Liederen om de dag mee te starten

Persoonlijk vind ik het fijn om de dag te starten met muziek. Vaak zoek ik een nummer op via YouTube. 

Vandaag deel ik vijf liederen die mooi zijn om de dag mee te starten:

 

 'Ik kan niet zonder U , nummer van Christian Verwoerd. Ik vind zijn liederen ontzettend mooi.

'Gebed voor de werkdag' van Sela: 

Twee liederen van Sounds like Reign. Ik luister graag naar hun muziek.

Just a closer walk with Thee:

I need Thee every hour:

En tot slot 'Tienduizend redenen'

Bramencake (koemelkvrij)

De keuken is mijn favoriete plek in huis. Want van koken en bakken krijg ik de broodnodige nieuwe energie. En dat ik af en toe een nieuw recept creëer is een heerlijke bijzaak. Ik hou ervan om mijn successen te delen met anderen. Hopelijk vinden jullie dit niet erg.

Deze cake is luchtig, simpel en snel gemaakt én koemelkvrij. Ik maakte hem met bramen, maar natuurlijk kun je hem ook maken met ander (diepvries)fruit, zoals frambozen of aardbeien. Je kunt er fijn van delen, ik haal er 16-20 stukken uit. 

 

 

 

 

Ingrediënten:

200 gram margarine

150 gram suiker

4 eieren

200 gram bloem 

7 gram bakpoeder

150 gram bramen (of andere vruchten)

poedersuiker 

Werkwijze:

1. Verwarm de oven op 160 graden (hetelucht) en bekleed een vierkant bakblik (ongev.20x20cm) met bakpapier. (Een springvorm van 20 cm doorsnee kan ook)

2. Margarine en suiker in een kom mixen tot een luchtig geheel (en dat duurt niet lang).

3. Voeg al mixend één voor één de eieren toe.

4. Zeef boven de kom de bloem en bakpoeder en spatel dit door het boter-suikermengsel heen. 

5. Verdeel het mengsel in de bakvorm en daarover de bramen. Druk de bramen iets in het beslag. 

6. Zet voor 30 minuten in de oven 

7. Als de cake afgekoeld is snij je hem in 16 of 20 stukjes en bestrooi met poedersuiker.

 

Eet smakelijk! Ik hoop dat je net zo geniet van deze cake als mijn gezin dat doet!

Vakantiestrubbels

 We hebben hier nu bijna 6 weken van de zomervakantie achter de rug. Toen we ervoor stonden had ik er erg veel zin in. Ik besloot er zelf ook van te nemen. Ik poets het nodige, per dag draai ik een was en ik zorg voor een gezonde maaltijd. Ik ging lekker genieten van mijn kinderen.

 De eerste week was ook echt genieten. Fijn om niet zo met de klok te hoeven leven. Heerlijk rustig 's ochtends op te starten. En van de simpele uitjes genoten we alle drie. Maar na 4 weken kwam ik op een moment dat ik de conclusie trok dat deze vakantie weer lang genoeg geduurd had. Onze pleegzoon heeft in de tweede vakantieweek een behoorlijke terugval gehad. En pas later zag ik dat dit een terugval was (en geen vervelend weekje zoals ieder kind dit wel eens heeft) en nog later bedacht ik wat de oorzaak was. En jongste zoon krijgt hoektanden. En ik kan je verzekeren: ook daar wordt een kind niet gezelliger op. Dus ik mocht gaan genieten van twee kinderen die beiden niet lekker in hun vel zaten.

Gister kwamen we terug van vakantie. En ik voelde me volledig uitgeput. Vandaag kwam er nauwelijks iets uit mijn handen. Hoe kon ik zo uitgeput van vakantie terugkomen? Wat ging er mis?

 Ten eerste heb ik door hitte, muggen en kinderen die aan het nachtspoken waren veel te weinig slaap gehad. En dat breekt op. Ik was van plan om op vakantie fijn bij te slapen. En dat werd het tegenovergestelde. Nog minder slaap.

