Over draagkracht en draaglast

 Bovenop de tafel zitten, een klap tegen de lamp geven, verboden woorden zeggen, een knuffelbeer leeghalen,  gooien met spullen en tot slot nog een brutale mond als ik er iets van zeg. Ik heb Sam een dag thuis. En hij lapt alle mogelijke regels aan zijn laars en gehoorzamen komt vandaag niet voor in zijn woordenboek.

Sam is een schat en ik hou onnoemelijk veel van hem. Maar bovenstaand gedrag kan me enorm uitputten. Soms borrelt en bruist het bij mij van binnen. Ik wil heel graag boven zijn gedrag staan en van daaruit reageren. Maar dit gedrag triggert mijn boosheid enorm. 'Sinds wanneer zitten we hier op de tafel?' Het geeft me soms het gevoel dat alle energie die ik in de opvoeding van Sam heb gestopt totaal niet zijn geland bij hem. Dat frustreert enorm. 

Maar goed, aan alle nadelen plakt ook een voordeel. En zo heeft Sam me wat dat betreft al zoveel levenslessen geleerd. Vandaag wil ik gewoon een levensles die ik van hem heb geleerd met jullie delen. Een valkuil waar mensen 'onbewust' in (dreigen te) lopen. 

Ieder mens heeft een bepaalde draagkracht. Dus de power die je in je hebt om dingen aan te kunnen. Maar soms kom je in je leven ook dingen tegen die eigenlijk te zwaar zijn om te dragen, dat noem je een te zware draaglast. Hierdoor kun je afwijkend gedrag gaan vertonen. Je begrijpt wel dat dit per mens verschillend is, de één kan meer dragen dan de ander. Vergelijk het met het tillen van iets. Hoe zwaarder, hoe vaker je zal moeten rusten om het langer vol te houden. Wordt de last om te tillen te zwaar dan val je om, struikel je vlugger enzovoorts.

En nu even de praktijk hier in huis. Het zorgen voor Sam vergt heel veel energie van mij, al hou ik nog zoveel van hem. Ik merk wel verschil per dag. Sam heeft goede dagen en slechte periodes. In combinatie met alle andere factoren in mijn leven (man, nog een kind, mijn andere verantwoordelijkheden) is het soms te zwaar voor mij. En dat feit vond ik erg moeilijk om onder ogen te zien. Ik heb het overigens wel jaren volgehouden. Maar ik merk dat, als er iets bij komt, het voor mij behoorlijk zwaar is. En ik kan dat merken aan dingen zoals snaaien (geen appels, maar vooral chocola), korter lontje, minder flexibel kunnen denken of Social Media-verslaving. En zo kan ik dat lijstje trouwens nog verder aanvullen. 

Door dat ik dit heb ontdekt ben ik in actie gekomen. Want mijn energie-voorraad was aan het opgaan. Pittige ontdekking trouwens. Doordat ik veel draaglast heb (die ik overigens met alle liefde draag) moet ik zorgen dat ik voldoende draagkracht heb. Of met andere woorden dat ik voldoende bijtank. En bijtanken doe je eigenlijk door uit te rusten (goede nachtrust) maar ook door leuke dingen te doen. 

Mijn acties zijn concreet geworden. Ik ben bezig met het huishouden op een makkelijker manier te gaan doen zodat ik daar minder tijd aan kwijt ben (maybe later een blogartikel hierover) en wat meer tijd over te houden voor dingen die ik echt leuk vind. Dat laatste vond ik echt weer even moeilijk. Want ik liet mijn tijdsbesteding vaak leiden door de dingen die 'moeten' en daarvan had ik nogal een heel lijstje wat eigenlijk zelden leeg was. 

Nu draagkracht en draaglast weer wat meer in balans zijn voel ik me steeds beter. Ik herken de signalen die me laten weten dat ik weer even op moet laden. En ik kan onbeschaamd genieten van het opladen terwijl er nog heel veel dingen op mijn to-do-list staan.

