je plastic doppen te sparen!

Ook in het kader van vandaag, vond ik deze spreuk er zo goed bij passen. 

Een liefdevol gebaar gevraagd...

Er zijn bijzondere momenten in mijn leven. Momenten waarop je op de bergtoppen van geluk fladdert of juist van die momenten waarop je met tranen in je ogen door het donkerste dal loopt. Dat zijn vaak momenten waarop er kaarten in je brievenbus liggen. Ik heb die liefdevolle gebaren zo gewaardeerd...

Een kaart. Het kost je geen kapitaal en het kost je geen uren tijd maar kan een groots effect hebben. Kaartjes die soms op het juiste moment binnenkomen. Ik schreef er vandaag eentje en deed hem meteen op de post. Het kostte mij een minuutje tijd en een postzegel. Ik hoop dat de kaart iemand blij mag maken en hoop mag geven voor de toekomst. 

Vandaag een actie in de schijnwerpers die geen uren tijd nog euro's van je vraagt, maar alleen maar een liefdevol gebaar. Stuur een kaart aan iemand die je niet kent, maar waar je wel van weet dat die in een hele moeilijke situatie zit. Stuur een kaart aan iemand die (misschien al jaren) in een AZC leeft. Iemand die ver van huis is, soms beelden op het netvlies heeft staan die niemand wil zien, iemand die heimwee heeft naar huis en naar zijn/haar familie. Draag diegene een warm hart toe! 

Het gaat super simpel. Klik op deze link en vul je gegevens in. Je krijgt een kaart van Vluchtelingenwerk thuisgestuurd waarop je een boodschap (het hoeft geen lang verhaal te zijn, het gebaar van een kaart alleen al kan iemand zo goed doen) kunt schrijven voor een vluchteling. Vervolgens stuur je de kaart weer terug naar Vluchtelingenwerk en die zorgen ervoor dat jouw kaart bij een vluchteling terecht komt. 

Uit liefde iemand een warm hart toe dragen! Ik hoop dat je ook een kaart schrijft.