Wat ik verder altijd pittig vind is om 24/7 mensen om je heen te hebben. Wat dat betreft ben ik een introvert type. En op vakantie ben ik altijd omringt geweest door anderen. Ben ik te veel alleen maar 'mama' en te weinig 'Rianne' geweest. En mijn jongens zitten allebei niet zo lekker in hun vel wat betekent dat ze mama heel veel nodig hebben en soms letterlijk aan me plakken. Een balans hierin vinden is lastig. Toen Sam naar school ging had ik een balans te pakken, maar in de vakantie blijkt dat lastiger te zijn. Moe en futloos voelen is voor mij meestal een teken dat ik tijd alleen nodig heb.

Persoonlijk vind ik 'vakantie' als moeder erg lastig. Het is me niet gelukt om iedere dag van mijn zegeningen te genieten. Het is me niet gelukt om rustig en kalm te blijven.Genieten van kinderen die niet lekker in hun vel zitten is lastig. Bij iedere stap die ik zet een kind aan m'n been voelen voelt beklemmend. En de honderden keren dat ze me roepen is vermoeiend. En voor de zoveelste keer vraag ik me af: hoe doen andere moeders dit? 

Ik ben niet toe aan vakantie. Ik ben toe aan het schoolritme en vooral rust...

Moestuin update

Dit blogartikel staat al heel lang op de planning, maar het komt er telkens niet van. En dat heeft twee redenen:

1. Er zitten maar 24 uren in een dag en ik ben zo'n persoon die er 48 nodig heeft ;) Oftewel te veel plannen en te weinig tijd. Prioriteiten stellen dus...

2. De moestuin is niet het succes geworden wat ik voor ogen had. Ik heb zelfs 2x op het punt gestaan om maar te stoppen met mijn moestuin.

Maar hier is het artikel dan en dit is een (gedeeltelijk) kijkje in mijn moestuin:

Het moestuinseizoen begon voor mij vroeg. In februari zaaide ik tomaten al uit. Het voorjaar begon, na een hele natte periode, uitzonderlijk droog. De grond was bikkelhard, we zitten hier namelijk op hele zware kleigrond. Pas na die lang verwachte regenbui kreeg ik 'm aardig fijn. Dus het zaaien begon vrij laat (begin mei). En eigenlijk merk ik nu nog steeds dat de grondstructuur te wensen over laat. Zaad kwam aardig op (ik heb het flink nat gehouden), maar de bovenlaag van de grond is al snel heel hard.En eigenlijk zou ik regelmatig alles water moeten geven.  O wat verlang is soms naar wat betere soort grond. Wieden is hier bijvoorbeeld ook fysiek behoorlijk zwaar.

Sam ging naar school en ik merkte dat ik aanzienlijk wat energie en tijd over had. Vandaar mijn idee om wat meer tijd en energie in mijn moestuin te steken. In de winter begint dat altijd aardig te kriebelen, dus had echt al een plaatje in mijn hoofd over hoe het moest worden. En tegen de tijd dat ik de tuin kon inzaaien kwam corona om de hoek. En in plaats van extra tijd en energie had ik eerder te kort. Het romantische beeld van samen met je kind de moestuin in zaaien duurde hier 5 minuten. En in de avond was ik te moe. Uiteindelijk heb ik samen met Leon op een zaterdagavond de moestuin ingezaaid.

We hebben frambozen- en aardbeienplanten, maar die plantte ik al eerder uit. De aardbeien hebben we met smaak opgegeten en van de frambozen smullen we zo nu en dan. De opbrengst is niet geweldig, maar ze staan voor het eerste jaar.

Knoflook oogstte ik 4 bolletjes, dat hadden er minstens 4x meer kunnen zijn, helaas. 

Ik zaaide 2 soorten bonen in verschillende fases, we kunnen er al van oogsten. Ook groeien er 2 soorten rode bieten, popcornmais en ijsbergsla. De erwtenoogst hebben we ondertussen al gehad, evenals snijsla. Ik plantte nog wat kool, preiplantjes en een komkommerplant. Helaas smikkelen er ook een heleboel rupsen mee van mijn kool. De vraag is of ik nog wat te oogsten heb straks. 

In potten heb ik tomaten-, paprika- en peperplanten staan. De eerste tomaten hebben we al geoogst. De paprika's beginnen te kleuren.

