10 buitenactiviteiten met je peuter

Wij zijn fan van buitenspelen! Alle energie er weer even uit en even vitamientjes opsnuiven. Hieronder 10 ideetjes als buitenactiviteit voor je peuter. 

Bron: pixabay.com

1. Stoepkrijt
Mocht je er een hekel aan hebben om overal een streepje te hebben staan of aan die smoezelige handjes en kleren, dan sla je dit ideetje maar over. Sam vond het een hele ontdekking. Wel even opletten dat het niet in de mond terecht komt. 

2. Vliegeren
Bij veel wind maak je heel simpel een vlieger voor je kleintje. Plastic tas met een touwtje eraan. Feest!

3. Bellen blazen
Of jij of je peuter blaast. In de eerste instantie vond onze pleegzoon het geweldig dat ik blies. Hij rende achter alle bellen aan en keek heel verbaasd als ze uit elkaar spatten. Totdat hij het zelf wou doen. Ik heb toen het potje bellenblaas aan de voet van de parasol vast geplakt met tape. Niet dat hij veel bellen blies, maar hij deed z'n best. 

4. Een wandeling
En dan een wandeling op het tempo van je peuter. Stilstaan bij elk bloempje en paddestoel. En natuurlijk heerlijk op het gemakje. Ik betrap mezelf erop dat ik veel vaker wil dat hij mijn tempo aanhoudt. Terwijl hij juist leert en ontdekt als het op zijn tempo gaat. 

5. Speeltuintjes in de buurt
Wij hebben geluk, onze wijk is erg kindvriendelijk en heeft heel veel speeltuintjes. Schommel en glijbaan is vaak al genoeg. Op een mooie dag zit ik er vaak met een leesboek terwijl Sam 100x van de glijbaan afgaat. 

6. Picknicken
Pas had ik het zo eenvoudig gedaan. Een bakje met pindaknabbels, drinken en een fleecedekentje. Sam kon er maar niet over uit dat hij zomaar 'sippies' kreeg terwijl we in het bos op een bankje zaten. 

7. Kinderboerderij
Ook hierin hebben we weer geluk, zelfs de keuze uit twee stuks. Gratis en vrijblijvend. Vaak nog wat speeltoestellen. Ontdekken maar!

8. Zandbak
Daar speelt hij echt uren in. Al heb ik er een beetje een haat/liefdeverhouding mee. Want dat zand he...dat zit écht overal. Maar als ik zie hoe Sam geniet dan heb ik er dat graag voor over. 

9. Rondje fietsen
Met de loopfiets. Eerst was het alleen door de straat, nu maken we echt kilometers. Ik loop en Sam sjeest mee op z'n loopfiets. 

10. Tuinieren
Sam en ik tuinieren samen. Gaat niet altijd goed en het gaat niet altijd zoals het moet. Maar ik vind het een mooie ervaring voor Sam om te leren. Hij helpt nu vaak mee de emmer vasthouden of met stoffer en blik blaadjes op te vegen. 

Vlog: Huisje, boompje, feestje

Persoonlijk vind ik het heerlijk om eerlijke blogs te lezen. Niet van die blogs waar alles rozengeur en maneschijn is. Blogs waarin je herkenning vind, momenteel zijn het vooral mama-blogs. Heerlijk om af en toe zo'n blog te ontdekken!

Dit keer geen blog, maar een vlog waar ik iedere keer weer die herkenning vind: Huisje, boompje, feestje. Nancy is getrouwd en moeder van 2 kinderen. Ze heeft gewerkt als logopediste, maar pas gestopt met werken. Haar vlogs bekijk ik vaak 'als ontspanning tussendoor' of 'een oplaadmomentje'. 

Wat punten wat mij aanspreekt bij de vlogs van Nancy:

- Persoonlijke ontwikkeling en bezinning

Nancy is momenteel bezig met vragen als: Wie ben ik? Wat doe ik en waarom doe ik dat? Wat is mijn (levens)doel? Ik denk dat iedereen wel van die momenten in het leven heeft waarop je je dat heel bewust afvraagt. Nancy is er heel open in. Voor mij heel herkenbaar. 

