vrijdag 15 maart 2019

Kijktip (2): The blind side

Als je op zoek gaat naar films over pleegzorg, kom je er maar weinig tegen is onze ervaring. Toch kwamen wij een paar jaar geleden een hele mooie film tegen, die we ondertussen al een aantal keer hebben gekeken. 


The Blind Side




Deze film heeft geen christelijk uitgangspunt, maar is een waar gebeurd verhaal waar veel warmte en liefde uitstraalt. Mijn pleegouderhart ging er in ieder geval harder van kloppen.

Ik ga je proberen een korte beschrijving van de film te geven, zonder alles te verklappen.

De film gaat over Michael Oher. Een jongen uit een sociaal-arme cultuur, die opgroeit zonder warmte en liefde. Hij ontmoet op een bijzondere manier Sean en Leigh Anne. Ze nemen hem met veel liefde in huis. En adopteren hem later. 

Michael moet nog veel dingen leren. Het mooie vind ik dat hij ontdekt dat er onvoorwaardelijk van hem wordt gehouden. Uiteindelijk wordt hij een ster in de football-wereld. Liefde haalt het beste in je naar boven!

Ook Sean en Leigh Anne zie je leren van de situatie waarin ze terecht komen. Wat eerst zo belangrijk leek, wordt steeds onbelangrijker. De familie bezit op materieel gebied alles maar toch mist er wat. Liefde, verbinding, warmte, relatie. 

Tijdens het kijken zaten we soms te lachen (om komische situaties), soms te griezelen (als het gaat over de afkomst van Michael) en soms te huilen (om de liefde die je ervaart). 

Door deze film te kijken kreeg ik hoop. Je kunt zoveel betekenen voor andere mensen door er voor hen te zijn. Ieder mens heeft liefde nodig. Soms lijkt het opvoeden van een pleegkind zo uitzichtloos, lijkt alles mis te gaan. Maar uiteindelijk zal al onze liefde en energie die we ervoor gebruiken zijn uitwerking hebben. 

Uiteindelijk wil ik afsluiten met dit fragmentje uit de film:

'You changed that boys life'

'No, he changed mine'




vrijdag 8 maart 2019

Van ongewenst kinderloos naar een baby in je buik

Vandaag een eerlijk en open blog over de stap van ongewenst kinderloos naar zwanger zijn. Ik heb die stap gemaakt zonder me daar bewust van te zijn, want wat was het een complete verrassing toen er twee streepjes verschenen op de test! Graag wil ik in dit blogartikel eerlijk uitleggen waarom (zelfs) wij niet op een roze wolk zitten tijdens de zwangerschap. 


Bron: Pixabay                  


Het zwanger zijn, het krijgen van een biologisch kindje.... Eén van mijn grootste wensen. Zoveel om gebeden. En uiteindelijk geaccepteerd dat mijn weg anders zou lopen. Focus op pleegzorg. Het genieten van Sam. De plannen voor een tweede pleegkind. En dan opeens...zwanger. De wereld op z'n kop. 

Het begon vol ongeloof en verwondering. De positieve test vertelde mij dat er iets in mijn buik groeide wat ik nog niet kon voelen. Heel onwerkelijk. Pas na een eerste echo durfden we het iets toe te laten. Een tweede echo bevestigde de eerste echo. We konden het de hele wereld gaan vertellen. 

Mensen reageerden zo blij. We kregen zoveel meeleven. Kaartjes, cadeautjes en telefoontjes. En toch overspoelde het mij. Ik was namelijk nog niet zover. Het leek ook alsof ik mijn gevoel afgesloten had. Lichamelijk voelde ik me niet lekker. En psychisch had ik te veel te verwerken. Ik leek me af te sluiten voor gevoelens. 

En ondertussen groeide mijn schuldgevoel. Ik voelde zo weinig blijdschap en dankbaarheid. Het verzamelen van de baby-uitzet deed me heel weinig, ik had het net zo goed voor iemand anders kunnen doen. Ik droomde niet over de baby. Wel bereidde ik alles voor, maar veelal met mijn gevoel op slot. 