Op dit moment beregen ik mijn tuin regelmatig om toch opbrengst te hebben. En ook onkruid wieden komt iedere week terug.

 

Op deze foto zie je één van de beste rode bieten. Hij begint aardig te bollen, maar eigenlijk had hij al verder moeten zijn. En zo zie je meteen ook met welke grond ik te stoeien heb ;)

De combinatie van moestuinieren en kleine kinderen valt me behoorlijk tegen. Als ze om me heen lopen, lopen ze over alle groentes heen. En in de avonduren heb ik niet altijd tijd of energie.

Verder valt de opbrengst dit jaar tegen, andere jaren had ik meer. En de combinatie van deze twee dingen heeft me een aantal keer wanhopig doen zeggen dat ik ermee stop. Maar ergens vind ik het toch leuk om te blijven doen, dus bestaat mijn moestuintje nog steeds. 

 

Luistertip 1 Huwelijksconferentie

En toen ging mijn laptop kapot en moest ik al mijn 'blogartikelen' in mijn hoofd opslaan.

Uiteindelijk is mijn laptop weer gemaakt en kan ik mijn artikelen uit gaan typen.

In mijn vorig blogartikel gaf ik al aan dat ik het fijn vind om met dopjes in mijn oren te werken. Ik heb het vooral tijdens de corona-crisis heel veel gedaan. Het was toen mijn manier om op te laden. Ik merk dat ik er minder behoefte aan heb als Sam naar school gaat. Als Niek op bed ligt heb ik even heerlijk tijd voor mezelf om op te laden. En dat probeer ik heel bewust te doen. Ik heb mijn lesje geleerd.

Ik ga proberen de komende tijd wat luistertips te geven. Misschien werkt dit ook voor jou. Ik verwacht dat ik in deze vakantie ook vaker de dopjes erbij ga pakken. Vandaag geef ik een luistertip die voor mij heel waardevol is geweest.

Tijdens de corona-crisis is de huwelijksconferentie van 'Hart voor het gezin' op een andere manier doorgegaan dan gepland. Ze hebben dit live via YouTube gedaan en het mooie daarvan is dat er veel meer mensen aan mee konden doen. En het allermooist is dat je deze conferentie nog steeds kunt terugluisteren.

Het zijn 3 lezingen:

Er is tijdens deze conferentie nog meer gezegd, dit kun je terugvinden in andere filmpjes op hun kanaal.

Veel luisterplezier!

Mocht jij nou ook regelmatig dopjes in je oren stoppen, waar luister jij dan naar? Ik zie graag je reactie hieronder!

Tot slot: Blogger heeft het één en ander veranderd waardoor ik momenteel bijv. niet het juiste lettertype kan gebruiken. Ook zie ik dat de ingevoegde filmpjes niet op ieder scherm te zien zijn (zoek YouTube, hart voor het gezin huwelijksconferentie 2020). Excuses.

Balans vinden

De kinderen thuis, geen bezoek ontvangen of op bezoek gaan, geen rust vinden tijdens de kerkdienst en als enige uitje de wekelijkse boodschappen bij de supermarkt. Voor mij was het echt een hele uitdaging om een bepaalde balans te vinden. Ik ben een echte huismus, dus al die afspraken en uitjes miste ik niet. Maar ik had wel heel erg de neiging om te gillen omdat ik mezelf niet op kon laden. Ik gaf alles en tankte veel te weinig bij. 
Nu we onze energie niet uit konden/moesten geven aan sociale uitjes vond ik dat ik voor mezelf eens een bepaalde balans moest gaan zoeken in deze periode. En omdat ik er al eerder over schreef (bijvoorbeeld het artikel 'Uit balans') dacht ik dat het goed was om hier verder over te schrijven. Met name omdat ik heel veel lieve reacties van jullie heb gekregen. En ik vast niet de enige vrouw ben met dit probleem.  

