vrijdag 7 december 2018

Advent met 'n peuter

Blogartikel is wel een beetje aan de late kant, aangezien afgelopen zondag de eerste adventszondag al is geweest. 

Al half november had ik het boek 'De boom van Isaï' ontdekt. 


Dit is een boek voor in de Adventstijd en bedoeld voor kinderen van 3-8 jaar. 

Vorig jaar vulde ik de Adventstijd op deze manier in. Het was even zoeken wat bij Sam zou werken. Ondertussen ben ik daar al meer achter. Lezen en zingen vind Sam erg leuk, maar kom niet met een kleurplaat of een knutsel aan. 

Dus vandaar dat ik enthousiast was over dit boek. Ik wou het meteen bestellen toen ik er achter kwam dat hij gewoon niet te bestellen is. Op! Alleen als e-book. Ik wist zo snel ook niet iemand van wie ik het kon lenen. Maar de bibliotheek bood een oplossing, al moest ik 'm wel reserveren. En ja hoor, vorig week vrijdag, gewoon toen ik al bedacht dat ik het niet ging redden, kon ik het boek ophalen bij de bibliotheek. 's Avonds doorgebladerd om te kijken hoe het niveau was en of Sam er wat aan zou hebben. 

Zondag zijn we begonnen. Er zijn 30 stukjes, dus ik ga een selectie maken zodat we met Kerst de laatst stukjes kunnen lezen. We lezen nu 's avonds aan tafel eerst het bijbehorende stukje uit de Bijbel. Daarna het stukje uit het boek. En na het afsluiten van de maaltijd mag Sam (met behulp van ..) het kaartje ophangen. Ik heb de kaartjes gekopieërd, uitgeknipt, gelamineerd en weer uitgeknipt. Ik heb een groot bloemstuk met oase en dennentakken gemaakt en daar hangen we de kaartjes aan. 

Onze ervaring na een paar dagen:
* Heel fijn dat we op deze manier als gezin naar Kerst toe kunnen leven! Doordat we het stukje uit de Bijbel er ook bij lezen zit er behoorlijk niveauverschil in. 
* Sam is tot nu toe razend enthousiast. Hij lijkt het niveau aardig goed aan te kunnen. De meeste verhalen staan ook in de Kinderbijbel en kent hij al aardig goed. 
* Ik selecteer de verhalen. Verhalen over bijvoorbeeld Jeremia kent hij niet en zijn te moeilijk, die slaan we dus over. Ook doen we de vragen onderaan de bladzijde niet. 

Al zal Sam alles nog niet begrijpen, toch hoop ik dat hij de ware betekenis van Kerst op deze manier leert. 

Zelf vind ik de verleiding groot om er een 'sfeerfeest' van te maken. Daarom horen kaarsjes en lichtjes bij ons bij de winter en niet bij de Kerstperiode. Dus in november, december en januari hebben wij lichtjes in huis en branden we (meer) kaarsjes. 

vrijdag 30 november 2018

1 jaar bloggen

Wow...ik blog alweer een jaar! Tijd voor een terugblik en een blik vooruit. 

Bron: pixabay

Hier lees je mijn eerste blogpost. Een stukje waarin ik mezelf voorstel. Wat is er alweer veel veranderd. Ik ben niet alleen jaar ouder mogen worden, maar ik ben ook zwanger geraakt. Boven alle verwachtingen uit, schiep God leven in mijn buik. Soli Deo Gloria!

Ik ben gaan bloggen om mezelf uit te dagen. Als thuisblijfmoeder had ik soms het gevoel dat ik wat daalde in niveau en was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik bijna 100 blogartikelen geschreven. 

Ik realiseer me dat mijn blog niet vreselijk bekend en populair is, maar dat is ook mijn doel niet om te bloggen. In de eerste plaats doe ik het voor mijn eigen ontspanning en uitdaging. Daarnaast hoop ik anderen te motiveren en inspireren. Ik heb totaal geen ambities om er iets zakelijks van te maken. Wel vind ik het ontzettend leuk dat er steeds meer reacties achtergelaten worden op mijn blog. 