Een dag zoals vandaag is moeilijk. Sam vraagt onmogelijk veel energie van mij. Heel bewust tank ik dan bij. Als zijn gedrag voor mij heel heftig wordt en ik merk dat ik 'leeg' ben, dan neem ik even afstand. Ik leg hem dat ook uit: ik word heel druk in mijn hoofd van jouw gedrag, ik voel me er ook boos over worden, dat wil ik liever niet. Daarom ga ik even naar boven en blijf jij beneden. Ik moet weer even rustig worden.' Ik ben 10 minuten even boven geweest. Even weer tot mezelf komen. Het grappige hiervan is trouwens dat Sam dit over is gaan nemen. Als het in zijn hoofd even botst neemt hij soms de beslissing om zich even terug te trekken. Hij heeft hiervoor zijn eigen plekjes verzonnen. OOk heb ik Sam aan tafel laten kleien (doet hij erg graag), pakt Niek zijn middagslaapje en neem ik tijd voor mezelf. En dit keer wel een uur lang. 

En weet je...deze dag wordt geen topdag, het wordt geen 10 vandaag. En ook dat is prima. (Hé dat was ook een levensles die ik ooit heb geleerd).

Mijn agenda voor 2021

 Misschien een beetje vroeg, maar ik ben er zo enthousiast over (en ik heb hem al een tijdje in huis). Ik heb een prachtige agenda voor moeders gekocht. 

 

Iedere week lees ik een artikel op de site en op een gegeven moment kwam de melding kwam dat er een agenda in de maak was. Toen ik er uiteindelijk meer informatie over las kwam ik erachter dat het niet zomaar een agenda was. Maar een agenda die wel eens heel goed bij mij, als moeder, zou kunnen passen

 

De opmaak van de voorkant vind je door heel de agenda terug. Iedere week past op twee bladzijdes. En persoonlijk vind het ik heel fijn dat de week op zondag begint. Bij iedere week vind je rechtsonderaan de bladzijde een tekst. Ooit had ik een agenda waar ik dat ook had. Ik heb toen ervaren dat die teksten er niet voor niets stonden, ze hebben me bemoedigd, op z'n tijd terecht gewezen en de juiste focus gegeven.

De agenda werkt heel duidelijk met doelen. Misschien herkenbaar. Maar mijn doelen ben ik eind januari meestal al weer uit het oog verloren. Door de hectiek van iedere dag of het missen van zelfdiscipline. Komende tijd wil ik zelf na gaan denken over doelen voor 2021. Welk stukje levenswijsheid van 2020 wil ik meenemen 2021 in. Of welke valkuil wil ik aan gaan pakken? Ik wil het vooral niet te groot maken. En dit keer wil ik niet gaan afvallen :)

 

Per maand is er een vooruitblik, maar ook een terugblik. Ik denk dat dit voor mij ook heel goed is. Ik vlieg vaak de ene maand in en de andere maand uit en zo zijn we al in november beland. Bewuster leven. Minder stress, minder moeten (van mezelf) en meer genieten. 

  

Per maand is er een maandoverzicht. Met handige lijstjes ernaast. 

 

En van deze bladzijde met de planning voor de tuin gaat mijn 'groene hart' sneller kloppen. Wat gaaf dat het nu in mijn agenda past! 

En dan gewoon van die bladzijdes met van die mooie spreuken. Ik hou daar zo van. Sommige kunnen zo in je hoofd blijven zitten. Ik vind deze al zo mooi:

Achter in de agenda staan van schema's, voor degene die dat makkelijk vind. Ik weet niet of ik ze allemaal ga gebruiken. Maar dit is bijvoorbeeld het huishoudschema:

De agenda kun je hier kopen. 

En binnenkort ga ik op 't gemakje mijn agenda voor komend jaar eens invullen.

Pleegmoeder of supermoeder?

 Het is, net als ieder jaar, de week van pleegzorg. Als je mij op Instagram volgt dan heb je al een aantal berichten van mij hierover kunnen lezen. Daarom vandaag ook een blog over pleegzorg. 

 

 

Ik kom het heel vaak tegen dat mensen een pleegmoeder en een supermoeder onder één noemer laten vallen. Want als je pleegmoeder bent, dan moet je toch wel een supermoeder zijn? Waarschijnlijk val ik voor zulke mensen vandaag van mijn voetstuk. Ik voel me namelijk alles behalve een supermoeder. 

Sam heeft mij moeder gemaakt. Gewoon een moeder met alle gebreken vandien. Een moeder die wel eens ongeduldig is. Een moeder die wel eens te hard en te boos praat tegen haar kind. Een moeder die soms op haar wenkbrauwen loopt van vermoeidheid. Gewoon een moeder zoals er heel veel zijn. 

