Rucola kweken

Ook als je van jezelf vind dat je geen groene vingers hebt, kun je gewoon door lezen. 

Want hoe leuk is het om je bord pasta af te maken met een mooie pluk zelfgekweekte rucola? 
Of hoeveel voldoening geeft het je als je je boterhammetje kaas eet met rucola uit eigen tuin? 

Rucola kweken is erg makkelijk. En in principe kan iedereen het. Rucola hoeft niet persé in de tuin te groeien. In verband met ruimtegebrek groeit mijn rucola in een bak met potgrond. Groeit prima en smaakt uitstekend! Naast een bak met grond of een stukje tuin heb je alleen nog een zakje rucolazaadjes nodig. Die kun je in ieder tuincentrum (of zelf supermarkt) wel kopen. 

Stap 1
Vul de bak met potgrond en doe hem behoorlijk vol. Potgrond klinkt namelijk na verloop van tijd in. 

Stap 2
Woel de aarde bovenop wat los en zaai de zaadjes. Zelf heb ik eerst de helft van de bak gedaan en na een paar weken de andere helft in gezaaid (zie foto hierboven). Zo heb ik altijd rucola 'op voorraad'. 

Stap 3
Besproei voorzichtig de aarde, zorg dat deze vochtig blijft. Bij warmere temperaturen geef ik om de dag water. En met dit Nederlandse weer krijgt hij regelmatig hemelwater, ideaal! Als het veel regent moet je oppassen dat de bak niet overloopt. Te veel nattigheid is niet goed. 

Stap 4
Na 4 dagen komen de eerste kiempjes boven (zo mooi om te zien) Duurt dit wat langer, geef het even de tijd. Vocht en temperatuur kunnen meespelen. Rucola kan aardig wat zon verdragen, als het blad flauw gaat hangen kun je de bak in de schaduw zetten. 

Stap 5
En 30 - 50 dagen later kun je gaan oogsten. Ik knip zelf met een schaar de blaadjes er vanaf, maar voorzichtig plukken moet ook kunnen!

Tips:
- Je hebt verschillende soorten rucola. De rucola die ik heb lijkt meer op pluksla dan op de rucola uit de supermarkt. Het blad is zachter, dus kun je het minder goed bewaren in de koelkast, dus kun je het beste vers plukken of knippen. Smaak is overigens hetzelfde. 

- Pluk- en snijsla werkt in principe hetzelfde als rucola. Ook heel eenvoudig te kweken. Het voordeel bij rucola is dat slakken er vies van zijn, maar sla lusten ze erg graag. 

Wasdag

Wat is het fantastisch dat je de was buiten weer kunt drogen! Ik geniet er ontzettend van. Vandaag een lekker huishoudelijk blogje over de was. 

Qua was ben ik vrij makkelijk. Ik sorteer op wit (60 graden), lichtbont (40 graden) en donker (30  of 60 graden). En natuurlijk af en toe de jassen, knuffelberen of iets dergelijks. Maar ik ben niet heel erg van sorteren op kleur, daarvoor hebben we met z'n drietjes ook te weinig was voor. Ik hou er namelijk van om volle trommels draaien. Voorheen draaide ik de donkere was (donkere kleding) standaard op 40 graden, zo stond dat geprogrammeerd in mijn wasmachine. Maar het schijnt dat je was even schoon word op 30 graden, dat je er geld mee kunt besparen en dat het natuurlijk beter is voor het milieu. Nadat ik dat gelezen heb, was ik tegenwoordig op 30 graden. De lichtbont was ik nog steeds op 40 graden omdat daar ook beddengoed in meegaat. 

In de winter droog ik mijn was op zolder op droogrekjes. Wij hebben geen droger en eigenlijk mis ik die ook niet. Ik kan dan één trommel was per dag draaien en daar laten drogen. Dus verspreid ik de was over de hele week. Een enkele keer doe ik een poging om de was buiten te drogen, maar meestal bezorgt me dat alleen maar dubbel werk. Want de was is dan niet helemaal droog en dan moet ik hem vervolgens alsnog op zolder ophangen. En aangezien met een kleintje om je heen 'vlug-een-wasje-ophangen' niet echt lukt, kies ik vaak voor makkelijk en hang ik het meteen op zolder op. 

