Thuisblijfmoeder (1)

Graag wil ik een blogpost schrijven over het 'thuisblijfmoeder' zijn. Niet om te oordelen of te veroordelen, maar gewoonweg wil ik mijn ervaring delen. Ik vertel je heel eerlijk hoe ik het ervaar en je zult vanzelf ervaren dat het niet alleen rozengeur en maneschijn is. Ik schrijf het in twee delen, omdat het anders een mega lange lap tekst word. Vandaag de redenen waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden. 

Toen Sam in ons huis en hart kwam heb ik besloten om thuisblijfmoeder te worden. Deze beslissing was toen echt spontaan en vol liefde gemaakt. Ik was zó blij om pleegmoeder te zijn en voor een kindje te mogen zorgen. Natuurlijk maakte ik deze keuze samen met Leon. Hieronder volgen de redenen waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden:

1. Geborgenheid voor Sam
Sam is een kind met een verleden, een heftig verleden. Want zo jong gescheiden worden van je ouders is één van de heftigste ervaringen voor een kind. Sam had vooral geborgenheid nodig. Een vaste opvoeder is belangrijk. Al zijn er genoeg pleegouders die ernaast ook werken en pleegkind naar de opvang brengen, hebben wij besloten dat ik de vaste opvoeder van Sam zou zijn. Dit is tegelijk wel doorslaggevend geweest. 

2. Mogelijkheid tot opvang
Daarbij speelt ook mee dat wij niet de luxe hadden dat onze ouders stonden te popelen om op te passen, ook geen zus, schoonzus of vriendin. We wonen helaas voor de meeste familieleden en vrienden te ver weg. We hebben ook de optie overwogen dat Leon per week een 'papadag' zou nemen, maar dat is alleen maar een optie gebleven. Leon zag het niet zitten in combinatie met zijn werk. 

3. Salaris
Mijn wens was altijd al om thuisblijfmoeder te zijn, mochten er ooit kinderen komen. Daarom hebben we mijn salaris altijd als extraatje meegeteld, dus we leefden eigenlijk op het salaris van Leon. Een enorme luxe dat dit kan. 

4. Stress
Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik kan een behoorlijke stresskip zijn. De reden weet ik ook: ik wil alles goed doen. Sam genoeg aandacht, een schoon en opgeruimd huis, gezellig tijd met Leon, tijd voor hobby, verzorgde tuin en lekkere maaltijden. En als ik daarnaast werk, wil ik op mijn werk ook nog goed doen. Stress in combinatie met opvoeden leek me geen goed idee. 

5. Genieten 
Ja, ik ben ook zo'n mama die alle kleine ontwikkelingssprongetjes wil zien en meemaken. Mijn kind loslaten is niet mijn sterkste kant. Dus misschien is het thuisblijven ook wel een stukje egoïsme van mij. Ik had het echt heel erg gevonden dat Sam zijn eerste stapje los bij de oppas had gedaan. 

Dus..ik werd thuisblijfmoeder. Een sprong in het diepe, want het was tenslotte iets wat ik nog nooit had gedaan. Binnenkort een blogpost over de ongezouten ervaring. 

VIB

Deze blog is helaas al eerder online gekomen door een fout van mijn kant. Maar hier istie nog een keer op de juiste datum :)

VIB? Jup. VIB staat voor Video Interactie Begeleiding. En vandaag vertel ik over onze ervaringen met VIB. 

Als je een pleegkind in huis hebt, heb je meestal ook zorgen. Althans wij wel. 

Is hij goed gehecht? 

In hoeverre in hij beschadigd? 

Hoe kunnen we hem het beste helpen? 

Waarom laat hij dit gedrag zien?

En zo stapelden voor ons de vragen zich op. Deze hebben wij ook besproken met onze pleegzorgbegeleider. Zij stelde voor om een VIB-traject in te gaan en dan vooral gericht op hechting. 

VIB is erop gericht om inzicht te krijgen in het gedrag van het kind. Er wordt (in ons geval) 3 x 10 minuten gefilmd. Dit kan bijvoorbeeld tijdens de maaltijd zijn of een speelmoment. Omdat ze bij ons de relatie tussen pleegouders en kind in beeld wilden brengen stonden wij er ook mooi op. Na een aantal dagen volgt de bespreking van zeker een uur. 

In de eerste instantie waren we daar erg blij mee. We zagen het als helpende hand. Maar er zat een tijdje tussen voordat we echt aan het traject konden beginnen. En toen sloegen de twijfels toe. Wil ik dit wel? Toch besloten om door te pakken. We wilden er ons voordeel mee doen, al was het best wel een drempel. Je stelt jezelf als opvoeder behoorlijk kwetsbaar op. Maar we deden het vooral voor Sam en dat was toch de reden om door te zetten. 