- Gezonde levenstyle

Nancy heeft de omslag gemaakt naar gezond leven. Ze deelt er van alles over waaronder ook de keren dat het wel eens mis gaat. Nou, ook herkenbaar. Eigenlijk zou ik hierin ook weer eens de puntjes op de i moeten gaan zetten. 

- Moederschap

Heel veel van je kinderen houden, maar soms ontzettend toe zijn aan een moment alleen. 

- De alle daagse dingen

De boodschappen, het schoonmaken, de rommel die overal door de kamer ligt. Op de vlog van een ander kan ik er van genieten, bij mezelf is het soms een ergernis. Maar zo'n vlog relativeert het allemaal weer. 

- Avontuur
Nancy durft best gewaagde stappen te nemen. Ontslag nemen, je huis openstellen voor airbnb. Het zijn soms niet allemaal dingen die ik direct zou doen, maar vind het ontzettend leuk om te kijken hoe een ander dat doet en ervaart. 

Twee jaar pleegmoeder

Over een tijdje is het twee jaar geleden dat Sam bij ons kwam. Wat gaat de tijd snel en tegelijkertijd lijkt het alsof hij er altijd al was. We zijn heel open de pleegzorgwereld ingedoken, als een avontuur dat we aangingen. Maar wat vind ik er nu (na twee jaar ervaring) ervan?

Bron: pixabay.com

In een viertal punten heb ik onze ervaringen opgeschreven. Ik kan er nog veel meer overschrijven, maar dit zijn voor mij de belangrijkste punten. En zoals altijd schrijf ik weer eerlijk en open. Want de pleegzorgwereld is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. 

Biologische familie
Dit vind ik één van de moeilijkste punten bij pleegzorg. Die biologische familie hoort er helemaal bij, het voelt soms zelfs als een schoonfamilie. Maar het is ook een familie vol problemen (anders was Sam niet bij ons) en hoe beter je de familie leert kennen hoe meer dingen je ontdekt. Ik maak me er soms echt zorgen over. Emotioneel gezien vind ik de bezoeken met zijn familie ook zwaar. Ik moet er ieder keer echt even van bijkomen. Ligt overigens ook veel aan mezelf, want ook dit is een kwestie van 'loslaten' en 'van je af laten glijden'. Die dingen kun je niet veranderen. Ooit leer ik het misschien nog eens. 

Zorgen
Klinkt heel zwaar, is het soms ook, maar niet altijd. Een pleegkind hou je automatisch wat extra in de gaten. Ook professionele personen die naast je staan doen dit. Dat betekent dat heel veel dingen je gaan opvallen in zijn gedrag en waar je je constant bij afvraagt: is dit zorgelijk of hoort dit bij zijn leeftijd? Ondertussen ben ik wel zover dat ik er meer in relativeer. Want veel dingen zijn een fase. Sam is beschadigd in 'zijn basis', omdat hij al heel jong het één en ander heeft meegemaakt. Hij is zichzelf daarom aan het 'repareren', waardoor hij qua gedrag soms terugvalt. Na twee jaar weet ik er ondertussen mee om te gaan, maar sommige fases zijn zwaar. 

Genieten en houden van
Genieten hoort er ook helemaal bij. We hebben een vrolijk mannetje in huis die het heel goed doet. Dat je een kind onder jouw handen zo ziet opbloeien werkt verslavend. Zo verslavend dat je nog meer kinderen wilt zien opbloeien. En wat de liefde betreft...die is er vanaf het begin volop. Zo mooi om te zien dat er geen bloedband nodig is om moeder te zijn. 