Bij Leon merkte ik hetzelfde, hij leek er helemaal niet mee bezig te zijn. En voor een man is dat natuurlijk veel makkelijker. Ik voelde een kleintje groeien in mijn buik en later voelde ik het iedere dag bewegen. Maar Leon zag alleen mijn buik dikker worden en kon pas later de baby voelen bewegen.

Ik heb het er behoorlijk moeilijk mee gehad. Toen de verloskundige vroeg of ik al bezig was met het kamertje schaamde ik me best wel. Ja, in dat kamertje stonden alle gekregen babyspullen opgestapeld. Maar ik stond er niet bij te zwijmelen en de deur zat eigenlijk altijd dicht. Blijkbaar is de vervulling van de kinderwens ook een proces op zichzelf. En Leon en ik stonden er allebei weer anders in, wat vervolgens weer een uitdaging was voor onze relatie. 

Ik denk dat er ook een groot stuk ongeloof in meespeelt. Het gevoel niet durven toelaten, niet durven dromen. En tegelijkertijd ook een stukje karakter. Ik sta niet zo snel te zwijmelen bij een wieg ;), maar wie weet gaat het straks wel gebeuren. 

Voor ons was het denk ik makkelijker geweest dat het kindje er opeens was, net zoals Sam. Dan konden we het zien, vasthouden en ruiken. Een tastbaar bewijs. 

Na de 30e week ben ik bewust begonnen met voorbereiden. En ik merkte ook dat de baby contact ging zoeken met de buitenwereld. Wat bijzonder is dat, een kindje wat tegen je hand aan komt liggen. Het nadenken over de geboorte maakte me emotioneel. En ik merk dat ik er meer naar uit ga zien. Ik wil het beleven. Ons kindje werd steeds iets meer werkelijkheid voor ons.

Ik heb geaccepteerd dat ik deze zwangerschap beleef, zoals ik hem beleef. Al is het heel anders dan ik me had voorgesteld. Al reageer ik zelf en al reageert Leon anders. Na alles wat we hebben meegemaakt is dit onze manier. Het beseffen en genieten zal waarschijnlijk pas beginnen na de geboorte als we onze zoon of dochter in handen zullen houden. Tot die tijd proberen we ongedwongen te genieten van de zwangerschap, zonder onszelf schuldig te voelen als we ons niet blij of dankbaar voelen. 

vrijdag 1 maart 2019

8 vragen over pleegzorg

Sinds wij pleegouders zijn krijgen we van allerlei kanten vragen. 
Soms merk ik ook dat er schroom is om bepaalde vragen te stellen. Maar wij zijn er juist open in. Natuurlijk houden we wel bepaalde dingen privé, niet de hele wereld hoeft de achtergrond van Sam te weten. Hier een aantal vragen die wij vaak gesteld krijgen. Vooral de eerste drie vragen krijgen we vaak standaard. Mensen weten vaak niet het verschil tussen pleegzorg en adoptie. Sommige vragen komen in een vertrouwelijk gesprek naar boven. 

1. Is hij geadopteerd?
Nee, hij is een pleegkind maar heeft buitenlandse roots. Sam is overduidelijk geen biologisch kind van ons. Zelfs van sommige kinderen krijgen ik de vraag hoe het kan dat ik de mama van Sam ben. 

2. Uit welk land komt hij?
Pleegkinderen zijn kinderen uit Nederland, dus Sam is Nederlands. Maar hij heeft zijn roots in het buitenlands liggen. 

3. Blijft hij altijd bij jullie?
Naar alle waarschijnlijkheid wel. Heel veel mensen vinden dit erg belangrijk. Dat is het natuurlijk ook, maar wij zijn daar veel minder mee bezig. Belang van Sam staat voorop. 

4. Ben je ook echt moeder voor hem?
JAAA!! Je hoeft geen biologische kinderen te hebben om je moeder te voelen. Ik ben ervan overtuigd dat ik op dezelfde manier moeder ben als alle anderen moeders. Ik voel me soms een leeuwin...kom niet aan mijn zoon! Bij een zwangerschap bouw je een band op met je kindje terwijl het in je groeit, de band met Sam moest groeien nadat hij bij ons gebracht werd. Maar de band is er en gaat ook nooit meer weg. 