Tijdens de eerste keer filmen gedroeg Sam zich voorbeeldig. De bespreking daarna was ontzettend leerzaam. Er wordt ingezoomd op details. Wat zegt hij? Wat doe jij? Waar kijkt hij naar? We kregen ook daadwerkelijk complimentjes over hoe we Sam opvoeden. En dat deed mij erg goed, het is tenslotte op het moment mijn 'levenswerk'. 

Het tweede filmmoment was Sam aardig zichzelf, waar ik eigenlijk heel blij mee was. Want wij wilden graag geholpen worden in het opvoeden van Sam. De bespreking die daarop volgde vonden we best confronterend. Er werd vooral gekeken naar hechting. Dit kunnen ze overigens zien in details van de dingen die Sam verbaal of non-verbaal laat zien. Hieruit werd de conclusie getrokken dat Sam waarschijnlijk de eerste maanden van zijn leven niet alles heeft gekregen wat hij nodig had qua hechting. En dat doet mij heel veel. Wat had ik dat graag willen voorkomen. We leven nu met beschadigingen. Gelukkig kan het herstelt worden, maar dat kost heel veel energie en geduld van onze kant. 

Hechting = Geborgenheid
Bron: Pixabay

Het derde filmmoment was een samenspel met papa, mama en Sam. Erg leuk om terug te zien. Jezelf gefilmd zien is altijd een beetje confronterend, maar het went. Wij hebben het echt als een leermoment gezien. 

Ik zal VIB altijd aanbevelen aan ouders die meer inzicht willen hebben in het gedrag van hun kind. VIB wordt overigens op velerlei manieren ingezet, ook op school. Je leert vanaf een afstandje naar het gedrag van je kind (en jezelf) te kijken. Confronterend, maar leerzaam. Voor ons was het vooral écht een leermoment. 

Sam heeft er niet zo heel veel van meegekregen. Hij weet dat er een mevrouw hem kwam filmen, soms merkte je dat het hij het een beetje spannend vond of een beetje benieuwd was. Maar vooral in de tweede en derde sessie was hij echt zichzelf. 

Voor mij zat er ook een nadeel aan. En dat was dat ik er te veel bij na ging denken. Bij alles wat Sam deed ging ik dat helemaal analyseren. Tot ik er moe van werd. Enerzijds is Sam een kind wat beschadigd is, anderzijds is het ook echt een gewone peuter. Na de VIB moest ik voor mezelf weer even een goed beeld over opvoeding krijgen. Het had me een beetje in de war gemaakt. Ondertussen heb ik de balans weer aardig gevonden. 

We hebben wel een aantal tips opgevolgd die we hebben gekregen. Tot nu toe heeft dat positief uitgepakt en daar zijn we erg blij mee. We willen graag dat Sam zijn verleden repareert zodat hij een stevig basis heeft waarop hij verder kan bouwen. En we willen, net als alle andere ouders, dat ons kind lekker in z'n vel zit en een stabiele persoonlijkheid opbouwt waarmee hij straks de maatschappij in kan. 

Maar of we nu een pleegkind opvoeden of een biologisch kind...opvoeden is een zoektocht en blijft een zoektocht...

Regelmaat

Misschien ben ik ouderwets, maar ik ben fan van de 3 R's (Reinheid, Regelmaat en Rust). Mijn ervaring is namelijk dat het voor mij goed werkt. En mijn ervaring is dat er heel veel kinderen dit evengoed fijn vinden. 

Dit is een blogje over opvoeden. Niet de bedoeling om je te vertellen hoe je het moet doen omdat ik het zo goed weet. Wel een blogje vanuit ervaring en kennis die ik opgedaan heb in de pleegzorgwereld. Met de bedoeling om je te inspireren en misschien te bemoedigen. 

Dit keer schrijf ik voornamelijk over regelmaat. Dit woord is behoorlijk belangrijk in onze opvoeding. Met regelmaat bedoel ik niet dat ik exact op de klok leef, gelukkig niet! Maar onze lunch gebruiken we toch wel tussen 12.00 - 13.00 uur. Regelmaat betekent wel dat de dingen iedere dag op dezelfde volgorde gaan, dus iedere dag gaat ongeveer op dezelfde ritme.

Voor kinderen betekent regelmaat: houvast, structuur en veiligheid! (En voor volwassenen trouwens ook) Al staat je hele wereld op zijn kop, dan kan het houvast geven dat er bepaalde dingen die dag toch hetzelfde zullen gaan. Zeker voor kinderen met chaos in het hoofd is dit heel fijn. Als de dingen iedere dag hetzelfde gaan dan weet je dus wat je te wachten staat of wat er van je verwacht wordt. Of als je heel erg gefocust bent op eten (bijv. door beschadiging vanuit het verleden) dan weet je wanneer je eten krijgt. Voor sommige kinderen is het overigens wel belangrijk dat je met een klok leeft. 