Bij pleegzorg krijg je wel wat extra's op je bord. Je krijgt een familie erbij, met bijbehorend bezoek en verjaardagen. Je krijgt te maken met een voogd, een pleegzorgwerker en momenteel hebben wij ook een therapeut. En Sam zit op school die af en toe ook een gesprek met mij willen hebben. 

We hebben een kind met gedragsproblematiek in huis. Een kind die net wat minder vertrouwen in de mensheid heeft, wat heel logisch is. Een kind wat z'n hoofd voor de helft vol heeft met trauma en dat kun je merken. Zijn opvoeding gaat niet van het leien dakje. 

Maar lieve moeders...als jouw kind wat meer aandacht, professionals en energie nodig had. Dan gaf jij die toch ook? Moeder liefde kan heel veel aan. Of zoals onze therapeut het zegt: ik weet niet wat het is met moeders, maar zij hebben een bepaalde kracht waardoor ze heel veel voor een kind kunnen doen. 

Pleegmoeders zijn net als andere moeders. Je hebt geen speciale gaven nodig. Je hebt wel extra liefde, tijd, plek en energie nodig. Je gaat een keertje vaker onderuit en moet een keertje vaker opstaan. Je hoeft het zeker niet alleen te doen, want zoals je al gelezen hebt, heb je heel veel professionals om je heen staan. 

En we hebben het nog niet over salaris gehad. Wereldsbeste beloning! Als ik zie dat mijn pleegzoon lekker in zijn vel zit is dat voor mij al zo'n cadeau! Of wat denk je van zo'n lekker kroelkind die iedere dag nog even lekker op schoot wil knuffelen. Of als hij 's avonds voor het slapengaan nog even tegen me aankruipt en me al zijn zorgen verteld, dan voel ik mijn pleegmoederhart warm worden. En als ik hem zie groeien en ontwikkelen tot een mooi persoon voel ik me gelukkig. Geloof me, een stap vooruit met een pleegkind geeft je dubbele vreugde, want je hebt er ook dubbel hard aan moeten werken. 

Wat ook bij het pleegmoederschap inbegrepen is, is werken aan je zelf, je huwelijk en gezin. Je ontdekt je valkuilen en je sterke kanten. Je leert afhankelijk te zijn van de Schepper. We leerden wat het gedrag van Sam ons verteld en hoe we hem het beste konden helpen. We kwamen er ook achter hoe we het beste samen konden werken, ook al zijn we heel verschillend. We proberen een manier te vinden waarop beide jongens goed in hun vel zitten binnen ons gezin, zonder dat ze elkaar in de weg zitten. Ouders krijgen gratis levenswijsheid, pleegouders krijgen waarschijnlijk net een portie meer.

Ik voel me geen supermoeder. Ik voel me een gewone pleegmoeder, die iedere dag kracht nodig heeft. Die valt en weer opstaat. Net als alle andere moeders...

Instagram

 Sinds van de week kun je me volgen op Instagram. En lieve mensen...ik was het eigenlijk niet van plan, dat Instagram. Vandaag een eerlijke blog van mij waarom ik toch voor Instagram koos. 

 

 Waarom niet

De reden waarom ik geen Instagram wou was dat ik niet constant wou wisselen van Social Media. Weet je wel van Hyves (ooit) naar Facebook naar Instagram. Ik hou er niet zo van om maar mee te doen omdat iedereen dat doet. 

Een andere reden waarom ik geen Instagram-account wou aanmaken is omdat ik ervaren heb dat Social Media tijdslurpers zijn. En hoewel ik echt wel kan genieten van een kop thee en dan ondertussen Social Media bij te lezen, moet ik er erg voor oppassen dat het niet verslavend word. 

En verder, ik ben echt een kluns qua technologie, internet en zulk soort dingen. Het kost me echt tijd en energie om me erin te verdiepen. 

Waarom wel

Veel mensen gingen van Facebook naar Instagram. Ook veel bloggers zijn veel actiever op Instagram. Ik kreeg het idee dat ik dingen ging missen. Volgens mensen om me heen zou Instagram veel minder tijd opslurpen dan Facebook. Maar goed, dat zijn allemaal veronderstellingen. Maar het maakte me al langere tijd nieuwsgierig. 

Verder ben ik laatste tijd echt aan het nadenken wat ik wil met mijn blog. Niek wordt ouder, Sam zit op school en ik merk dat ik vooral in het najaar wat tijd en energie over ga krijgen. Ik wil heel graag andere vrouwen/moeders inspireren. Soms lees ik een mooi boek en dan wil ik dan iedereen wel aanbevelen. Natuurlijk zou ik er een blogartikel over kunnen schrijven, maar vaak ben ik daar wel tijdje zoet mee. Via Instagram deel je vlugger dingen.