Grenzen
Ik heb geleerd om mijn eigen grenzen te bewaken. Grenzen ten opzichte van de professionele wereld, grenzen naar Sam toe en ook mijn persoonlijke grenzen. De professionele wereld (pleegzorgwerker, voogd, etc.) zijn er om je te helpen maar kunnen soms ongemerkt ook over je grenzen gaan. Denk bijvoorbeeld aan je agenda. Als fulltime huismoeder met één kind ben ik heel flexibel, maar ook wij hebben een eigen leven. 
En iedere moeder met een eigenwijze peuter weet dat je duidelijk grenzen aan je kind moet geven. Ik geef toe: ik vind het echt vermoeiend. Zeker als Sam de hele dag tegen mijn grenzen aan zit te boksen ben ik blij als Leon thuis komt. 
En ten slotte ook de grenzen om voor mezelf op te komen. Fulltime huismoeder betekent niet dat je helemaal niks te doen hebt. Het is een mooie, maar soms loodzware job. Vooral omdat het lijkt alsof je alle tijd aan jezelf hebt, terwijl dat helemaal niet zo is. Want ik hou eigenlijk de hele dag rekening met Sam. En 's avonds, als hij op bed ligt, is mijn energie op. Daarom is een avondje voor jezelf soms broodnodig. 
Verder moet je ook leren dat je niet de hele wereld kunt helpen. Je zou zoveel kinderen willen zien opbloeien in je huis. Maar dat kan niet. Bij iedere bijplaatsing moet je bedenken of je dit écht kunt. Want als je het als moeder niet kunt, en dus instort, gaat je gezin ten onder. En zeker pleegkinderen kunnen niet nóg een trauma-ervaring aan. 

Conclusie: als wij met deze ervaringen de tijd 2 jaar terug zou draaien zouden we met alle liefde de keuze weer maken. Wij hebben geen spijt, we hebben alleen zo ontzettend veel geleerd in die 2 jaar tijd. 

Mandarijnentiramisu

Wij eten niet heel vaak toetjes, maar als we het doen, doen we het goed! Bijvoorbeeld met deze lekkere mandarijnentiramisu. Hiervan kunnen de kinderen lekker mee smullen. En het is bovendien super makkelijk te maken. 

Ingrediënten:
- bakje mascarpone (250 gram)
- pakje slagroom (200 ml)
- 50 gram suiker
- 2 blikjes mandarijnen
- pak lange vingers


Werkwijze:
1. Laat de mandarijntjes uitlekken en vang het siroop op in een diep bord. 
2. Klop de slagroom bijna stijf. 
3. Klop in een andere kom de mascarpone, suiker en 3 eetlepels mandarijnensiroop kort door elkaar. 
4. Spatel de slagroom door het mascarpone-mengsel. 
5. Verdeel de helft van het mascarpone/slagroom-mengsel over een schaal (ik gebruikte een ovenschaal). 
6. Leg daarover een laagje mandarijntjes , druk ze iets in het mascarpone/slagroom-mengsel.
7. Doop de lange vingers in de mandarijnensiroop en verdeel ze over de mandarijntjes. 
8. Verdeel daarover de rest van het mascarpone/slagroom-mengsel. 
9. En verdeel ten slotte de rest van de mandarijntjes. 
10. Laat minimaal een uur opstijven in de koelkast.

Eet smakelijk!

10 herkenbare situaties met een peuter

Met die situaties bedoel ik van die acties waarvan je denkt: hoe gaan we dit pedagogisch oplossen?

Ik doe, net als iedere moeder, mijn best om hem goed op te voeden. 

Mijn peuter is een kereltje vol emotie. Het piekt per dag heel wat op en neer. En ja hoor, ik ga er nog al eens in mee. De ene keer stromen de tranen over je wangen van het lachen en de andere keer van het huilen. 

Goed...hier 10 situaties die de meeste moeders van een peuter wel zullen herkennen. 

Nummer 1

Hoe lekker je ook kookt, hoe lang je in de keuken staat en hoe leuk je het ook presenteert. De peuter eet geen hap! En dit heeft Sam dus heel lang volgehouden, gewoon een paar maanden. Hij werd er zelfs magerder van. 