Momenteel is mijn privé leven wel aardig vol en hectisch. Eigenlijk dit hele jaar al, maar daar hebben jullie waarschijnlijk weinig van gemerkt. Naast ziekte (lees: heel veel ziekenhuisbezoeken) en zwangerschap lopen er nog een aantal dingen die we in 2018 allemaal op ons pad kregen. Bloggen is dan een leuke manier van ontspanning maar ik merk ook dat ik rust nodig heb om artikelen te schrijven en de juiste inspiratie te krijgen.

Daarom heb ik besloten een soort van zwangerschapsverlof te nemen. Ik wil het bloggen niet loslaten, maar wel op een lager pitje zetten. Komende maanden zal er iedere vrijdag een blogartikel van mij online komen. Daarna kijk ik hoe het gaat en of ik genoeg tijd en inspiratie heb om vaker te bloggen. Het zal er ook aan liggen hoeveel de baby mij nodig zal hebben. Hoe Sam gaat reageren op de hele situatie. En hoe ik mezelf ga voelen. 

Bedankt voor jullie reacties en meeleven. En natuurlijk hou ik jullie op de hoogte...

dinsdag 27 november 2018

Informatie over pleegzorg

Stel dat je enthousiast geworden bent over pleegzorg...
Stel dat je graag meer wil weten over pleegzorg...
Stel dat je graag een andere wending wil in je leven...
Stel dat je graag écht iets voor een ander wilt betekenen...
Stel dat je...

Dan heb ik voor jou hier een heleboel sites, boeken en blogs over pleegzorg voor je op een rij gezet. En er zullen er vast nog veel meer zijn! 

Zelf weet ik nog goed dat ik echt een informatie-slurper was op het gebied van pleegzorg. Ik las er alles over wat ik kon vinden. Maar vond het tegelijkertijd best tegenvallen wat ik erover kon vinden. Vandaar dit blogartikel. 

Boeken:

Ze horen bij ons?!

Is een informatief boek, gemaakt vanuit de christelijke jeugdhulpverlening. Heel informatief, maar wel geschreven vanuit de ervaring. Mooi boek om te lezen als je inhoudelijk meer over pleegzorg wilt weten. 



Wij hebben trouwens niet gekozen voor de christelijke pleegzorg, maar ook dan is dit boek fijn om te lezen. 

Een (h)echte uitdaging
Dit boek is nog niet zo lang uit. Ik heb het nog niet gelezen, maar staat wel op mijn lijstje. De recensies zijn lovend. 





Boeken voor kinderen:

Je hoeft niet te kiezen
Sam is nog te klein voor dit boek, het is bedoeld voor kinderen van 4-7 jaar. Heeft de vorm van een informatief prentenboek. Vooral loyaliteit komt aan bod. Boek is heel mooi en duidelijk geschreven voor kinderen. De biologische moeder wordt daar bijvoorbeeld 'buikmama' genoemd en krijgt een eigenlijk plekje in het leven van kinderen. 




Hier woon ik
Boek voor (pleeg)kinderen vanaf 7 jaar. Het is de bedoeling om dit boek samen met een opvoeder of ouder te lezen en erover door te praten. Boek geeft voor pleegkinderen vooral veel herkenning. Ik ben het ook zeker van plan om ooit samen met Sam te gaan lezen. 





Sites
Dé pleegzorgsite van Nederland. Je vind er eigenlijk alle informatie. 

Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen heeft ook een site. Eerlijk gezegd heb ik niks met NVP. Maar het geeft je bijvoorbeeld kans om andere pleeggezinnen te ontmoeten. 


Blogs
Nieske Selles - ten Brinke, is pleegmoeder en schrijft graag over pleegzorg en geloofsopvoeding. Ze heeft een heel mooi blog met herkenbare verhalen. 

Pleegmama Kloek, actieve en enthousiaste pleegmoeder en blogger. Ze schrijft echt iedere week. Ze is pleegmoeder van 2 pleegkinderen die langdurig bij haar wonen. Haar blogartikelen geven een eerlijke kijk op het leven van een pleegmoeder. 

Pleeghart, dit is een pleegmoeder die via Facebook schrijft. Geeft een heel duidelijk beeld hoe intensief (maar ook mooi) pleegzorg kan zijn. Heel veel respect voor deze pleegmoeder!