Bij Sam merken we dat regelmaat goed werkt voor hem. Het voorkomt ook moeilijk gedrag. Hij weet namelijk dat we eerst aankleden en dan pas gaan ontbijten en dat we dit nooit omdraaien. Dit hoeft hij dan ook niet uit te proberen, want we blijven bij dat ritme. Het grappige is dat hij zelf vaak begint te protesteren als het anders gaat. 

Nu concreet. Hoe ziet onze dag er ongeveer uit? 

- Knuffelmoment in het grote bed 

- Mama in de badkamer, Sam op de WC

- Daarna Sam aankleden en zijn ochtendgebedje

- Ontbijten

- Bijbelmoment

- (Samen) de ontbijttafel opruimen

- Poetsen (ongeveer een uur)

- Fruit eten

- Soms poetsen, soms boodschappen doen, dit scheelt per dag. Vaak zit hier ook een speelmoment met Sam in. 

- Lunchen

- Uurtje rust (Sam speelt op zijn kamer)

- Naar buiten

- Fruit eten

- Spelen

- Koken

- Eten

- Half uurtje met papa spelen

- Slapen

Dit is echt ontzettend globaal. Als Sam naar de peuterspeelzaal is, verloopt de dag natuurlijk iets anders. En natuurlijk zijn er 101 dingen die er tussendoor komen. 

Het betekent overigens niet dat we nooit uitslapen (als Sam uitslaapt, slapen wij in het weekend ook langer!), of nooit uit eten gaan of dat Leon altijd thuis is. Al bereid ik Sam er vaak wel op voor als die dag wat anders loopt. 

We hebben ook een soort van 'weekritme'. Ik doe namelijk op vaste dagen de boodschappen, maar ga ook op vaste dagen naar de markt of bibliotheek. Sam herkende op een gegeven moment dit ritme, want hij ging de dagen koppelen aan de activiteiten. Voor mezelf vond ik het ook fijn om iedere dag een activiteit te hebben zodat ik even de deur uit was, zeker toen Sam kleiner was vond ik dat fijn. 

Vanuit pleegzorg krijgen we vaak te horen dat we Sam zo'n stevig ritme aanbieden. En dat ze ook zien dat Sam het daar goed op doet. Zelf ben ik ervan overtuigd dat ieder kind dit nodig heeft. 

In de vakantie durf ik overigens dit ritme ook wel wat los te laten. Zeker als we op vakantie zijn. Als we 51 weken per jaar in een ritme leven kan Sam het aan om 1 week wat minder ritme te hebben. Al merk ik wel dat hij na die ene week er weer hard aan toe is om het ritme weer op te pakken. Maar ach...eigenlijk merk ik dat aan mezelf ook. 

Hier in huis houden we gewoon allemaal van regelmaat!

Wat een wonder...

Voor dat ik van start ga schrijf ik maar meteen dat ik het lastig vind om dit blogartikel te schrijven. 

Ten eerste omdat het lastig is om mijn gedachten, gevoelens, emoties in woorden uit te drukken, soms zijn daar gewoon geen woorden voor. 

Ten tweede omdat ik weet dat dit bericht bij sommige mensen een gevoelige plek kan raken. Dat probeer ik altijd te vermijden, maar dat lukt niet altijd. 

Ik ben zwanger...

Ja en je leest het goed. 

... een paar maanden terug een slechte uitslag over de zaadkwaliteit

... een paar maanden terug een eierstok weggehaald

... met getob rondom mijn gezondheid het afgelopen jaar

... zonder dat we er mee bezig waren

... zonder dat we in een medisch traject zaten.

... met een voorbereiding op een tweede pleegkind. 

En helemaal niks stond God in de weg om een klein mensje te laten groeien in mijn buik. 

Wat onmogelijk is bij mensen (minder dan 1% kans op een spontane zwangerschap) is mogelijk bij God. 

Woorden te kort voor dit enorme grote en tegelijk ini-mini wonder. 

Vol verwondering zijn wij stil. 

Vlog met oa schoonmaakmotivatie

Laatst vond ik weer zo'n leuke vlogger op Youtube. Ik vond haar toen ik opzoek was naar 'schoonmaakmotivatie'. Huh? Nou ik ben zo'n moeder die nog heel veel dingen wil opruimen en schoonmaken maar geen motivatie daarvoor kan vinden. Dan hang ik op de bank met mijn telefoon of tablet. En dat gebeurd vaak 's avonds, na het eten. Om mezelf weer op te peppen zoek ik een 'schoonmaakfilmpje' op. En dat werkt voor mij heel erg goed... Probeer het maar uit!

