Week van de pleegzorg; leestip

Deze week is het de week van de pleegzorg. Dat betekent dat pleegzorg net wat meer aandacht krijgt. In de media zie je bijvoorbeeld pleegzorg wat vaker voorbij komen. Als pleeggezin worden we ook extra verwend: we kregen een lief kaartje als blijk van waardering en we mogen als gezin gratis naar het zwembad. Met dat laatste was Sam erg blij :), deze pleegmoeder vind het best een onderneming. Maar goed, schouders eronder en we gaan ervoor. 

Omdat het de week van de pleegzorg is, wil ik met jullie een artikel delen die ik van de week las. Zij heeft zo'n mooie blik op pleegzorg dat het me altijd weer motiveert. Het artikel vind je hier. 

Lief zorgenkind

Het is alweer een tijdje geleden dat ik over pleegzorg schreef. Terwijl dat eigenlijk de grootste aanleiding was om te beginnen met bloggen. Dus vandaag besloot ik dat het weer hoog tijd was voor een blogartikel over pleegzorg. Mede doordat ik op het artikel: 'Uit balans' zoveel lieve reacties van jullie kreeg. 

Toen we besloten voor een pleegkindje te gaan hadden we wel een bepaald beeld over hoe het zou zijn. Er zouden problemen bij komen kijken maar die konden we wel aan. En hechting kon een dingetje zijn, maar ook dat zouden we vast overwinnen. Ik zou namelijk mijn baan opgeven en volledig thuis zijn met ons pleegkind. Maar hoe de werkelijkheid écht zou zijn is van te voren moeilijk in te schatten. 

Pixabay

Want Sam is een zorgenkind. Ons lief zorgenkind. En vooral deze pleegmoeder kan zich zorgen maken, onze pleegvader staat er altijd wat relaxter in. 

Sam is nu 3 jaar bij ons. En wat een hobbels hebben we moeten overwinnen. Heel erg veel gebroken nachten en avonden waarop hij niet in slaap kon komen. Zindelijkheidsproblemen die nog niet helemaal over zijn. Woedeaanvallen waardoor heel veel spullen kapot zijn gegaan en de sfeer in huis vaak gespannen is en was. Moeite met gezag, waardoor het soms een strijd is hier in huis. Het lastig vinden als andere mensen op visite komen, waardoor ik beperkt afspreek met anderen als Sam aanwezig is. Bij andere mensen op visite met twee kinderen is voor mij nauwelijks te doen, dit doe ik alleen bij familie. Sam heeft een grote emotionele achterstand. En zo zijn er nog meer dingen die spelen. 

Het opvoeden van Sam vraagt van mij heel veel energie. Ik denk zo'n 75% van mijn 'accu'. Dat is er ongemerkt in geslopen. Maar toen hij laatst een nachtje ging logeren zat ik 's avonds op de bank nog te stuiteren van de energie. Als ik de zorg voor Sam heb, ben ik altijd alert. Ik luister voortdurend of het nog goed gaat. Ik heb het overigens wel meer leren loslaten, de dingen laten gebeuren. Maar toch zorg ik ervoor dat ik altijd bereikbaar ben voor hem. Ik ken hem beter dan dat ik mezelf ken. Ik begrijp zijn gedrag, zijn woede, zijn angst, zijn paniek. 

Heel lastig vind ik het naar de buitenwereld toe. Zelfs naar onze familie en vrienden. Ja, Sam moet mij gehoorzamen, maar soms bereik ik dat via een omweg. Nee, Sam mag andere kinderen niet slaan, maar ik begrijp wáárom hij het doet. Nee, Sam mag geen dingen kapot maken in zijn woede, maar ik voel zijn paniek. Ja, Sam hoort in zijn eigen bed te slapen, maar ik ben degene die zijn angst proef en daarom mag hij bij ons tussenin slapen. Mijn kind heeft een rugzak bij zich. Zijn gedrag is niet 'normaal', daarom krijgt hij ook geen 'normale' opvoeding omdat dat niet bij hem werkt. 

Wij wisten van te voren dat Sam een rugzakje bij zich had vol problemen, zoals alle pleegkinderen. Dat het in de praktijk vaak lastiger is dan we van te voren hadden kunnen bedenken is soms lastig. Maar zelf heb ik ook veel respect voor ouders kindje kregen, wat later een zorgenkind blijkt te zijn. Wat moet je dan veel verwerken en accepteren. Ondanks dat je veel van je kind houdt en er misschien zelfs een hele speciale band mee hebt, denk ik dat die ouders in een moeilijker positie zitten dan wij. Mocht je zo'n ouder zijn, dan hoop ik dat de boodschap in dit artikel je net zo mag troosten als het mij deed. 