Bron: Pixabay.com

Voor in de zomerperiode doe ik het anders en dat bevalt me tot nu toe aardig goed. Ik heb een wasdag ingelast. Ik probeer die dag zoveel mogelijk was weg te werken. Ik heb een droogmolen waar 2 volle wastrommels was op passen. Wat voor- en nadelen van een wasdag op een rijtje. 

Voordelen:
- Je bent (in mijn geval dan, huishouden van 3 personen) voor de rest van de week van je was af. Ik was alleen later in de week nog een wastrommel met donkere kleding. 
- De strijk kun je in 1x weg werken. Een lege strijkplank vind ik altijd een mooi gezicht om naar te kijken :)
- De rest van de week heb je het makkelijk zonder was!

Nadelen:
- Het weer moet mee zitten, ik check van te voren altijd even buienradar. Niet dat dit altijd klopt, maar bij twijfel begin ik niet al te enthousiast met wassen omdat ik binnen maar één wastrommel aan was kwijt kan. 
- Je hebt al het werk in één keer. Aan het eind van de dag zit je met een paar wasmanden vol was. Ik werk dat het liefst dezelfde dag nog weg, maar daarvoor moet je nog wel over de energie beschikken. 

Geen bloedband maar liefdesband

Waarschijnlijk hebben sommige mensen zich verbaasd over onze gezinssamenstelling. Gewoon papa, mama en kind. Zoals je tussendoor de regels wel kan lezen, voelt het voor ons alsof ons kind bloedeigen is. Ik kan me niet voorstellen dat ik voor een biologisch kind andere gevoelens zou hebben. Al mis ik soms wel het stukje van 'dat-heeft-hij-van-jou'. 

Vandaag over hoe die band tussen ons ontstaan is en welke factoren hierin meespelen. 

Bron: www.pexels.com

Langdurige pleegzorg

Wij hebben gekozen voor langdurige pleegzorg oftewel perspectief biedend. Om die reden is onze pleegzoon bij ons gebracht. Het leek ons mooi om een kind op te voeden tot dat hij volwassen zou zijn. Wij zouden het erg moeilijk vinden om na 6 weken afscheid te moeten nemen van een kind, tenzij dat het totaal niet klikt natuurlijk. Ook omdat we dat van 'iets' (lees: één kind) naar 'niets' (lees: weer rustig samen, maar wel met alle kinderspulletjes die je niet meer nodig hebt) zouden gaan. 

Tegelijkertijd zullen ze bij pleegzorg zelden 100% zekerheid geven dat het kind bij je zal opgroeien. Ze houden altijd een slag om de arm. Vaak moeten biologische ouders aan bepaalde voorwaarden doen voordat een kind weer terug naar huis mag. En natuurlijk wordt er nauwkeurig onderzoek voor die tijd gedaan. 

Toen Sam bij ons kwam, kwam hij als crisis (onverwacht), maar wel met het oog op perspectief biedende opvang. 

Familie
Toen Sam bij ons kwam is hij eigenlijk meteen in onze familie opgenomen, van beide kanten. Nooit hebben we het gevoel gehad dat hij een 'bonus' kleinkind of neefje was, hij hoorde erbij net als de rest. Hij was wel extra interessant natuurlijk. Maar Sam...die hoort er gewoon helemaal bij!

Zijn eigen familie daarentegen ziet hij heel wat minder vaak, helaas. We hadden het als pleegouders fijn gevonden als Sam een goede band op kon bouwen met zijn ouders door ze regelmatig te ontmoeten. Dit is helaas niet mogelijk. Omdat Sam heel jong bij ons kwam betekent het dat het contact met zijn biologische familie toch wel verwaterd. Zijn biologische ouders zijn veel te veel op de achtergrond om daar een 'papa en mama- gevoel' bij te hebben. 

Bij andere pleegkinderen kan dit heel anders verlopen. Biologische ouders komen bijvoorbeeld één keer per week op bezoek bij het pleegkind. Je begrijpt wel dat de relaties dan ook heel anders zijn. 

Klik en de band
Ik denk dat het ook belangrijk is dat je als pleegouders/kind een klik hebt om een goede band op te bouwen. Sam kwam als zo'n lief klein popje bij ons dat ik daar totaal geen moeite mee had. Die klik was er meteen toen ik hem in mijn armen had. Nu hij ouder ontdek je wat meer zijn karakter. Omdat je zijn ouders nauwelijks kent is het best wel een verrassingspakketje. Maar de band die we opgebouwd hebben is moeilijk meer kapot te krijgen, liefde is namelijk heel sterk!