Inge van der Weege schrijft een heel mooi blog. Ik ontdekte het blog pas. Zij is de auteur van het boek 'Een (h)echte uitdaging'. 

Tante Pleeg is iemand met heel veel ervaring met pleegzorg. Ze blogt al een tijdje niet meer, maar haar blog bevat een schat aan informatie. 

Jenny, moeder van veel, runt samen met haar man een gezinshuis met veel pleegkinderen. Ze schrijft over haar leven als pleegouder. 

Forum
Ik ben niet zo heel erg van fora. Maar deze, via Facebook, vind ik fijn. Regelmatig vraag ik advies. Want het allerliefst heb ik tips van mensen met ervaring. En soms is het ook fijn om te lezen dat je niet de enige bent die met de handen in het haar zit. 
Hij is overigens een gesloten forum en je komt er ook niet zomaar op. Alleen pleegouders mogen hier lid van worden. 

Verder...
Mocht je echt serieus overwegen om pleegouders te worden dan raad ik je vooral aan om in contact te komen met andere pleegouders. Wij zijn, bij een wildvreemd pleeggezin, een keer op bezoek geweest. Zij zaten in dezelfde situatie dan wij, dat wil zeggen, zonder biologische kinderen een pleeggezin vormen. We hebben nog steeds contact met deze mensen. En zeker als je net een plaatsing hebt is het fijn om ervaren pleegouders in de buurt te hebben om mee te sparren. Wij vinden contact met andere pleegouders heel waardevol. 

Natuurlijk mag je me ook mailen: uitliefde.rianne (at) gmail.com

vrijdag 23 november 2018

Anti reclame

Reclame, dat is iets waar ik me enorm aan kan storen. Ze geven me het gevoel dat ik bepaalde producten écht nodig hebt. De hele commercie is zo enorm slinks dat ik echt moet oppassen dat ik er niet in trap. Vooral rond deze tijd van het jaar word er door de commerciële wereld enorm aan je getrokken. 

Ondertussen hebben we al jaren twee manieren waarop we veel minder reclames het huis binnen krijgen. 

1. De nee-nee sticker
Daar ben ik zo blij mee! Toen we verhuisden hebben we er een tijdje geen gehad, maar we wisten niet hoe snel we om zo'n sticker moesten. Wat krijg je dan een enorme bult papier! En juist door al die folders door te bladeren ga je het gevoel krijgen dat je iets mist. Of dat iets wel handig is om te hebben. Of dat het 'dom' is dat je een bepaald product nu niet aanschaft omdat het zo goedkoop is. Misschien maakte het me ondankbaar.

Ik zou niet meer graag zonder nee-nee sticker willen. Het geeft me een hoop rust in mijn hoofd en in de papiercontainer. En ik denk dat het me ook een hoop spullen scheelt in huis. 

Wij konden de nee-nee sticker gratis in het gemeentehuis ophalen. 

2. AdBlock
Ooit ben ik dit eens tegen gekomen, geen idee meer waar of hoe. Maar AdBlock is ideaal om op je computer of laptop te installeren. Het beschermt je tegen allerlei reclames van het web. Ik heb nu een mail zonder reclame, ik kijk afleveringen zonder reclames, YouTube zonder reclames. Hoe fijn is dat! Een heel enkele keer kom je een site tegen die daar moeilijk over doet (logisch, het heeft te maken met broodwinst). En dan moet je bijvoorbeeld een aflevering in zwart-wit kijken in plaats van kleur. 

Op de tablet en telefoon kunnen we hem helaas niet installeren. Maar vind het al heel fijn dat ik op mijn laptop kan internetten zonder reclames. 

AdBlock is trouwens gratis, al mag je vrijwillig een gift over maken. En hier lees je hoe je het installeert. 


dinsdag 20 november 2018

Nieuwe agenda voor 2019

Ja hoor, ik heb hem weer in huis! De agenda voor 2019. 

Best wel op tijd, maar ik merk dat er steeds meer afspraken achterin m'n agenda komen te staan voor 2019. Dit jaar had ik de agenda van Puur!. Ik vond het een fijne agenda om in te werken. Halverwege het jaar zat er ergens een foutje in de datum. De bijbelteksten onderaan de pagina vond ik fijn. Ze kwamen soms zomaar op het juiste moment... 