5. Hoe noemt hij je?
Hij noemt mij mama Rianne. En waarom kun je hier lezen. 


6. Hebben jullie contact met zijn familie?
Ja hoor, om de zoveel weken bezoeken we zijn familie. Die bezoeken vinden we heel belangrijk voor Sam, zodat hij altijd contact kan blijven houden met zijn biologische familie. 

7. Krijgen jullie kinderbijslag?
Nee, wij krijgen vanuit pleegzorg iedere maand een x bedrag. 

8. Voeden jullie Sam christelijk op?
Ja, wij geven hem een christelijke opvoeding die bij onze levensovertuiging past. Hierin laat pleegzorg ons ook vrij, tenzij er extreme dingen gebeuren. 

Heb jij ook nog een vraag? Stel hem gerust hieronder!

vrijdag 15 februari 2019

Bokkenpootjestiramisu

Heb je de mandarijnentiramisu al geprobeerd? Die is lekker fris van smaak. 
Maar vandaag heb ik nog een variant op tiramisu, namelijk met bokkenpootjes. Die koekjes zijn zo ontzettend lekker! Deze tiramisu is makkelijk te maken, maar voor het lekkere moet het een tijdje in de koelkast staan. Enne...zwangeren, kleine kinderen, jong en oud: iedereen mag ervan meesmullen!

Om de tiramisu te maken gebruik ik een ovenschaal. Maar een cakeblik of taartvorm kan natuurlijk ook prima. 






Ingrediënten:
- 1,5 pak bokkenpootjes
- 250 gram mascarpone
- kopje koffie
- 250 gram slagroom
- 3 eetlepels suiker
- stukje pure chocola

Werkwijze:
1. Zet een kopje koffie en laat in een diep bord afkoelen.

2. Klop de slagroom met twee eetlepels suiker stijf.
3. In een andere kom roer je de andere eetlepel suiker door de mascarpone. Als je even roert word het een mooi mengsel. 
4. Voeg bij de mascarpone 2 eetlepels slagroom en 2 eetlepels afgekoelde koffie en roer goed door. 
5. Halveer de bokkenpootjes en doop ze in de afgekoelde koffie. Maak hiermee de eerste laag van de tiramisu in je ovenschaal. 

6. Hier bovenop verdeel je het mascarponemengsel



7. Dan weer een laag met gehalveerde bokkenpootjes die je in de koffie hebt gedoopt. 
8. Verdeel daarover de rest van de slagroom. 
9. Met een dunschiller 'schilde' ik de chocolade, zodat ik kleine chocoladekruimeltjes kreeg. Maar hagelslag of cacao kan natuurlijk ook. 
10. Laat een paar uur in de koelkast staan. Zo trekken de smaken er goed in en worden de bokkenpootjes zachter. Eet smakelijk! En pas op je vingers...:)

Dit recept is een combinatie van mijn favoriete tiramisu en dit recept

vrijdag 8 februari 2019

Speelgoed voor peuters

Sinds Sam drie is, lijkt hij zich meer te vervelen. Hij kan soms een uur op de grond liggen en dan het liefst voor m'n voeten. Gelukkig heeft hij ook momenten waarop hij wel speelt. Het speelgoed wat hij heeft hebben we bewust uitgekozen. Sam krijgt namelijk niet 'zomaar' cadeautjes. Zelf ben ik fan van duurzaam speelgoed, waar hopelijk nog meer kinderen mee kunnen spelen. 

Hieronder wat speelgoed waar Sam zich al uren mee heeft vermaakt. 

1. De zandbak
Ik heb een haat-liefde verhouding met dat ding. Sam kan er uuuuuren in spelen (het liefst met oude pannen en bestek van de kringloop), maar vervolgens zit het zand overal. Vaak laat ik hem er alleen 's middags in spelen, uitkleden op de mat en voor het eten nog snel even de douche in. Momenteel is het in de zandbak alleen maar nat zand en dan blijft hij dicht, maar van de zomer zat Sam er bijna iedere dag in. 