Toch zou ik helemaal nooit zonder Sam kunnen. Wat hou ik veel van dat joch! Hij voelt als 200% mijn zoon. Ondanks dat ik zorgen heb om hem kan ik vaak ook van hem genieten. En wat een feest als hij weer een stap vooruit doet! Al weet ik dat hij de dag erna soms weer twee stappen terug kan doen.Sam heeft mij geleerd om bij de dag en bij het moment te leven. Al heb ik soms de neiging om me al zorgen te maken om de toekomst. Sommige problemen lossen zich vanzelf op. Het leven met hem is nooit saai. Hem opvoeden is mijn 'levenswerk'. En het is de meest mooie, uitdagende en moeilijkste taak die ik ooit op mijn schouders had. 

Gods weg in je leven is soms zo wonderlijk. Zelf had ik mijn levenspad zo heel anders bedacht. Maar door duistere tijden in je leven kan er soms zoiets moois ontstaan. Mijn leven als pleegmoeder is niet rooskleurig. Maar ik weet dat God mij deze taak gaf en dat helpt mij om door te gaan. God gaf me dit kind (evenals Niek) om voor te zorgen en op te voeden tot Zijn eer. 

Deze week is het de week van de pleegzorg. Er staan 700 (!!!!) pleegkinderen in de wachtrij voor een pleeggezin. Kinderen met een rugzak. Kinderen die liefde en geborgenheid ontzettend hard nodig hebben. 

10 herkenbare situaties voor moeders (met kleintjes)

Ondertussen ben ik het leven met twee kleintjes al wel gewend. Vandaag beschrijf ik 10 herkenbare situaties die je vast wel herkent als je ook één of meerdere kleintjes thuis hebt rondlopen. Gewoon om af en toe te glimlachen en te relativeren, of als feest der herkenning. 

Pixabay

1. Mijn baby heeft zich zo vies gemaakt dat ik me twee dingen afvraag: 1. hoe pak ik hem vast? 2. Hoe ga ik dit schoon krijgen? Eerlijkheid gebied te zeggen dat onze peuter er soms ook wat van kan. 


2. Ik vind het altijd een spannend momentje na het stofzuigen: de stekker uit het stopcontact trekken. Gespannen luister ik: slaapt hij (al) of is hij (al) wakker?


3. Ik wens soms echt dat ik vier dingen tegelijk kan doen: een baby voeden, telefoon opnemen, in een pan met eten roeren en mijn peuter op de wc helpen. 


4. Ergens op bezoek gaan is een sport. Je komt armen, benen en ogen te kort. 


5. Wat heb ik nu eigenlijk gedaan vanmorgen?  Waarschijnlijk neuzen poetsen, luiers verschonen, baby in bad gedaan, peuter 3 keer op de wc gezet, telefoontje beantwoord, ontbijttafel afgeruimd, mail gecheckt, fruithap klaargemaakt, baby gevoed en een emmer met sopje klaargezet en uiteindelijk beseft dat het weer tijd voor de lunch was.


6. Onze kinderen lijken het met elkaar af te spreken om je tegelijk nodig te hebben. De peuter een driftbui en de baby met een hongerige maag. 



7. Emoties, emoties, emoties. Huilen om doorkomende tandjes. Een driftbui omdat mijn peuter niet krijgt wat hij wil. Schaterlachende baby. Een vastklemmende peuter aan m'n been. Met al die emoties is mijn leven net een achtbaan. 


8. Mijn rustmomenten van de dag: de tijd dat ik even naar de wc kan (en ik geluk heb dat de peuter niet aan de deur staat de rammelen)


9. Eten is een dingetje: de peuter zit in de 'lus-ik-nie-fase' en de baby wil heeeel erg graag eten. 


10.  Overdag even rustig op de bank zitten betekent tegenwoordig: knuffelmoment met de hele familie! Wel even oppassen dat er ondertussen geen oog uitgestoken wordt, een arm uit de kom draait of een vinger gebroken. 

Nogmaals....met een knipoog ;)
Later verlang ik vast heel erg naar deze periode terug!

Winterklus: foto-archief bijwerken

Hoe snel en onverwachts is het najaar aangebroken! Ik had zo gehoopt op nog wat mooie najaarsdagen, maar helaas is de laatste maand alleen maar regenachtig geweest. Ik mis het buitenleven, ik mis het werken in mijn tuin. Anderzijds geeft het ook rust. Buiten werken gaat met dit weer nauwelijks en 's avonds is het al heel vroeg echt donker. Tijd om binnen wat klussen op te pakken! 