Het doet me altijd wat, zo'n blanco agenda. Zeker na het afgelopen jaar, waarin heel veel onverwachte dingen op ons pad kwamen, kijk ik nu nog meer met ontzag naar een lege agenda. We kijken heel erg uit naar de komst van ons tweede kindje. Maar de zorgen omtrent mijn gezondheid zijn nog niet helemaal weg, wat zijn we daar afgelopen jaar flink van geschrokken. Ook het leven met een pleegkind kan heel roerig en pittig zijn. Verder zal het werk van mijn Leon er ook anders uit gaan zien wat behoorlijk impact heeft op het gezin. 

Dit jaar koos ik voor de agenda van Max Lucado. Pas ben ik behoorlijk geraakt door het boek van hem: 'Leven met God als middelpunt'. Hij kan dingen op een treffende manier zeggen. Een paar jaar terug had ik ook een agenda van Max Lucado. Nu ik hem weer zag liggen, heb ik 'm weer meegenomen. 

Hij ziet er heerlijk fleurig uit:


Toen ik thuis kwam, viel het me opeens op dat de weekplanning op de linkerbladzijde staat. Geen idee of dat (rechts)handig schrijft met een ringband in het midden. Voor linkshandigen is het waarschijnlijk fijn. 

Rechterkant staat een spreuk en ruimte voor notities. 


Een paar keer staat er een stukje tekst met een prachtige foto ernaast. Ik heb lang nog niet alles gelezen, dat hoop ik dus in de loop van 2019 te doen. 


Ik hou van spreuken of nadenkertjes!


Ruimte om je zegeningen te tellen:


De verjaardagen schrijf ik er altijd als eerste in. De rest vult zich vanzelf. 


vrijdag 16 november 2018

Moeders voor moeders

Gister heb ik de laatste kratjes weer klaar gezet om opgehaald te worden. Dat is een teken dat ik alweer 16 weken zwanger ben. Tien weken lang heb ik mijn urine opgevangen voor het goede doel. 



Moeders voor Moeders
Eén van mijn wensen: als ik ooit zwanger raak wil ik meedoen met Moeders voor Moeders. Moeders voor Moeders is een organisatie die urine inzamelt van zwangere vrouwen. Als je zwanger bent is je urine namelijk bijzonderder...er zit hormoon HcG in. Of ook wel zwangerschapshormoon genoemd. Uit je urine wordt het HcG-hormoon gefilterd en daar worden weer middelen voor gemaakt. Wat sommige vrouwen hebben dit nodig om zwanger te raken. En dat is wat ik het allerliefste wil: dat ook een ander zwanger zou raken. Want zo'n prachtig wondertje, dat gun ik iedereen. 

Opgeven
Toen ik zwanger was heb ik me opgegeven bij Moeders voor moeders. Daarna werd er een afspraak gemaakt en kwam er iemand langs om me in te schrijven en informatie te geven. En...niet onbelangrijk: er word getest of je écht zwanger bent. Dat vond ik stiekem heel spannend, want ik wist zelf nog maar goed een week dat ik zwanger was en stel je voor dat het tóch een droom was. Maar nee hoor, een prachtige streep! Ik kreeg meteen een kratje met 4 flessen. Vanaf 6 tot 16 weken mag je meedoen. 




Aan het werk...
Ook kreeg ik er 2 kannetjes bij om de urine op te vangen. Plassen wordt nu iets ingewikkelder, je hebt wat extra handelingen te doen. Maar ik wilde het zo graag doen, dat het me niks uitmaakte. Per week krijg je 2 kratjes en dat zijn 8 flessen. Ik heb ze, geloof ik, alle keren vol ingeleverd. Dit word helemaal niet verplicht, je wordt vrijgelaten in wat je fijn vind. Maar ik wilde het goed doen. Ben vaak genoeg met een volle blaas thuis gekomen om meteen de wc in te duiken. Verder was ik ook wel weken misselijk en rook ik alles. Dan is het een minder aangenaam klusje. Maar juist die blauwe flessen herinnerden me er weer aan wat een voorrecht het was dát ik een kannetje mocht plassen. 