2. Loopfiets
Tegen dat Sam twee jaar was wilde hij niet meer in de wandelwagen. De loopfiets was een prima opvolger. Zo konden we toch onze wandelingetjes blijven maken. Sam heeft er wel even aan moeten wennen, maar na een maand kreeg hij de smaak te pakken.  We lopen zelfs nu boswandelingen van een paar kilometer. Een loopfiets schijnt een goede voorloper te zijn op het 'gewone fietsen', omdat kinderen al leren balanceren. Sam sjeest ondertussen zo hard op zijn loopfiets dat ik er naast fiets. Wij hebben gekozen voor een stevig model loopfiets waar eigenlijk niks aan kapot kon gaan. Voor € 20 kochten we er eentje via Marktplaats. De beste koop ooit!

3. Duplo
Nog zo'n duurzaam speelgoed waar kinderen zich jaren mee kunnen vermaken. In het begin was het een kunst om twee blokjes op elkaar te stapelen en dikke pret bij het omgooien van een toren. Nu is het veranderd in zelf een huis bouwen en daarna een heel fantasiespel eraan vast te plakken. Wij hebben de boerderij, het huis en de school, wat kleinere pakketjes en een bouwplaat. Hieraan heeft Sam ruimschoots voldoende. De bouwplaat vind ik zelf erg handig, zo hoeft de duplo niet meteen afgebroken te worden en verplaats je het makkelijk. 


4. Tiptoi
Sam heeft Tiptoi voor z'n derde verjaardag gehad. Echt ontzettend leuk en leerzaam spelmateriaal voor kinderen vanaf 3 jaar. Sam heeft het boek Bij ons thuis. Daarmee kan het met een interactieve pen dingen in aantippen om te ontdekken, liedjes te luisteren of spelletjes te spelen. Het boek is heel erg gericht op woordenschat. Daarnaast heeft hij een spel wat gericht is op puzzelen en tellen. Het spel bestaat uit 3 losse spellen, en heeft de functie ontdekken en liedjes luisteren. Het mooie vind ik dat ik Sam écht zie leren. Zijn woordenschat vliegt vooruit en sinds hij dat spel heeft is hij ook veel meer bezig met tellen. 
Je schaft eerst een starterspakket aan (boek + pen) wat ik vrij prijzig vond (meer dan €40). En daarna kun je los daarnaast andere boeken en spellen aanschaffen wat allemaal op één pen kan. Er zijn heel veel Tiptoi boeken en spellen voor allerlei leeftijdsgroepen. (Tip: kijk op Marktplaats)

5. Speelgoed dat geen speelgoed is
Het bovengenoemde speelgoed is best prijzig. Maar eigenlijk wil ik ook de nadruk leggen op speelgoed wat eigenlijk geen speelgoed is. Het verbaast me zo vaak dat Sam zoet speelt met dingen die eigenlijk geen speelgoed zijn. Kastanjes doen het hier bijvoorbeeld heel goed (is ook nog goed op te ruimen) of pittenzakken (die je zelf naait). Een pollepel en vergiet. De bezem uit de schuur. Een berg bladeren. Een oud laken. Voor een kind hoeft het allemaal geen grof geld te kosten. 

vrijdag 1 februari 2019

Pleegmama Kloek

In dit artikel kwam je haar naam al tegen; pleegmama Kloek. 
Ik ken haar alleen vanuit haar verhalen van haar blog. Ze schrijft ontzettend leuk en voor mij heel erg herkenbaar. 