Nummer 2

Een plasje op de vloer, en op de bank, en op de stoep en net voor de WC. Yeah, welkom in de wereld van zindelijkheidstraining. 

Bron: Pixabay

Nummer 3

Pinnen kan niet meer, want daarvoor heb je twee handen nodig. In die twee seconden dat je je hand even moet gebruiken om je code in te toetsen heeft hij net het snoepgoed, dat op zijn ooghoogte staat tentoongesteld bij de kassa of nog erger die plastic tassen, te pakken. 

Nummer 4

Hoort eigenlijk wel met stip op nummer 1: de introductie van het woordje NEE. Gewoon nee. Geen reden, helemaal niks. Maar als mama ja zegt, zeg jij nee. Als mama links zegt, zeg jij rechts. Hoezo vermoeiend?

Nummer 5

Opvoeden? Niet meer nodig. Onze peuter weet het zelf veel beter (vind hij). 

Nummer 6

Zelluf doen... En dat heeft twee kanten. Want ze willen ook zelluf doen, als 'zelluf' het heel erg langzaam doet of nog helemaal niet kan. Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid, maar soms zet 'ie wel te hoog in hoor :)

Nummer 7

Bananenvoeten. En dan bedoel ik dat van de schoenen verkeerd om doen. Hij doet het gewoon standaard verkeerd. Als hij zijn crocs zelf heeft aan gedaan en ik sta er grijnzend bij, vraagt hij zelf al: bananenvoetjes?

Nummer 8

Alles uit de kast om je zin te krijgen. En dan letterlijk soms echt alles uit de kast smijten. Of huilen. Of als vloerkleed spelen. Of de been van je moeder vasthouden. Of slaan. Of je voorover op tafel laten vallen. Of je beker van tafel gooien. Of gewoon een smoes verzinnen (ongelooflijk hè, zijn ze nog zo klein). Nogmaals: peuters zijn niet dom! Ze kennen je soms beter, dan jij jezelf kent. 

Nummer 9

Papa of mama naspelen. Deze is echt zoooo grappig! Ik kan er meestal erg om lachen. Totdat hij vanmiddag na deed dat ik boos was. Alsof ik in de spiegel keek. Een peuter is best een goede leermeester hoor! 

Nummer 10 
Het 0,0 herkennen van gevaar. Pakt aan een warme pan, loopt een sloot in, steekt zomaar de straat over. En hoe goed je als moeder ook je best doet, het herkennen zit er totaal niet in. 

Ben ik er nog eentje vergeten? Zet hem in de reacties!

Van de boekenplank (4): Worden wie je bent

Dit boek 'Worden wie je bent' heeft me enorm geraakt. Zoveel herkenning, zoveel bemoediging. Ik wil het heel graag met je delen en je uitnodigen om dit boek ook te lezen. 

Er zijn gebeurtenissen in je leven waardoor alles veranderd. In plaats van een komma, staat er opeens een punt. Je hebt een leven voor de punt, en een leven na de punt. Afgelopen jaar kwam ik zo'n punt geheel onverwachts tegen. Mijn leven stond op z'n kop en daarna was ik mezelf een beetje kwijt. Mijn kijk op de wereld veranderde. En ik had ontzettend het gevoel dat ik er iets mee moest. Ik voelde me er heel onrustig door. Dus ik ben op zoek gegaan naar dingen die mij een handvat konden geven om verder te gaan als mezelf. 

Eén van die handvatten was dit boek. Het stond al langer op mijn lijstje van boeken die ik ooit nog eens wilde lezen. En ik bedacht dat dit een goed moment was. Het boek is geschreven door Marianne Grandia. Een hele fijne en inspirerende schrijfster, haar romans had ik allemaal in mum van tijd uit. Haar romans hebben me geraakt, maar toen ik dit boek las leek het alsof ze in mijn hart kon kijken. 

Zomaar één van de zinnen die mij raakte:

'..Ik (God) zie een vrouw, mooi en volmaakt. Een vrouw die Ik met zorg heb geschapen...'

