vrijdag 19 oktober 2018

Thank You

Via YouTube kom je soms onverwachts op prachtige liederen uit. Het lied 'Thank You' vond ik al een hele tijd terug. Ik blijf het mooi vinden en het blijft me raken. Vandaar dat ik het graag met jullie wil delen. 

Ik vond een versie met Nederlandse ondertiteling:



De tekst van het lied:
So many times,
You reached out to me,
But I turned my back 'cause I didn't think you had what I need.
Now you're everything,
You're everything to me.
I can't be without you God,
You're everything.

And I want to say thank you,
I was lost and you found me,
I was dead inside,
And you breathed into me,
And you brought these bones to life.
I want to say thank you,
Thank you for saving me.
Thank you for loving me unconditionally God.

You stood with open arms,
But I ran away.
'Cause I was scared of the pain that came with trust.
But I came running back,
Into your embrace,
Because I knew you'd still be there,
You'd never leave me God.

Chorus
I don't deserve you God (x2)
But you keep on loving me anyway.
Oh, You'd never stop loving me God.

Chorus






dinsdag 16 oktober 2018

In mijn keuken


Eén van de leukste taken in het huis vind ik koken en bakken. Ik doe het erg graag! Het leuke is dan ook dat het iedere dag terugkomt. 

Sinds ons huwelijk ben ik gaan koken zonder pakjes en zakjes. Ik doe het nu al jaren. In het begin was het een zoektocht, maar nu weet ik niet meer anders. Het is gezonder en het maakt het koken ook heel wat leuker.

Per week maak ik een weekmenu. Dat doe ik vaak op vrijdag of zaterdag. Ik plan voor de komende week per dag een maaltijd in. Ik schrijf dit in mijn agenda. Aan de hand daarvan maak ik een boodschappenlijst. Ik doe de boodschappen altijd voor de hele week tegelijk. Over boodschappen doen zal ik later nog een blogartikel wijden.

Leon en ik houden ervan om een paar keer per week een AVG-tje te eten. Dus gekookte aardappels, gekookte groenten en een stukje vlees. Daarnaast eten we ook pasta- of rijstgerechten. Maar aardappels spelen bij ons de hoofdrol. We houden ervan!

Leon heeft twee eisen wat het eten betreft. Vlees of vis mag niet ontbreken en iedere week wil hij een keer patat eten. Verder mag ik beslissen wanneer en wat we eten. Een enkele keer eten we wel vegetarisch, bijvoorbeeld pompoensoep.

Vis eten we niet iedere week, ik probeer er wel op te letten om dit regelmatig te eten. Maar ik vergeet het ook vaak. Ik vind het lastig om te variëren hierin. Plus vis vind ik ook een prijzig product. 

Mijn streven is om iedere week een nieuw recept uit te proberen. Dit gebeurd trouwens niet iedere week. Leon heeft periodes waarop hij soms onverwachts niet thuis eet. In die weken eten we vaak van de kliekjes en voorraad uit de vriezer. Op drukke dagen is het ook gewoon fijn om aardappels, vlees en groentes te eten. Plus ik ben niet iedere week in de stemming om nieuwe recepten uit te proberen.

Nieuwe recepten haal ik heel vaak van internet. Een onuitputtelijke bron. Ik kan helemaal gelukkig worden van een site vol lekkere recepten.

Tegelijkertijd ben ik soms ontzettend inspiratieloos als ik een weekmenu aan het maken ben. Er zijn weken waarop ik zoveel ideetjes heb dat we te weinig dagen in de week hebben, maar andersom gebeurd helaas ook. Het voordeel van het opschrijven van een weekmenu is dat ik terug kan bladeren in mijn agenda om wat inspiratie op te doen.

Ik vind het zelf fijn om af en toe eens te lezen wat een ander nou iedere dag zijn gezin voor zet. Op deze site vind je bijvoorbeeld iedere week een overzicht. Ik ben van plan om in de toekomst regelmatig een weekmenu te plaatsen (met links naar recepten). En plaats gerust jullie succesrecepten in de reacties!

vrijdag 12 oktober 2018

11 waarheden over God die je kind moet weten

Op mijn zwerftocht door Pinterest kwam ik onderstaande afbeelding tegen:



Te mooi om niet te delen. Hieronder de vrije vertaling:

11 waarheden over God die je kind moet weten:

1. God is altijd dicht bij jou

2. Wees niet bang om het diepste van je hart te delen met Hem

3. Je bent door God gemaakt

4. God wil er altijd voor je zijn. Altijd!

5. Niets kan je scheiden van de liefde van God


6. Gods liefde is een onvoorwaardelijke gift. 

7. Hij houdt van jou zoals je bent

8. Hij is veel machtiger dan je denkt

9. Zijn stem geleid je naar het beste leven

10. Hij wil geweldige dingen door jou doen

11. Zijn liefde brengt nieuw leven door beproevingen in je leven


Vertalen is niet mijn sterkste kant. Mocht je verbeteringen zien, geef het me door in een reactie dan kan ik het aanpassen. 

dinsdag 9 oktober 2018

Van de boekenplank (5): Davids belofte

Concentratieprobleem alom. Zelfs boeken lezen is een opgave voor mij, terwijl ik voorheen elke week wel een boek las. Ongelooflijk hoe zo'n mini-mensje je leven kan beïnvloeden. 

In de bibliotheek zag ik het boek 'Davids belofte' van Sandi Rog staan en het leek me interessant. Combi geschiedenis en romantiek vind ik heerlijk. En dat leek dit boek te zijn. Schrijver was me totaal onbekend, maar ik wou het boek een kans geven. 


Wat een fijn boek om te lezen! Ik las het dit keer niet in een avondje uit, maar heb er wel langer over gedaan dan anders. Het bleef boeien, dus iedere keer als ik even uit zat te puffen pakte ik naar het boek en las weer een hoofdstuk verder. Helemaal enthousiast, wil ik het graag met jullie delen. Ik beloof dat ik niet te veel ga vertellen over het boek, zodat het leuk blijft om het boek te lezen. 

Het boek speelt zich af in de tijd van de eerste christenen, de tijd van de brief aan de Romeinen. Davids ouders worden opgepakt omdat ze christenen zijn. En David komt terecht in de handen van een slavenkoopman. Hij wordt de slaaf van een vooraanstaand persoon in een grote villa. Ontmoet daar de kleindochter van zijn meester. Terwijl ze beiden nog heel jong zijn hebben ze een klik. David ziet hoe Alethea lijdt onder de harde hand van haar opa en probeert haar, met gevaar voor eigen leven, te beschermen. 

Uiteindelijk loopt het boek toch net iets anders af dan ik had verwacht. En die boeken met zo'n einde krijgen van mij altijd een paar punten extra. 

Het hele mooie aan dit boek is dat door het hele boek heen de liefde van God verweven is. Ondanks dat David zo geleden heeft als christen blijft hij vasthouden aan God. Doordat hij een lichtend licht is mag hij anderen bij Christus brengen. Maar ook het vechten tegen de zonden wordt eerlijk beschreven. 

Dit boek was een ware verrassing voor mij. Ik zou zeggen...laat je verrassen! Trouwens een paperback van dit boek kost bij bol.com maar €6,95. 

Omdat de schrijfster mij totaal onbekend was heb ik even gegoogled. Ze heeft namelijk wel meer boeken geschreven, maar die zijn in het Engels. Dit boek is het enige boek van haar wat vertaald is naar het Nederlands. En ik hoop dat er in de toekomst nog meer boeken van haar vertaald worden. Engels lezen is namelijk voor mij niet zo ontspannend. Hieronder een filmpje over Sandi Rog en haar boek Davids belofte.  (half Nederlands/half Engels)



Kende jij dit boek al? En zo ja, ik ben benieuwd wat je ervan vond, laat het me weten hieronder in een reactie. 

vrijdag 5 oktober 2018

Stille tijd

Stille tijd houden is iets wat niet makkelijk is, vind ik. Vooral op het moment tob ik er mee. Want mijn concentratie is echt drama sinds ik zwanger ben, waarschijnlijk ook omdat ik vaker moe ben. Terwijl het juist zo belangrijk is om niet alleen met de dingen van alle dag bezig te zijn, maar juist ook met de dingen rondom God en Zijn Woord. 


Bron: Pixabay

Meestal vulde ik stille tijd in met een stukje Bijbel lezen en gebed. Maar op het moment zoek ik ook andere vormen op. Graag deel ik ze met jullie, ter inspiratie en bemoediging. Sommige vormen kunnen ook prima waar je kind bij is. 

* Muziek luisteren. Vaak gebruik ik hiervoor YouTube. Hier deelde ik eerder 5 favoriete liederen met je. 

* Zingen. Sinds Sam hier in huis woont zingen we veel meer. Onder andere vormt het een stukje van de Bijbeltijd van Sam. Maar ook op zondag of in de auto zingen we veel. Sam geniet ervan en ik merk dat het me enorm troost om te zingen. 