De Monitor maakte van haar een persoonlijk portret als pleegmoeder. Ik vind het echt een heel leuk stukje om te zien, maar vooral ook heel eerlijk en puur. Ik denk dat veel pleegouders herkennen in wat ze zegt. En daarom deel ik het graag met jullie:


Trouwens deze week is het de week van Het Vergeten Kind. In deze week wordt er bijzonder stilgestaan bij het kwetsbare kind in Nederland. Thema van dit jaar is: 'Stop het doorplaatsen van kinderen in opvanglocaties'. Er wordt aandacht gegeven aan kinderen die vaak doorgeplaatst worden. Pas maakte ik kennis met een pleegkind die in z'n 12e gezin woonde. Het kwam er op neer dat hij bijna ieder jaar van zijn leven was verhuisd. Wat een ellende voor een kind wat al zo beschadigd is...

Mocht je het onderstaande plaatje tegenkomen (wordt vaak afgebeeld met memo-plakbriefjes), dan weet je dat het de week van Het Vergeten Kind is. 


vrijdag 25 januari 2019

Zwangerschapsupdate: 30 weken

Deze blogpost kwam helaas een paar weken te vroeg online, omdat ik enigszins vooruit werk. Ik heb hem even op de juiste datum gezet :)

De tijd vliegt...alweer 30 weken zwanger. En ik kan het eigenlijk nog steeds niet bevatten. Die 30 weken zijn als een droom. 

Heerlijk is het om de kleine uk te voelen bewegen. Zo bijzonder dat zo'n klein mensje contact met je zoekt. Als ik mijn hand op mijn buik leg komt het heerlijk er tegen aan liggen. Nu al een sociaal wezentje, zo mooi gemaakt. 

Ik heb wat meer echo's dan normaal. En ik word er zo blij van. Want dan realiseer ik me dat ik écht zwanger ben en ik écht een kleintje in mijn buik heb. Ik kan me er zo over verwonderen. Een compleet hartje te zien op de echo. Het gezichtje al wat te kunnen zien. Mijn lijf wat zich steeds meer gaat voorbereiden op een bevalling en het leven daarna. 

Voor degene die het zich afvragen: we weten niet of er een jongetje of meisje in mijn buik groeit. En dat is oké. Het wordt zooooo enorm vaak gevraagd of ik weet wat het is. Maar we hebben keurig de andere kant op gekeken tijdens de 20-weken-echo. We zagen zelf niet zo het voordeel ervan om het nu al te weten. Het kamertje is lichtgrijs. Het geboortekaartje hebben we al gevonden. En de namen staan ook al een paar maanden vast. Ik heb zelf wel een voorgevoel, maar daar durf ik niet zo goed op te vertrouwen. Na de bevalling hebben we een extra verrassing :) Maar het verbaasde me wel hoeveel mensen het geslacht al weten voor de geboorte en daar ook vrijuit over praten. Pas waren we met 7 zwangeren bij elkaar en iedereen wist wat het werd en praatte daarover ook vrijuit, behalve ik. 


Bron: Pixabay

Natuurlijk gaat een zwangerschap niet helemaal vanzelf en horen klachten er ook gewoon bij. Mijn buik is aardig bol en zit in de weg. Bandenpijn ken ik, bekkenpijn eveneens. Slapen gaat niet altijd even goed, zeker niet als er bijna iedere nacht een peuter minimaal 1x z'n bed uitloopt. Mijn energiepeil is niet om jaloers op te zijn. Fietsen en wandelen gaat moeilijker. Maar dit hoort er allemaal bij. Straks ben ik er vanaf en heb ik in plaats daarvan een mooi kindje in mijn armen. Daar probeer ik me aan vast te houden. 

De 30 weken is voor mij wel het begin van een nieuwe fase. Vanaf nu ga ik me focussen op de komst van de baby. Heel lang heb ik dat voor me uitgeschoven, puur uit zelfbescherming (hierover schrijf ik later meer). Maar nu is de tijd gekomen dat de voorbereidingen echt gaan beginnen. Ik heb een lijstje met poetsklussen, klusjes voor de babykamer en spullen die ik nog moet aanschaffen. Ik hoop dat het voor mij allemaal wat meer werkelijkheid word. En dat ik er echt van kan genieten. De laatste 10 weken probeer ik ook wat meer mijn gemak te gaan houden en vooral te genieten van het zwanger zijn.