Naam
Toen Sam geheel onverwachts bij ons kwam, kwamen we opeens voor het dilemma te staan: hoe gaat hij ons noemen? We hadden het er ooit als eens over gehad, maar we waren er nooit helemaal uitgekomen. Het is ook zo dubbel. In pleegzorgland zie je verschillende opties. 

- Rianne, gewoon mijn voornaam zoals Leon mij ook noemt. Uit die naam kun je geen relatie aflezen. Ben ik zus, buurvrouw of een vriendin van de familie? 
- Tante Rianne, zoals mijn neefjes en nichtjes mij noemen. Terwijl de relatie met ons pleegkind wel degelijk anders is. 
- Mama Rianne, een naam die de relatie aangeeft, maar die tegelijkertijd ook duidelijk maakt dat ik niet de enige mama ben. 

Uiteindelijk kozen wij voor de laatste optie. Papa Leon en mama Rianne. En ja, je begrijpt het al. Mama Rianne wordt vaak gewoon mama. Zoals alle kinderen een mama hebben, heeft hij er voor zijn gevoel ook eentje. Ik neem de plaats in die eigenlijk zijn eigen moeder in zou moeten nemen. Het is en blijft dubbel. Maar toch ben ik blij dat ik hem een mama kan geven, zoals ieder kind een mama hoort te hebben....want wat is een kind zonder liefdevolle mama?

Ten slotte..
Er zijn honderden pleegkinderen en ieder verhaal en situatie is anders. De situatie bepaald ook grotendeels de band die je met een kind opbouwt. Wij zijn dankbaar en blij voor de band die we met Sam hebben kunnen opbouwen. 

Geen bloedband, maar een liefdesband!

Het omslagpunt op een vermoeiende dag

Iedere moeder zal het wel herkennen. Soms heb je van die dagen waarop je kind niet aan spelen toekomt. En dus als een magneetje aan je vastplakt, de hele ganse dag. Het zijn echt van die dagen die ik vreselijk zwaar vind. En het gekke is dat het vaak tegelijk komt met de dagen waarop ik ook niet op mijn best bent (hormonen enzo...)

Vandaag hadden we (hoera!) weer zo'n dag. Omdat Sam pleegkind is hebben we nog al eens een leven van bergopwaarts of bergafwaarts. Momenteel zitten we al twee weken in een beetje wiebelige toestand. Momenten waarop het goed gaat, maar helaas ook meer momenten waarop er geen land mee te bezeilen is. 

Meestal voel ik me op die dagen ontzettend onzeker. Ik probeer duidelijk en consequent te zijn, uitdagingen te geven, positief te blijven, extra aandacht enzovoorts. Altijd weer die twijfel of je het wel goed doet. En wanneer weet je nou van je zelf dat je je uiterste best doet? Al met al noemen we dit gewoon een negatief spiraal en daar hebben zowel Sam als ik last van. 

Ik probeer op zo'n dag altijd uit zo'n negatief spiraal te komen. Ondertussen heb ik al een aardig rijtje met activiteiten die nog wel eens willen helpen om Sam weer in een goede bui te laten komen. Dat slaagt trouwens niet altijd hoor, maar als het helpt is het een verademing. 

1. Koekjes bakken
Hoe simpel kan het zijn. Maar juist zo'n activiteit doe ik niet iedere dag met Sam. Soms is het wel eens afwegen of ik er zelf nog genoeg energie voor heb. Maar juist het ongewone kan op die dag een feestje zijn. 

2. Buiten spelen
Op de één of andere manier helpt buitenlucht. Meestal knappen zowel Sam als ik op van de buitenlucht. Het buiten zijn geeft gelijkertijd onze peuter letterlijk en figuurlijk heel veel ruimte. Ik laat hem dan ook lekker de boel verkennen en zelf wat meer op de achtergrond te zijn. 

3. Boswandeling
Niet op mijn tempo, maar op de zijne. Werkt eigenlijk hetzelfde als punt 2. 

4. Op visite
Ik voel me altijd aankomen met een opstandige peuter, dus heb vaak de neiging om bezoekjes af te zeggen. Maar de ervaring is dat die bezoekje wonderen kunnen doen bij het humeur van mijn peuter. Mocht dit niet werken dan ben ik trouwens ook zo weer weg. 