Ophalen
Ieder week komen ze de kratjes ophalen.  Ze komen met een busje zonder logo. En je kunt de kratjes verdekt opstellen, de chauffeur haalt ze op zonder aan te bellen. Wij hadden opeens een container bij de voordeur staan. Maar het kan ook achter een grote bloembak of in een schuurtje. Omdat je nog maar pril zwanger bent en het eigenlijk aan niemand hebt verteld is het niet leuk dat de buurvrouw het ontdekt omdat je blauwe kratjes bij de voordeur zet. Mijn buren hebben niks door gehad, maar het zijn ook geen types die achter de geraniums zitten ;)

Dat was het...
En nu zijn de 10 weken van 'in-een-kannetje-plassen' voorbij. Aan de ene kant vind ik het fijn om weer gewoon te kunnen plassen. (Oké, beetje eigen schuld, ik had de lat ook minder hoog kunnen leggen) En aan de andere kant is er weer een periode voorbij. Het geeft een weemoedig gevoel. 

Maar ik hoop met heel mijn hart dat er door al die gevulde blauwe flessen (ongeveer 80 stuks!) toch straks iemand ook een positieve test in handen mag houden!

PS: Wil je ook meedoen met Moeders voor Moeders? Op de site kun je alle informatie vinden en uiteraard mag je ook je vragen in een reactie aan mij stellen. Verder is er momenteel iets minder HcG-hormoon nodig waardoor er nu per zwangere moeder maar één kratje (dus 4 flessen) per week word afgegeven. 

dinsdag 13 november 2018

Zwangerschapsupdate 16 weken

Terwijl ik dit schrijf ben ik 16 weken zwanger. Tijd om even bij te kletsen over mijn zwangerschap. Eerder schreef ik er al een bericht over. 

De eerste weken
De eerste weken waren een mengeling van emoties en het verwerken wat ons was overkomen. Al is het prachtig nieuws, ook dat moest ik een plekje geven. En rond de 6 weken begon ik me ook echt beroerd te voelen. Misselijk, moe en gewoon niet lekker. Later werd ik er ook nog duizelig bij. Maar anderzijds viel het ook allemaal wel mee. Ik heb gewoon voor Sam kunnen zorgen, alle maaltijden kunnen koken en het huishouden globaal bij kunnen houden. En beroerd zijn is niet zo erg als je weet dat je het voor een mini-mensje in je buik doet!


Bron Pixabay
De echo
Met 6 weken zwangerschap hebben we een knipperend erwtje kunnen zien op de echo. Ik was dus écht, écht zwanger! Pas toen durfde ik het nieuws ook een soort binnen te laten in mijn leven. Het bewijs had ik zwart op wit (printje) staan. 
Rond de 12 weken de termijnecho. Daar werden we stil van. Het knipperend erwtje was uitgegroeid tot een heel mooi mensje. Armpjes, beentjes,hoofd,romp... en het bewoog en lag haast niet stil. Dat dát in je buik groeit en ontwikkeld. Niet gek dat ik de laatste tijd zo moe was, dat kleintje groeit van mijn energie. 

Buikje
Zo langzamerhand groeit er ook een buikje. In het begin leek het erop dat ik een grotere vetrol kreeg, maar nu is het echt een babybuik. De eerste weken waren het voornamelijk opgezette darmen, maar nu is het vooral baby. Ik ben al snel mijn positiekleding ingestapt, vind het veel lekkerder zitten. Sommige jurkjes draag ik door, die zijn wijd of oud. 

Bewegen
Met ongeveer 15 weken voelde ik het kriebelen onderin mijn buik. Na een paar dagen kwam ik erachter dat het toch wel de baby moest zijn. Nu ik weet hoe het voelt, voel ik het ook wel vaker. Heerlijk zo'n teken van leven! Vind het wel jammer dat ik het Leon niet kan laten zien of voelen. 

Sam vindt het nog steeds geweldig, maar je merkt dat hij er minder mee bezig is. Ik verheug me erop hoe hij straks zal reageren op zijn broertje of zusje.