Of wat denk je van deze:

'Niet de zonde houdt je uit de hemel, maar het afwijzen van vergeving (Iona Lyster)'

Boek is klein van formaat (dus makkelijk mee te nemen). Hoewel er geen plaatjes in het boek staan, staan er wel hele mooie bladzijdes tussen. Wat vind je bijvoorbeeld van deze twee:

Het boek leest ontzettend fijn. Ik had het boek binnen een week uit. Het is niet heel dik, maar heb het bewust in kleine stukjes gelezen zodat ik het kon laten bezinken en er over na kon denken. En toen ik het uit had...heb ik het nog een keer gelezen.

Het boek heeft me getroost, bemoedigd en gesterkt. En ik wens het jou ook toe!

Sam helpt mee

Eén van onze opvoedingsdoelen is dat we Sam leren om zelfstandig te functioneren. En dat is natuurlijk heel breed. We beginnen vooral heel dichtbij huis, laten we zeggen in huis!

Ik sprak laatst iemand die op zichzelf was gaan wonen. Ze had niet van haar moeder geleerd hoe ze een huishouden aan moest pakken en ook koken kon ze nauwelijks. Daar verbaasde ik me over... want ik ben zelfs Sam al de basis aan het leren. 

Ja! Sam helpt hier al mee! En ik ben er helemaal fan van. Niet omdat het voor mezelf makkelijker wordt (waarschijnlijk in de toekomst wel) maar omdat hij leert zelfstandig te worden. 

Bron: pixabay.com

Even een voorbeeld van klusjes die Sam doet:
- Schone handdoek en theedoek ophangen aan het haakje in de keuken en een gastendoekje in het toilet. De vieze exemplaren legt hij op de trap. 

- De tafel dekken. Het gebeurd wel met aanwijzingen van mijn kant. Het leukste is dat hij ook meteen leert tellen. 

- De tafel afruimen. Dit kan hij overigens al bijna helemaal zelf. Hiervoor maakt hij ook gebruik van het opstapje die we in de keuken hebben staan. 

- Spulletjes uit de vaatwasser opruimen. Een aantal dingen kan hij zelf doen, een heel aantal dingen kan hij niet bij of vind ik te gevaarlijk. 

- Knijpers aangeven bij het ophangen van de was. Ook hier leert hij tellen. 

- Boodschappen helpen opruimen. Niet alles, maar een groot gedeelte kan hij al opruimen of aangeven. 

- Was uit de wasmachine halen. Ideaal als je rugklachten hebt. 

- Helpen de was opruimen. Nu legt hij alleen nog maar de sokken in het sokkenmandje, maar dat kunnen we later uitbreiden. 

- Kruimels onder de tafel op zuigen met de stofzuiger. Zijn favoriete klusje!

Zo zie je dat hij al best wat kan op zijn peuterleeftijd. Hij staat ook overal met z'n neusje bovenop en kijkt op die manier alles af. 

's Avonds voor of na de maaltijd ruimt hij samen met één van ons zijn speelgoed op. Dit hebben we al gedaan toen hij heel klein was. We vinden het belangrijk dat hij leert dat het speelgoed niet van zelf opgeruimd word. Rommel die je maakt, ruim je later weer op. 

Ik dwing hem overigens nog niet echt tot een klusje. Ik wil hem vooral laten zien dat het fijn is om klusjes te doen. Wel probeer ik hem iedere dag iets te laten doen. Ik leg hem ook uit waarom: 'We wonen hier allemaal in huis en daarom moeten we allemaal klusjes doen. Papa en mama doen heel veel klusjes en jij moet er nu ook eentje doen.' 

Hoe ouders hij wordt hoe meer klusjes hij zal doen in huis. Als hij straks wat ouder is wil ik hem iedere dag minimaal één vast klusje geven. Een handvat over klusjes die kinderen per leeftijd aan kunnen vind je op de blog van Huisvlijt.