5. Nieuw speelgoed
Gooi er eens een nieuw stuk speelgoed in. Ik wissel speelgoed regelmatig af en zet wat op zolder. Na een aantal maanden haal ik het weer naar beneden, en zie daar 'nieuw speelgoed'. Maar ook dingen als een zandbak of zwembadje zijn natuurlijk leuke items. 

6. In bad
Wij hebben het geluk dat we een bad hebben in de badkamer. Hoe ontspannend is een bad. Lekker ontdekken en spelen met water. En lepel en een beker kan soms al genoeg zijn om een ruime tijd zoet te zijn. 

Bron: www.pexels.com

7. Filmpje kijken
Ik heb een haat/liefde verhouding met deze optie. Ik wil namelijk niet dat mijn kind te veel beeldscherm ziet. Maar tegelijkertijd werkt deze optie bij ons heel vaak. Hij wordt er erg rustig van. Wat hij ziet zijn trouwens kinderliedjes. Vrij onschuldig, maar ik zie hem liever gewoon spelen in plaats van met open moment naar een beeldscherm staren.

8. Zingen
Na nummer 7 vanzelfsprekend. Zingen kalmeert en de meeste peuters vinden zingen (en erbij bewegen) leuk. Wij zingen heel vaak met onze peuter. Maar heb soms het idee dat Sam wel eens klaar met mij is, dat hij liever even iemand anders ziet. Tsja...dan helpt zelfs zingen niet ;)

Vandaag hielp nummer 6 super goed. Zo goed dat ik zelfs naast het bad, op het toilet, een blogartikel schrijf. Geloof me, dat is echt een zeldzaamheid. En na al die vermoeiende uren de dag toch nog positief kunnen afsluiten.

Zomaar 'n dag (4)

Vandaag (op moment van schrijven) is het donderdag. De dag begon lekker op tijd. Voor 7 uur stond Sam al aan ons bed. En dat vind ik niet erg, ik heb genoeg plannen voor vandaag. Na een kwartier knuffelen gaan Sam en ik uit bed. Leon is ons al een paar stappen voor, hij moet op tijd vertrekken naar zijn werk. Met Sam erbij gaat het gewoon niet zo super vlug, dus wij doen het altijd iets relaxter. 

Sam kleed zich tegenwoordig voor een groot gedeelte zelf aan. Ik moet hem nog wel vaak helpen. Maar vind het zo leuk om te zien hoe hij zijn uiterste best doet om het zelf te doen. 

Na het ontbijt beginnen we met een leuk klusje. We bakken koekjes. Ik krijg bezoek vanmorgen, maar we hebben geen koek meer in huis. Terwijl de mixer op volle toeren draait en ik me omdraai, mikt Sam de vaatdoek in de beslagkom. Echt...soms kom je ogen te kort! Gelukkig geen schade en de vaatdoek was nog schoon. Sam en ik erg geschrokken, want de mixer deed er echt raar van. Nadat de koekjes uit de oven komen, breng ik Sam naar de peuterspeelzaal. Hij gaat echt met plezier, zo fijn!

Thuisgekomen heb ik een tijdje voor mezelf. Ik ruim wat op. En voordat ik het weet gaat de bel. Bezoek van pleegzorg. Die gesprekken plan ik vaak op de ochtend dat Sam weg is, hij gaat veel te veel van de gesprekken snappen. Na 1,5 uur ben ik weer alleen. Mijn hoofd vol met gedachten, over wat ik heb gezegd en wat anderen zeiden. Meestal helpt daar maar één ding voor: werken met de handen. Ik heb nog een uur, precies genoeg om de badkamer schoon te maken. 

Ik haal Sam op bij de peuterspeelzaal. Thuis gekomen lunchen we. Allemaal restjes. Restje kaas-uibrood en ik maakte van een restje zuurkoolstamppot bladerdeeghapjes. Ik had dat laatste ergens gelezen. Het smaakte prima. Verder een schaaltje fruit, rucola, komkommer en kaas. Vandaag hebben we restjesdag. 