* Podcast. Helemaal hip en nieuw. Ik ben er zelf nog lang niet in thuis, maar kwam pas een hele mooie tegen. Een dominee plaatst iedere zaterdag een podcast (luisterfragment) van 5 minuten. Je kunt dit onder andere beluisteren via YouTube. Het is nog maar net aan het opstarten, maar vind het heel waardevol. Zelf gebruik ik het als voorbereiding op de zondag. 

* Catechismus voorbereiden. Onze dominee preekt op zondag vaak uit de catechismus. Daaronder staan veel verwijsteksten. Deze probeer ik als voorbereiding op de zondag door de week al op te zoeken, te lezen en eventueel op te schrijven.

* Aantekeningen maken. Bij het lezen uit de Bijbel, beluisteren van een fragment of preek maak ik graag aantekeningen. Ik merk dat ik het dan beter onthoud. 

* Lezingen luisteren. Wederom doe ik dat vaak via YouTube, op dit kanaal staan bijvoorbeeld hele mooie. Ik vind het fijn om tijdens het poetsen een lezing te luisteren, vaak neem ik het dan ook beter op dan wanneer ik stil op de bank zit te luisteren. Ook preken luister ik nog wel eens terug. 

* Bijbelstudies of artikels lezen. Deze site vind ik waardevol. 

Ik wens je een vruchtbare stille tijd toe!

dinsdag 2 oktober 2018

Smeuïge appelcake

Wat is het heerlijk weer buiten! Ik kan er zo van genieten. De herfst is duidelijk in aantocht. Maar het is vaak nog zo lekker buiten. Na al die zomerwarmte is er eindelijk ook weer een tijd gekomen om de oven wat vaker aan te zetten. 

Momenteel ben ik aan het variëren met het bakken van cake. Ik hou niet zo van cake-naturel. Dus gooi er allerlei ingrediënten doorheen. Dit keer pakte het zo lekker uit dat ik besloot om het recept te delen. 

Deze cake is lekker smeuïg en wat klef. Ik hou ervan! Niets zo vervelend als een cake die je met thee weg moet spoelen. Reden dat hij wat klef is, is dat er wat meer bakpoeder dan anders word gebruikt. Ook gebruik ik wat minder suiker dan gebruikelijk, maar dat mis je niet door de lekkere kruiden. Weet je...we gaan gewoon beginnen!

Het ziet eruit...om op te eten!

Ingrediënten:
- 200 gram boter
- 4 eieren
- 150 gram suiker
- flinke eetlepel speculaaskruiden
- 200 gram zelfrijzend bakmeel
- theelepel bakpoeder 
- 2 appels
- kaneel

Werkwijze:
1. Verwarm de oven voor op 160 graden. Vet je bakblik in of bekleed 'm met bakpapier. 
2. Mix de boter samen met de suiker en speculaaskruiden romig. Ik klop dit altijd zeker 10 minuten. Het schijnt namelijk de basis te zijn van een goede cake heb ik ooit geleerd. Ondertussen schil je de appels. Snij één appel in blokjes en bestuif met kaneel. De andere snij je in dunne schijfjes.
3. Mix de eieren er één voor één door. 
4. Zeef bakmeel en bakpoeder boven de kom en spatel het er doorheen. 
5. Roer daarna de blokjes appel er doorheen. 
6. Verdeel je beslag in de bakvorm. 
7. Leg bovenop je beslag dakpansgewijs de plakjes appel. Bestrooi met kaneel. 
8. Zet in de oven voor 60 á 70 minuten op 160 graden. Cake is gaar wanneer de prikker er schoon uitkomt. 
9. Laat afkoelen en eet smakelijk! (Nog niet geprobeerd, maar met geklopte slagroom istie denk ik nog lekkerder!)



vrijdag 28 september 2018

Thuisblijfmoeder (2)

Eerder schreef ik al een blogpost over de reden waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden. Vandaag wil ik het vervolg met jullie delen. Wat is mijn ervaring? Mis ik het werken? Geniet ik ervan?



Eerst maar eens de positieve punten:

Volop tijd om te wennen
De eerste weken vond ik het fijn om niet te hoeven werken. Mijn hoofd stond er totaal niet naar. We hebben er zeker 6 weken over gedaan om een ritme te vinden waarin we allemaal voldoende slaap kregen. En waarin we er gewend waren om ouders te zijn van Sam. Ook Sam kreeg het steeds beter naar zijn zin. 