Dit keer vond ik het Youtube-kanaal van de Mennonitische Lynette Yoder (29). Ze is getrouwd en moeder van 2 jongens. En van origine Amish. Haar vlogs gaan veelal over decoratie in huis, schoonmaken, koken en organiseren. Of kortweg: echt huismoeder-dingetjes. Ik heb nog lang niet al haar video's (dat zullen er rond de 200 zijn) bekeken, maar wat ik heb gezien vond ik interessant. 

De vlog is Amerikaans en dat word dus ook gesproken in de video's. Juist door zulke video's te kijken vliegt mijn Engels vooruit. Je hebt tekst en beeld bij elkaar, volg je de tekst niet dan kun je het beeld wel volgen. 

Haar huis is echt in spic en span. Heel anders dan mijn huis ;). Als ik haar dagelijkse schoonmaakroutine zie, daar valt die van mij bij in het niet. Mocht je daar niet tegen kunnen dan kun je misschien deze filmpjes beter overslaan. Maar voor mij werkt het juist motiverend. 

Ik zou zeggen...neem een kijkje! Mocht je zelf een vlogger volgen die jou inspireert, deel het vooral hieronder!

Recept voor pastasaus

Terwijl ik zit te typen ruikt het hier in de keuken heerlijk naar verse pastasaus en is mijn keuken een ontplofte bende. Onze tomatenplanten gaven ondanks de droogte prachtige tomaten. Kilo's haal ik er vanaf, wat een rijkdom! 

Gister maakte ik verse pastasaus van de tomaten uit onze tuin. We waren enthousiast over het resultaat! Sam had z'n bord in mum van tijd leeg en z'n buik vol groenten, zonder drama. Dus ik besloot potten pastasaus in te gaan maken. 

Het recept is een recept wat je niet heel nauwkeurig hoeft te nemen. En waar je bovendien makkelijk je eigen aanpassingen op kan maken. Wij houden van een beetje pit in het eten, daarvoor gebruik ik regelmatig cayennepeper voor. Mocht je daar totaal niet van houden, dan kun je de cayennepeper gerust weglaten. 

Ingrediënten voor ongeveer een halve liter pastasaus:
- 500 gram tomaten (wij hebben vlezige tomaten)
- 2 grote uien
- 3 knoflooktenen
- eetlepel basilicum, gedroogd
- scheut balsamico azijn 
- snuf cayennepeper
- theelepel zeezout
- peper uit de molen
- olijfolie

Werkwijze:
1. Snipper de uien en knoflooktenen in grove stukken. 
2. Verwarm in een pan een flinke scheut olijfolie en bak de ui met knoflook glazig. 
3. Snij de tomaten in grove stukken en voeg toe. 
4. Nu kunnen de rest van de ingrediënten erbij: basilicum, balsamico azijn, cayennepeper, zout en peper uit de molen. 
5. Laat minstens een kwartier pruttelen, zonder deksel op de pan. Als je sappige tomaten hebt gebruikt kan het nog wel langer, zodat het vocht verdampt. 
6. Blender daarna het prutje in de blender. 
7. Met deze pastasaus kun je alle kanten op. Wij aten het met spaghetti en gehaktballetjes. In principe zitten er heel veel groenten in deze saus, maar je kunt er nog groenten bij roerbakken en een lekkere macaroni maken. Eet smakelijk!

Voor het inmaken van pastasaus verdubbelde ik het recept een aantal keer. Hier gaan we van de winter lekker van genieten. Een maaltijd die gezond en lekker is en die zo op tafel staat! De zomer op tafel...

Al zou er geen bevruchting plaatsvinden

Stukjes die ik lees en die mij raken schrijf ik op in een schriftje. Laatst las ik het schriftje weer door en kwam onderstaande tekst weer flink binnen. Dé rust die je kunt vinden als kinderloosheid je hart breekt... Een versie op Habakuk 3: 17 en 18

Bron: Pixabay

Al zou er geen bevruchting plaatsvinden

Al eindigen al mijn mijn dromen en plannen steeds opnieuw in teleurstelling

Al zijn mijn man en ik na al die jaren nog steeds kinderloos

Al blijft de pijn in mijn hart en blijven de tranen stromen

Al zou ik willen dat er dingen veranderen en dat gebeurt niet

Al zouden we ons kind nooit zien

Ook al heb ik op bepaalde momenten zoveel verdriet

Toch zal ik jubelen in de Heere, in de God van mijn heil

(Citaat uit: Je mag huilen, Cameron pag 104 en dit stukje staat ook in het boek Beschuit zonder muisjes)