Na de lunch leg ik Sam op bed. Hij slaapt niet, maar heeft wel even een prikkelarme omgeving om tot rust te komen. Zelf ruim ik de tafel van de lunch op en lees ik nog een stukje uit een boek. De rest van de middag verloopt vrij rustig. Sam speelt eerst een tijdje binnen, daarna drinken we wat en gaan nog even naar buiten. De rest van de middag speelt Sam heerlijk buiten. 

Als avondeten hebben we weer restjes. De zuurkoolstamppot. Ooit ingevroren. Ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Maar nu we de vriezer aan het leegeten zijn en Leon vanavond niet thuis is, moest ik het maar eens proberen. Bij de lunch had ik er bladerdeeghapjes van gemaakt. Nu mengde ik er een ei en paneermeel doorheen. Maakte er (zo goed als dat lukte) 'hamburgertjes' van. Smaakte goed (lekkerder dan dat het eruit ziet)! En als toetje aten we ananas, daar is Sam dol op. 

Na het etenstijd hebben Sam en ik samen opgeruimd. Met de nodige strubbels. Ik was best blij dat 'ie weer lekker onder de wol lag. Ik hou ontzettend veel van hem, maar aan het eind van de dag is mijn energie ook een eind op. 

Leon komt vanavond laat thuis. Dus ik heb vanavond alle tijd aan mezelf! Ik werk mijn blog nog wat bij en pak nog een boek. 

Kaartje voor ...

Kijk....ik schreef weer stapeltje kaarten. 

Deze kaarten gingen naar mensen die ik totaal niet ken. 
Mensen die ik bewonder om hun standvastig geloof. 
Mensen die mijn en uw gebed ontzettend hard nodig hebben. 

De Open Doors Magazine die ik regelmatig in de bus krijg, raakt me iedere keer weer. Wat waardeer ik mijn vrijheid veel te weinig. En tegelijkertijd: hoe standvastig zou ik zijn als er vervolging zou komen? Wat geef ik veel aandacht aan allerlei onbenullige dingen, die er uiteindelijk niet eens toe doen. Het magazine zet me als het ware weer even met beide benen op de grond. 

Naast gebed, zou ik ook graag iets actiefs willen doen voor zulke mensen. Ik hou ervan om praktisch bezig te zijn. Ik kocht een zevental kaartjes, schreef een boodschap achterop en deed ze op de post. En dat kun jij ook doen! Hier kun je lezen hoe je dat kunt doen.  

Er zijn een heel aantal dingen waar je rekening mee moet houden, dus lees de instructies even een paar keer goed door. Ik kocht voor de volwassenen een kaart met een Engelse tekst voorop. Voor kinderen vond ik het lastiger. Er mocht namelijk geen dier op staan. Uiteindelijk vond ik wel kaarten met een Bijbeltekst in het Nederlands erop. Achterop de kaart heb ik de Engelse vertaling geschreven. 

Sam is er nog wat te klein voor, maar voor oudere kinderen lijkt me het leerzaam om ook zelf een kaart te maken of te schrijven. 

Mocht je moeite hebben met de Engelse taal, er staan voorbeeldzinnen bij. Het gaat niet om een lap tekst, maar wel om de bemoediging die ieder kaartje met zich mee kan brengen. Er word aan mij gedacht en er word voor mij gebeden. 

Deze actie kost je wel wat meer geld dan de vorige acties waarover ik schreef (hier en hier). Het kopen van een kaart en ook de verzendkosten kwamen ongeveer op €10,- Het is overigens niet de bedoeling dat je de kaarten direct naar de mensen zelf stuurt, maar dit gaat via de Open Doors organisatie. Je stuurt de kaarten in één envelop naar een adres in Nederland. 

Ik hoop en bid dat deze kaartjes hen mogen bemoedigen. 

Een huilend kind loslaten

Als reactie op het blogartikel Daar gaat 'ie dan (naar de peuterspeelzaal) kreeg ik een reactie (leuk!!) over het loslaten van een huilend kind. Wat doe je als je op het punt staat je kind bij de oppas te brengen en je kind zet het op een huilen? Ga je weg...of blijf je?

bron: www.pexels.com

Opeens plopte er weer een herinnering boven. Ooo ja...dat hebben wij ook gehad! Ik ben natuurlijk geen professional, wel een ervaringsdeskundige :). In dit blogartikel deel ik je onze ervaring en de dingen die wij op dit gebied hebben geprobeerd. Onthoud: ieder kind en iedere vader/moeder is anders. 