Rust
Het geeft vooral ook rust dat ik thuis ben met Sam. We hoeven nauwelijks op tijd te werken, al hebben we wel een bepaald ritme. Ook qua huishouden is het makkelijk om altijd thuis te zijn. Want vandaag niet lukt, lukt morgen wel. Al wordt je huis wel viezer als je vaak thuis bent, zeker met een kleintje. Voor Leon geeft het ook rust. Bijna alle huishoudelijke taken doe ik, omdat ik er tijd voor heb. Sinds we Sam hebben staat hij nauwelijks meer achter de pannen. En heeft hij alle tijd en rust om zich om met zijn werk bezig te zijn. 

Meer tijd
Wat ik ook een groot voordeel is, is dat ik bijna overal tijd voor heb. Alleen met Sam erbij lukt natuurlijk lang niet alles. Maar ik kan altijd tijd vinden om af te spreken, bezoek af te leggen bij familie van Sam, een boodschapje voor iemand halen, vrijwilligerswerk te doen. Maar ook kan ik Leon helpen met zijn bedrijf. En zeker nu Sam wat ouder wordt, is het makkelijker om iemand een helpende hand te geven. 

Ontwikkelingen
Voor Sam schijnt het ook positief uitgewerkt te hebben dat ik zijn vaste opvoeder was, aldus pleegzorg. Het gaf en geeft hem een stabiel leventje wat hij in tijden van crisis hard nodig had en heeft. Al zijn ontwikkelingen kan ik op de voet volgen. Ik voel hem haarfijn aan en ken hem door en door. Hij is ook echt mijn levensinvulling voor iedere dag. 

En naast de positieve punten zijn er ook punten die ik er lastig aan vind:

Isolatie Later toen we het helemaal gewend waren en het dagelijkse ritme weer wat meer op sleur ging lijken kwam ik weer met beide benen op de grond. Ik leefde een vrij geïsoleerd leven, want mijn contacten liepen vooral via mijn werk. Familie en vrienden hebben we bijna niet in de buurt wonen. En dat is een punt waar ik het best moeilijk mee heb gehad. Leon was vaak de enige volwassene die ik sprak op een dag. Veel mensen om me heen werkten en als ze niet werkten waren ze te druk om een kop koffie te komen drinken. Ik vond het lastig om nieuwe contacten te maken. Ik hoop hier later nog een blogpost over te schrijven. 

Motivatie

Als moeder ben je best een einzelgänger. Niemand die je aanmoedigt om je werk goed te doen. Of ik nou een dag alleen maar op een stoel zit of ik werk me in het zweet...daar zal niemand wat van zeggen. De dagen dat ik op een stoel zit kun je waarschijnlijk op één hand tellen, en dat zijn vervolgens ook de dagen dat ik ziek ben. 

Uitdaging Na verloop van tijd ging ik ook de uitdaging missen die mijn werk met zich meebracht. Sam was overigens uitdaging genoeg hoor. Maar de professionele manier van leren en verder ontwikkelen miste ik wel. Als pleegmoeder had ik wel het contact met pleegzorgwerker en de voogd. En natuurlijk, als pleegmoeder leerde ik een heleboel van Sam. De afgelopen twee jaar zijn enorm leerzaam geweest, maar vooral voor mijn persoonlijkheid. Ik ben iemand die ervan houdt om echt te leren via cursussen of iets dergelijks. 

Waardering En wat ik ook mis is de waardering. Ik poets het huis iedere week weer op en achter m'n rug om maakt Sam alles weer vies en vult de wasmand zich weer net zo hard. Mijn werk lijkt zo onzichtbaar. En ik kan niet van Sam verwachten dat hij mij dankbaar is omdat ik zijn bed heb verschoond. Verder komt door mijn werk natuurlijk geen enkele euro in het laatje. We hebben plannen in overvloed, maar voor heel veel plannen hebben we geld nodig. Het is voor mij soms frustrerend dat ik daaraan niet mee kan werken. Behalve door ervoor te zorgen dat Leon met een gerust hart kan gaan werken. 

Ten slotte...
Heb ik er geen spijt van dat ik gestopt ben met werken, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn werk niet mis. Ik droom er nog vaak genoeg van (in nachten en in gedachten). Het trekt en het blijft trekken, het zit me in het bloed. 
Anderzijds heb ik van God een andere taak gekregen die ik graag goed wil doen en waarvan ik wil genieten. En ik denk dat ik dat het beste kan als ik fulltime aan het moederen ben. Zolang we kleintjes in huis hebben (dus onder de 4 jaar) wil ik graag thuis zijn met mijn kinderen. En met de toekomst die we nu voor ogen hebben zit ik de komende jaren nog gewoon thuis. Ik voel dat als mijn plek, ook al moet ik daar mijn werk tijdelijk voor opgeven. Maar dit is zo'n persoonlijke keuze...die moet iedere moeder voor zich maken.