De knoop doorgehakt

Dus hakte ik de knoop door: voor privé gebruik heb ik Facebook, voor mijn blog heb ik Instagram. En de afgelopen dagen is het me prima bevallen.  (Ooit had ik trouwens voor mijn blog ook Facebook, maar voor mij werkte dat niet. )

Waarvoor ik Instagram wel ga gebruiken:

Een paar keer per week (ik streef naar 5x) wil ik een foto van een lied, activiteit, maaltijd, boek, film of iets dergelijks delen. Puur ter bemoediging, inspiratie of herkenning. Eigenlijk wat ik op mijn blog deel, maar dan in het klein. Het zou mooi zijn als ik heel wat vrouwen/moeders hiermee zou bereiken. Verder hoop ik ook, zoals voorheen, iedere vrijdag een blogartikel te schrijven, als mijn huishouden het toelaat (iets met prioriteiten).

 Waarvoor ik Instagram niet ga gebruiken:

Het laten zien van de perfecte plaatjes van mijn perfecte leven. Even voor de duidelijkheid: mijn leven is voor de maatschappelijke maatstaven niet perfect, evenals mijn huis, mijn kledingkast en interieur. Op de plaatjes zul je nooit mijzelf, mijn man of mijn kinderen zien. Dit is een wel overwogen beslissing. Persoonlijk geniet ik wel van persoonlijke plaatjes van anderen, maar om privacy-redenen kan ik dit niet doen.

Ook hoef ik met mijn blog en Instagram geen geld te verdienen. Ik haal er voldoening uit en dat is voor mij voldoende. Hoewel de voldoening wel groeit met het aantal volgers, want ik wil graag délen.  

Dus heb jij wel een Instagram-account en zou je mij willen volgen? Je kunt me vinden als: uitliefde.rianne. Heel graag zie ik je ook op Instagram en deel gerust met andere moeders/vrouwen om je heen!

(Ik wil nog graag een button hier rechts maken, waar je op kunt klikken om me via Instagram te volgen. Maar zoals je hierboven al las: daar ben ik een kluns in. Ooit komt 'ie er ;))

Bokkenpootjesijs

Vandaag deel ik met jullie een super simpel recept! Weet niet eens of je het een recept mag noemen. Ik heb het idee ooit op Pinterest gevonden. 

Je hebt maar twee ingrediënten nodig:

 

 - Bak vanilleijs (1 liter)

 - Pak bokkenpootjes 

Vaak beginnen mijn voorbereidingen in de winkel al. Ik koop het ijs en als ik thuis kom laat ik het op het aanrecht staan. Je kunt aan de slag als je het ijs door kunt roeren, maar het hoeft zeker niet helemaal ontdooid te zijn. 

Snij de bokkenpootjes in schijfjes, zoals je een banaan in schijfjes snijdt. 

Meng in een grote schaal het ijs met de stukjes bokkenpootjes. En roer het geheel door elkaar.

Schep het bokkenpootjes-ijs-in-wording weer terug in de ijsbak, en verwonder je: dit past precies!

Zet terug in de vriezer. Ik zou het daar minstens een nacht over laten staan. Dit toetje eten wij zo nu en dan op zondag en dan maak ik hem al halverwege de week. Manlief kwakt er het liefst nog wat advocaat bovenop. 

Geniet ervan!

PS: persoonlijk was ik heel bang dat het ijs zou kristalliseren, maar dit gebeurd niet. 

Herfstkrans maken

 De hortensia's en hemelsleutel leken wel te schreeuwen naar me dat ik iets moois met deze bloemen moest maken. En toen vorig week de zon zo prachtig scheen knipte ik wat bloemen af en heb ik heerlijk een paar uur aan de tuintafel zitten freubelen. Dat was pas lang geleden. 

Ik wil je graag vertellen hoe ik het heb aangepakt zodat je zelf ook aan de slag kunt. Ik ben geen bloemist, maar pruts lekker op mijn eigen manier. En daar kan ik erg van genieten! Om aan de slag te gaan heb je maar 5 dingen nodig:

Ik gebruikte een oasekrans van 25 cm (die er al 5 jaar lag, gezien de kleur) en liet die een tijdje vol zuigen met water. 