Sam ging al een tijdje naar de oppas van de kerk en dat ging goed. Maar van de één op de andere keer zette hij het op een krijsen. Klampte me vast en liet me niet meer los. Daar sta je dan...blok krijsend kind aan je been. Ik keek Leon vast, wat doen we hiermee?
Hoe we dit opgelost hebben? Nou die ene keer had ik zoiets: ik ga niet naar de kerk, ik blijf bij hem, hij heeft me nodig. En Leon had er dit keer helemaal niks meer over te zeggen. Sta een moederhart niet in de weg! 

In de pleegzorgwereld vinden ze dit een goed teken. Het kind is aan je gehecht en wil bij je blijven. Er zijn namelijk ook pleegkinderen die het niet uitmaakt bij wie ze zijn, ze zijn afgestompt en kunnen zich niet of heel moeilijk meer hechten. Vergelijk het maar met een plakbandje die je telkens lostrekt en weer ergens anders op plakt, de plakkracht van het plakbandje neemt af. Dus: dit is gezond! Tenzij het extreme mate doorzet.

Aantal dingen die wij geprobeerd hebben:

1. Pauze. We hebben hem toen een tijdje niet meer naar de oppas van de kerk gebracht. We vinden het fijn om samen een kerkdienst bij te wonen, maar het hoeft niet ten koste van Sam te gaan. Eén van ons kan ook prima thuis meeluisteren. 

2. Voorbereiding. Na een aantal weken vond Leon het weer tijd om het te gaan proberen. We hebben hem van te voren heel goed voorbereid. Papa Leon en mama Rianne gaan naar de kerk, jij gaat met de kindjes bij de oppas spelen. We benoemden het speelgoed waarmee hij daar kon spelen. En als de kerkdienst afgelopen is komen we jou écht ophalen. We gaan niet zonder jou weg, want wij kunnen niet zonder jou. We gaan met z'n drietjes naar huis. 

3. Kort afscheid. Afscheid hielden we kort. Knuffel en kus en we zetten hem bij z'n favoriete speelgoed. 'We komen jou straks weer ophalen'. 

4. Leon bracht hem weg. Op de één of andere manier kunnen ze met hun tranen verder komen bij moeder. Een vriendin van mij loste het zo op. Scheelt tranen bij Sam en een bezwaard moederhart van mij. Leon was er nuchterder in en had er minder last van. Ik kon er gerust een kerkdienst last van hebben. 

5. Het is een fase. Bij de oppas van de kerk is duidelijk te zien dat kinderen van de leeftijd 1 tot 1,5 jaar hier last van hebben. Het is een fase. Ze hebben opeens door, dat als je weggaat ook écht weg bent. Vervolgens zijn ze ook zo slim om hun tranen in te zetten wanneer het hun uitkomt. Sam is ondertussen ouder, maar gebruikt deze tactiek nog steeds. Als moeder de kunst om er doorheen te prikken. Vaak bespreek ik dat met 'm. (Ja, dat kan ook met vrij jonge kinderen, vanaf een jaar helpt het al om ze voor te bereiden. Een kind begrijpt vaak meer dan je denkt!)

6. Relativeer. Als ik in de kerk zat, hoorde ik het huiltje van Sam nog. In gedachten zag ik hem de hele kerkdienst bij de oppas huilen. Toen ik hem op ging halen en vroeg hoe het was gegaan, bleek dat de tranen opgedroogd waren toen ik de deur achter me dicht had gedaan. Zodra je uit het oog bent is het vaak over. 

7. Samen. Doe het samen, indien mogelijk. Hoewel ik normaliter vrij nuchter en realistisch ben, lukte met het toen niet. Toen heb ik maar gebruik gemaakt van Leon z'n stabiliteit. Van te voren bespraken we vaak hoe we het gingen aanpakken. 

Uiteindelijk hebben we geen huilbuien meer... Hij weet het: ze komen me straks ophalen. Huilen helpt niet, vertrouwen hebben wel. 

En één ding heb ik wel ontdekt in al die tijd dat ik pleegmoeder ben...

ALLES IS EEN FASE!!

En als dat het niet is, dan moet je je pas zorgen gaan maken.