Omdat we in het voorjaar en zomer veel buiten leven, 'spaar' ik klussen op voor de winter. Dat geeft me in het voorjaar en zomer wat rust. Momenteel liggen er best wat klussen op mij te wachten, omdat ik de vorige winter zwanger was en ik druk was met onze twee kids. Niks erg, maar deze winter moet ik aan de bak. En ik neem jullie mee! Wie weet motiveer ik je nog om ook aan de slag te gaan :)

Pexels

Ik begin met het foto-archief. Altijd een heel dingetje. Ik probeer het netjes bij te houden, maar dat lukt lang niet altijd. Ik heb dit keer heel erg veel foto's, wat vrij logisch is met de komst van Niek. Ik ga ze nu selecteren, bestellen en (heel ouderwets) in plakken. 

Ik doorloop de volgende stappen:

1. Als eerste verzamelde ik al mijn foto's van mobiel en fototoestel. De mislukte foto's gaan weg en de mooie foto's hou ik. 

2. Vervolgens bestelde ik de foto's. Dat doe ik altijd online, ongestoord en wanneer ik tijd en zin heb. En ja ik ben nog van de ouderwetse versie: ik maak fotoalbums, gewoon plak- en af en toe knipwerk. Voor de vakanties maak ik de albums digitaal. Maar ik hou er gewoon van om een album in handen te hebben waar foto's in geplakt zijn. 

3. Daarna haalde ik heel veel afgedrukte foto's op bij de winkel. Het is dit keer echt een berg! Ik sorteerde ze. Stapel voor Sam, stapel voor Niek, stapel voor ons en een stapel om weg te geven. 

4. Ik heb ze per stapel op chronologische volgorde gelegd en ben ik begonnen met plakken. Ik schrijf er ook meestal wat bij. Bijvoorbeeld de leeftijd, of als ik naar het consultatiebureau ben geweest rond die tijd schrijf ik ook lengte en gewicht erbij. Leuke weetjes en feitjes, waarvan je later nog kan genieten. 

5. Als alle foto's zijn ingeplakt zorg ik ervoor dat de digitale versie netjes in mapjes terecht komen op mijn laptop. Ik sorteer ze per kind, dan per jaar en dan per maand.

Het album voor Sam en Niek maak ik ook echt voor hun. Ik probeer een eerlijk beeld te geven van hoe ze waren, maar ook hoe wij ervan genieten. Ik hoop dat Niek en Sam daar later van kunnen genieten en onze liefde voelen. Bij Sam is hij niet helemaal compleet, van het eerste stuk van zijn leven heb ik niet veel foto's. Zo nu en dan krijg ik wat doorgestuurd van zijn familie. Die foto's plak ik er ook in. 

Voor onszelf maak ik ook een album. Sam en Niek krijgen later hun album mee (en dat duurt nog heeeeel lang). En zo houden wij ook onze eigen foto's in ons album. Die is altijd wel iets beknopter. 

Foto's zijn voor mij belangrijk. Ik kan heerlijk terug dromen terwijl ik mijn eigen foto's van vroeger zit te bekijken. Door die foto's kan ik me nog veel meer herinneren. 

Ook met Sam kijken we regelmatig zijn fotoalbum terug. 

Deze klus vind ik altijd een berg. Maar als ik hem beklommen heb is het uitzicht prachtig. Normaliter probeer ik deze klus regelmatig af te werken zodat hij niet zo groot is. Maar door de komst van Niek is het allemaal een beetje vooruit geschoven. 

Momenteel ben ik nog aan het plakken, hoewel ik al avonden verder ben. Heeft waarschijnlijk ook iets met emoties te maken. Sjonge jonge..wat ontwikkeld zo'n kleintje hard! Gelukkig heb ik nog foto's van toen hij een klein hummeltje was. 

Kopen bij de boer

Vorig week deelde ik al mee dat ik zoveel mogelijk producten van Hollandse bodem ga kopen. En het liefst bij de boer zelf. Geen woorden maar daden. 

Afgelopen week ben ik er best mee bezig geweest. Want waar ga ik nou wat kopen? Wat kan ik hier in de buurt kopen? 

Pixabay

Sommigen gaven in een reactie aan om met me mee te doen. Dus het leek me een goed idee om vandaag wat over mijn zoektocht te delen. 