Verder gebruikte ik ijzerdraad, ooit gekocht bij een hobbyzaak en al voor allerlei doeleinden gebruikt. Ijzerdraad moet wel makkelijk te buigen zijn. 

Om het ijzerdraad af te knippen zocht ik een tangetje op. 

Een goede snoeischaar is onmisbaar om de stelen scherp af te snijden. 

Als bloemen knipte ik wat hortensia af (twee hele grote bollen) en wat hemelsleutel. Wat hortensia betreft koos ik een soort die mooi indroogt.

Ik verdeelde de oasekrans in 4 stukken. Ik vulde 2 stukken met hemelsleutel en 2 met hortensia. 

Voor de hemelsleutel knipte ik de bloem in kleine stukjes. Ik pak het 'plukje' van boven vast en steek die in de oasekrans. Deze bloem valt ook goed te scheuren, maar dan is de steel minder stevig om hem in de oase te steken. Zorg dat je de 'plukjes' dicht naast elkaar steekt zodat je oasekrans straks niet meer te zien is. 

De hortensia knipte ik ook in kleine 'plukjes', met telkens een paar bloemetjes bij elkaar. Deze bloem heeft een minder stevige stengel, waardoor je hem niet makkelijk zo de oase in kan steken. Ik buig daarom vlak onder de bloemetjes een stukje ijzerdraad om en om de steel. Zo zitten de bloemetjes mooi dicht bij elkaar en heb je een stevig steeltje om in de oase te steken. Ik had ongeveer stukjes van 3 cm ijzerdraad nodig. Buig het ijzerdraad om het steeltje en niet het steeltje om het ijzerdraad, want daarmee verniel je de bloemetjes. Steek ook deze bloemen dicht tegen elkaar in de oase zodat je straks de oase niet meer kunt zien. 

Als laatste leg ik de krans op een bord, want er kan nog wat water uitlopen. Ook kun je hem zo makkelijk verplaatsten zonder te beschadigen. 

Al met al ben ik denk ik 2 uur bezig geweest met deze krans. Maar dat is het meer dan waard, hij pronkt nu mooi op mijn salontafel. Hij ziet er nog 'als nieuw' uit. Alleen de hemelsleutel geeft laat zo nu en dan wat troep achter. Ik verwacht er nog een hele tijd plezier van te hebben (als mijn twee jongens 'm niet slopen), want deze twee soorten bloemen kunnen prachtig indrogen. 

Er word gewerkt...

 Je zit nog steeds op de juiste blog :)

Maar zojuist heb ik besloten om mijn blog eens vanonder het stof te halen. 

Ik wil een aantal dingen gaan aanpassen:

Bij een nieuw begin hoort een nieuwe lay-out. Daar ben ik meteen maar mee begonnen. Ik heb gekozen voor een rustige lay-out die fijn leest. 

Verder liep ik er zelf tegenaan dat ik het terugzoeken op mijn blog niet meevalt. Zelf wil ik ook nog wel eens wat opzoeken, maar ik vind dat ik daar nog wel wat in kan verbeteren. Ik wil een zoekmachine aan de rechterkant plaatsen. Verder kun je nu ook dingen terugvinden in het blogarchief (ook hier rechts) en met labels. Ik wil de labels ook gaan aanpassen, maar dat is nog best een klus. 

Dit blog is ooit begonnen op de blog van Julia, gezinsleven.com. Maar helaas is zij gestopt met bloggen en heeft ze ook haar site opgezegd. Hiermee is ook het begin van mijn blog, waar ik nogal eens naar verwees, weg. Het verhaal over de eerste jaren van ons huwelijk, toen we er achter kwamen dat we maar moeizaam zwanger konden worden, maar ook het traject naar pleegzorg toe. En juist dat vond ik een waardevol verhaal om te delen met de wereld, zodat ik anderen hiermee zou kunnen helpen. Zelf zit ik er aan te denken om deze verhalen in een serie op mijn eigen blog te plaatsen. Maar ik denk hier nog even over na. 

Nu de avonden koud en donker zijn heb ik meer tijd om te bloggen in plaats van te tuinieren. Ook merk ik dat er in mijn hoofd veel meer ruimte voor komt. Sam zit op school en ook onze Niek is niet zo heel klein meer. Dus probeer ik het bloggen weer wat trouwer op te gaan pakken. Mijn streven is weer iedere vrijdag een blogartikel online. 

Voor zover mijn plannen voor deze winter. Laat me weten wat je ervan vind!