Bron: Pexels

Om te beginnen is onze gezinssituatie pittig, mede door Sam. Sam is een enorme lieverd, maar ook een kind met een problematiek. En daar zijn we eigenlijk dit jaar pas écht achtergekomen. En ik ben geen voorstander voor het plakken van etiketjes, maar nu we weten wat Sam heeft is het voor ons echt een soort van opluchting. Het ligt in ieder geval niet aan onze liefde, thuissituatie of opvoeding. En we hebben nu veel meer inzicht in Sam zijn 'gedachtenkronkels'. Zijn gedrag van afgelopen jaar heeft me heel erg uitgeput. Ik probeerde sterk te staan en was ook echt de spil van het gezin. Ik kon en mocht van mezelf niet omvallen, want anders viel heel mijn gezin om. Dus raapte ik mezelf iedere keer bij elkaar en stond weer op. We kwamen als gezin in een negatief spiraal terecht. En dat overkomt je, onverwacht door hele kleine dingen. Dit jaar proberen we als gezin weer sterker te gaan staan. We hebben meer inzicht in Sam zijn gedrag. Maar krijgen ook meer inzicht in ons gezinsleven. We zijn, na God, onze therapeut ook erg dankbaar voor alle hulp hierin. 

De therapie is vooral op Sam gericht, maar al snel benoemde de therapeut dat ze vond dat ik te veel op mijn schouders had. Eigenlijk ben ik al bijna 4 jaar erg alert, omdat ik weet dat ik ieder moment (dag of nacht) klaar moet staan voor Sam. Ongemerkt heb ik deze rol op me genomen. Ik ben ook zijn 'hechtingspersoon' wat betekent dat hij zich het meest aan mij heeft gehecht, hij kan mij heel erg claimen. De therapeut gaf mij de tip om wat meer 'gewoon Rianne' zijn. En daar ben ik in de afgelopen maanden mee aan de slag gegaan. En dat was hoog tijd. 

Dus toen stond ik voor de vraag: wat heb ik nodig om op te laden? En als ik dat ontdekt heb, hoe ga ik dat concreet invullen? En hoe zorg ik dat ik dit vol ga houden zonder weer in mijn 'oude' rol te vallen?

Ik ben er achter gekomen dat ik het heel fijn vind om zo nu en dan alleen te zijn. Op dit moment is Sam op school en ligt Niek op bed. En ik voel me gewoon opladen. Maar het kan nog simpeler: alleen eten koken met een muziekje vind ik al heel fijn.  Het even 'uit' staan, even niet alert te zijn. 

De volgende dingen helpen mij om op te laden:

- Stille tijd
Tijd met je Schepper. Ik heb het heel erg moeten leren. Maar dit jaar heb ik een manier gevonden die ik goed kan volhouden. Ik heb nog geen vast tijdstip. Persoonlijk vind ik het fijn om 's ochtends als eerste op te staan zodat ik uit de Bijbel kan lezen. Maar met de gebroken nachten erbij lukte het me niet dit vol te houden. Dus wissel ik nu nog wel eens met de tijdstippen. 

- Gastgezin
We hebben voor Sam een gastgezin gevonden waar hij met regelmaat een dagje mag gaan spelen. Hij gaat er graag naar toe. Zelf doe ik op zo'n dag niet zo heel veel bijzonders. Maar maak ik speciaal tijd voor Niek, lees ik een extra hoofdstuk uit mijn leesboek, neem langer 'stille tijd' of typ een blog. En geniet vooral van de rust en van het niet-constant-alert-zijn. 

- Meer papa-tijd
Leon neemt, indien mogelijk, de kinderen wat vaker onder zijn hoede. Vaak een kwartiertje na het avondeten (stoeien met papa), maar ook wel eens overdag tijdens zijn werk. En sinds kort ook op zondag een uur. Sinds we ontdekt hebben dat ik hierdoor heel fijn op kan laden doen we dit vaker. En we merken dat Sam nu ook veel meer naar Leon trekt. 

- Avond in de week weg
Hier heb ik heel erg lang naar gezocht. Ik kon niet echt iets vinden. Maar heel onverwachts kwam het op mijn pad. En nog twijfelde ik, maar Leon duwde me over het laatste stukje heen. Ik ga nu een vaste avond in de week weg. En dat is fijn!