1. Er zijn een aantal sites die je kunnen helpen om verkooppunten bij boeren bij jou in de buurt te vinden. 
Producten van de boer
Lekkersdichtbij
Boerderijzuivel

2. Online bestellen. 
Je kunt echt van alles online bestellen, zo ook je groente, fruit, vlees enzovoorts. Deze sites zijn vaak streekgebonden. En natuurlijk zijn er nog veel meer sites die ik nog niet gevonden heb :)
Hofweb
Boerschappen
Bestel je aardappel
De streekboer
Jandlismeat

3. Kijk om je heen
Hier in de buurt zijn er veel boeren die hun producten verkopen. Maar voor bijvoorbeeld vlees moest ik ook wel even op internet zoeken. Mocht je middenin een stad wonen, dan wordt dat wat lastig. 

4. Koop op de markt
Als het niet lukt om je producten bij de boer te kopen, kun je nog beter op de markt kopen dan in de supermarkt. Supermarkten zijn heel prijsbepalend voor een boer. Vooral fruittelers hebben hier last van. Supermarkt wil hun fruit alleen maar tegen bodemprijzen kopen. Terwijl het fruit vervolgens voor veel hogere prijs in de supermarkt te koop ligt. 

5. Kijk wat je koopt
Mocht je toch je groenten en fruit in de supermarkt kopen, kijk naar land van herkomst. Het zal je verbazen. Nederland heeft zelf tomaten, paprika's, appels, peren, komkommers etc een heel jaar rond, die hoeven we dus echt niet vanuit het buitenland te halen. En misschien daarnaast nog een interessant weetje: in het buitenland mogen boeren vaak veel meer gewasbeschermingsmiddelen (gif) spuiten die in Nederland verboden zijn. Dus alleen voor je gezondheid zou je al niet voor het buitenlands product moeten kiezen!

6. Vraag
Vraag in je buurt rond. Bij ons stond pas een vraag of de Facebookgroep uit onze streek waar je bij de boer kunt kopen. Er kwamen heel veel reacties op. Twee weten meer dan één. 

Jij nog tips? Deel ze hieronder!

Kijktip (3) Onze boerderij

Dinsdag 1 oktober. De dag waarop boeren massaal naar Den Haag vertrokken. Zelf leef ik middenin het boerenleven en ben er 'naast' opgegroeid. Ik begrijp de boeren heel goed. Heel veel dingen in de maatschappij zijn 'oneerlijk'. Dit is één zo'n ding. Binnen in mij borrelt het deze week. Mocht ik in dit blogartikel iets feller over komen dan normaal...excuses... Het is overigens ook niet de bedoeling om op dit blog hierover in discussie te gaan. Al zijn reacties zeker welkom. 

Ik loop al heel lang met het idee in mijn hoofd om erover te bloggen. Omdat ik ervaar dat de consument en de boer soms mijlenver uit elkaar staan. Ooit ben ik echt sprakeloos geweest toen een collega van mij de ontdekking deed dat aardappels onder de grond groeiden. En zelfs al weet je heel veel van het boerenleven af, dan weet je nog lang niet alles. Afgelopen jaar leerde ik bijvoorbeeld dit: 

...dat jonge stiertjes na de geboorte vrij snel afgevoerd worden? Daar krijgt een boer niks voor. 

...dat ongeveer 15% - 20% van de winterwortels afgekeurd worden? Daar krijgt een boer dus helemaal niks voor. Maar vervolgens worden die afgekeurde winterwortels in de winkel voor € 0,80 per kilo verkocht. 

... dat er bij ons in de supermarkt heel vaak buitenlands vlees ligt? (En dat die dieren in het buitenland het vaak veel slechter hebben dan in Nederland?)

... dat een groot deel van het bedrag dat jij voor groente en fruit betaald niet eens bij de boer terecht komt? (Die er wel het hele seizoen zorg voor gedragen heeft)

... dat degene die de regels in de landbouw maken, niet eens de praktijk kennen? 

...dat er soms maatregelen genomen worden waardoor een boer nóg meer moet spuiten om zijn gewas te redden?
... dat biologische teelt niet toereikend is om de wereldbevolking te voeden?

... dat suikerbieten niet biologisch geteeld kunnen worden? 

Maandag 30 september keken manlief en ik het programma 'Onze boerderij'. Ik wil het je graag als kijktip meegeven. Normaal zijn wij niet van de programma's kijken, maar omdat dit ons vakgebied is kijken we graag mee. Wil je de boeren ook begrijpen? Kijk dan gewoon één aflevering. Je kunt ze overigens ook allemaal gratis terug kijken.  

Hier een klein fragmentje uit één van de afleveringen:

Deze week zie ik op Facebook allemaal mensen die hun profielfoto aangepast met een profielkader om te laten zien dat ze de boeren steunen. Zelf heb ik het heel bewust niet gedaan. Want hoe makkelijk is het om te laten zien dat je #boerentrots bent maar vervolgens 's avonds je Egyptische boontjes met een runderlapje van Ierse afkomst zit te eten. Veel mensen zeggen hun mening, maar het is wat mij betreft geen tijd voor praten maar voor daden. 

Zelf heb ik na het meekijken van dit programma de knoop doorgehakt: ik ga zoveel mogelijk producten van Nederlandse bodem kopen. En het liefst zoveel mogelijk bij de boer zelf aanschaffen. Degene die zorg draagt voor het product verdient wat mij betreft het geld en niet de handelaar of supermarkt die er tussen zit. Doe je mee? 

Strubbels van een thuisblijfmoeder

Wat ben ik blij dat ik thuisblijfmoeder mag zijn. Fulltime thuis om voor mijn kinderen te zorgen! Daar geniet ik van. Ik besef ook dat er moeders zijn die dat heel graag zouden willen, maar om welke reden dan ook, niet kunnen. 

Ik ben gewoon een enorme moederkloek ben die haar kinderen moeilijk af kan staan (al is het voor een uur) aan een ander. Ik merk wel dat ik Sam makkelijker weg breng. Ik weet dat hij zich prima redt en dat hij daar geniet. En dat het leerzaam voor hem is om de wereld zonder zijn pleegmoeder te ontdekken. Maar bij Niek merk ik hetzelfde als ik voorheen bij Sam ook had. De neiging om na 5 minuten al te bellen of het wel goed gaat. Hoewel ik ook merk dat ik makkelijker op kan laden als ik zonder kinderen weg ben. 

Toch merk ik dat het 'thuisblijfmoederen' me soms ook enorm op kan breken. En dit schrijf ik niet om te klagen, maar wel om een eerlijk beeld te geven. 

Bron: Unsplashed

Sam wordt binnenkort 4 jaar. Wat een mijlpaal! Dan begint het schoolleven voor ons. Dat zal wennen worden. Hoewel deze moeder die mijlpaal heel wat vind, helpt Sam me wel over een drempel heen. Hij is ontzettend aan school toe. Hij wil het liefst dat ik de hele dag met hem speel. Als ik hem mijn tijd en aandacht geeft is het het liefste kind van de wereld, maar o wee als ik dat niet doe. Het geeft heel wat strijd. En het zuigt me ook helemaal leeg. En als hij merkt dat ik uitgeput ben (dus niet echt mezelf), dan gaat hij daar ook op reageren. Negatief spiraal noemen ze dat. 

Niek wordt ook wat ouder. En wat een zonnetje in huis is het! Nu hij wat ouder wordt is hij ook meer wakker, wil ook meer aandacht en krijgt ook duidelijk een eigen willetje. Prima en ook helemaal gezond. 

Mijn leefomgeving of sociale omgeving werkt ook niet helemaal mee. We wonen prachtig, maar eenzaam. Ver bij familie, vrienden en kennissen vandaan. Sociale contacten zijn miniem. Buitenom whatsapp spreek ik weinig andere moeders. En natuurlijk; dit is een keuze. Normaliter red ik dit ook goed. Maar ik mis soms wel die buurvrouw die eventjes op kan passen. Ik mis wel dat jongetje in de straat die een goed speelmaatje voor Sam kan zijn. Contacten opbouwen kost veel energie. 

Maar je snapt het wel. Onder de streep hou ik nauwelijks energie over. Wat er voor zorgt dat ik me 's avonds behoorlijk uitgeput voel. En ik totaal geen vrolijke echtgenote en moeder ben, maar eerder een uitgewrongen dweil. 

De laatste tijd speelt het heel erg door mijn hoofd dat het anders moet! Wil ik die vrolijke mama zijn, dan moet er nu iets veranderen. En dat vind ik erg moeilijk. 

Het is moeilijk om toe te geven dat Sam te veel van mij vergt, want ik hou ook zoveel van hem. Ik ben degene die een stap moet gaan zetten. Maar voor mij is dat een loodzware stap. 

Verder is het hoog tijd dat ik een avondje per week voor mezelf ga plannen óf buitenshuis ga werken. Ik moet er af en toe even uit. Mezelf opladen. Terwijl ik een enorme huismus ben. Ik hou erg van het huisje-boompje-beestje-leven. Wat ik ga doen: no idea. Echt niet. Hobby's genoeg, maar dat past allemaal in mijn huisje-boompje-beestje-leven. Misschien word het vrijwilligerswerk in de avond. Het betekent ook dat we een oppas achter de hand moeten hebben voor de keren dat Leon ook weg moet. 

Genoeg te denken. 

Herken jij dit? Hoe los jij dit op?