- Samen weg
We proberen regelmatig samen een avondje erop uit te gaan. En toen kwam de Corona-crisis roet in het eten gooien. Onze ervaring is dat het niet altijd meevalt, mede door het werk van Leon is het heel lastig plannen. Maar die avonden zijn echt goed om weer even Leon en Rianne te zijn, in plaats van papa en mama. Ik probeer hier binnenkort meer over te schrijven!

- Dopjes
En tegenwoordig loop ik vaker met dopjes in mijn oren. Dan luister ik naar een preek, luisterboek of gewoon muziek. Ik hoop je in de toekomst wat 'luistertips' te geven.  Maar het werkt voor mij heel fijn. Het stuurt je gedachten zodat je aan iets anders kan denken. Als de kinderen om me heen lopen hebben zij eerste prioriteit, als ze me nodig hebben berg ik de dopjes weer op of klik de muziek weg. 

Denk nu niet dat ik het wiel heb uitgevonden. Misschien is het zelfs wel belachelijk dat ik dit pas na 4 jaar moederschap heb uit moeten vinden. Ik was te trots en dacht dat ik het allemaal zelf wel zou redden. Totdat het bijna te laat was...

Als laatste wil ik nog iets doorgeven wat voor mij echt een eye-opener was. Het feit dat ik altijd doorga en blijf werken aan mijn oneindige to-do-list is niet uit de lucht komen vallen. Ik ben zo opgevoed, zo zag het er bij mij thuis ook uit. En de situatie waar ik nu in zit maakt dat mijn to-do-list nooit klaar is en ik een kind heb die heel veel aandacht en zorg vraagt. Als ik niet op de rem stap, doet niemand het voor mij. En juist doordat ik nu meer voor mezelf zorg laat ik aan mijn kinderen zien dat je eigen persoon er toe doet. Als ik als moeder mezelf altijd maar wegcijfer is er kans dat mijn kinderen dit later ook gaan doen. Maar als ik goed voor mezelf zorg ben ik een leukere versie van mezelf, een lievere vrouw voor Leon en een geduldiger moeder voor de kinderen. 

Als laatst wil ik afsluiten met dit lied..

Een stroom van zegen

Vorig week zag ik op Facebook een mooi boek langskomen: 'Een stroom van zegen'. 

Dit boek is een broertje van 'De boom van Isaï'. Het helpt je om met je kinderen (4-10 jaar) stil te staan rond de tijd van Hemelvaart naar Pinksteren en dan ook met de link naar de Wederkomst. 

'De boom van Isaï' kende ik al. En ik weet dat er rond de Lijdenstijd ook een boek is: 'De weg naar Golgotha'. En nu is er dus dit jaar 'Een stroom van zegen' uitgekomen. 

In een opwelling heb ik 'm meteen besteld en de volgende dag had ik 'm al binnen. Met Kerst hebben we 'De boom van Isai' al twee jaar gebruikt. We vinden het een hele fijne manier om als gezin rondom de heilsgeschiedenis bezig te zijn. Vanuit mezelf vind ik het best lastig om iets te verzinnen en op poten te zetten. Dus ik ben erg blij met zulke boekjes. 

'De boom van Isaï' heb ik met zachte kaft én met poster en plaatjes er apart bij. Dit deel is met harde kaft, maar zonder aparte poster en plaatjes. 

Dit deel begint aanstaande zondag (de zondag voor Hemelvaart) met het eerste stukje.
Per dag lees je een stukje uit de Bijbel, een stukje uit dit boek en mag je weer een plaatje opplakken, dit keer in de vorm van een druppel die je onder de wolk hangt. In totaal doe je 21 dagen over dit boekje. 

We zijn er nog niet in begonnen, maar nu ik het doorbladerde zag ik wel dat het niveau best wel hoog is. Het Kerstverhaal spreekt natuurlijk ook meer tot verbeelding bij kinderen, evenals het Lijdensevangelie. Rondom Hemelvaart, Pinksteren en ook de Wederkomst zijn heel begrippen moeilijk uit te leggen aan kinderen. 
Onderaan ieder te lezen stukje staan ook drie vragen. De eerste vraag is een weet-vraag, waarbij je het antwoord in de tekst hebt kunnen lezen/beluisteren. De andere vragen zullen vrij moeilijk zijn voor Sam, dus die bewaren we voor komende jaren DV.