Hoofd boven water (3)

 - Buitenlucht - 

Hehe eindelijk even de tijd om weer eens een stukje te plaatsen. Ik hoor allerlei verhalen over het 'overleven van de lockdown'. Na een hele heftige kerstvakantie (waarin onze pleegzoon absoluut niet lekker in zijn vel zat) zijn we nu in een rustiger vaarwater beland. En dat is zó fijn! Het schoolwerk gaat prima. En onze pleegzoon vind het heerlijk om iedere dag hetzelfde ritme te hebben. Het was even wennen. Maar ik hoop dat de rest van de lockdown het binnen ons gezin zo rustig blijft. Ik knap hier zo van op. Deze weken zijn namelijk vrij zeldzaam. 

Natuurlijk gaat alles niet vanzelf. Maar de 'trucendoos' werkt. En één van de beste trucs is: buitenlucht. Echt, dat werkt. Zelfs voor een gestresste moeder. Het weer werkt niet heel erg mee. Maar ik probeer regelmatig even met de boys naar buiten te gaan. Ze gaan graag mee naar buiten. Ook op zondag maken we standaard een wandeling als gezin. Dat hebben we echt met z'n alleen heel hard nodig. Weer of geen weer. En na zo'n hap frisse lucht is iedereen weer opgekikkerd. Gek wat buitenlucht met je kan doen.. 

Ik zag overigens dat er op internet leuke speurkaarten de ronde doen. Eens kijken of die hier ook werken. 

 

 

 - Hormonen - 

Ik weet niet hoe het met jullie zit...maar ik heb hele wispelturige hormonen. Van het één op het andere moment kan ik vrselijk kattig zijn. Of moet álles netjes opgeruimd worden. Ren ik met mijn stofdoek van hot naar her. Ik kan volledig om niks tranen met tuiten janken. En o ja, die bonbon hoort er ook bij. Liefst een hele doos. Rare beestjes die hormonen. 

 

Wat heb ik er veel mee getobt. Zeker toen we héél graag zwanger wilden raken. Dan kwam er náást de hormonen ook nog een andere spanning (of teleurstelling) erbij. En ik voelde me werkelijk iedere maand zwanger. Om vervolgens te eindigen in een dal van teleurstelling. Die spanning heb ik grotendeels niet meer. Die hormonen wél. En het is géén combinatie met kinderen. Het allerliefst wil ik gewoon een hutje op de hei met een doos bonbons en een dikke reep chocola. 

 

Goed, die luxe heb ik niet (zeker nú niet). Toch doe ik er wel wat mee, met al die hormonen. Ik heb halverwege mijn cyclus dus serieus last van die eisprong. En een paar dagen voordat ik ongesteld word vliegen ze ook door mijn bloed. 

 

Het eerste wat werkt is: O jaa...daar zijn die hormonsters weer. Keep calm, pak een bak thee, het gaat over. Ik zet het nog net niet in mijn agenda, maar weet wel precies wanneer ik ze kan verwachten. 

 

Het tweede wat helpt is vooraf mijn man in te lichten. Komende week wordt mogelijk lastig voor mij. Mocht ik je onterecht uitkafferen dan ben ik ontoerekeningsvatbaar. En ik zou het heel fijn vinden dat je me extra helpt met de kinderen. Of dat je me een extra knuffel geeft (of een reep chocola voor me koopt). Of zoiets he. 

 

Het derde is... lief zijn voor jezelf. Ik heb trouwens juist de neiging naar de andere kant. Heel streng zijn voor mezelf en juist mezelf meer de grond in boren. Dekentje, kop thee bonbon erbij. Of juist even je moment pakken om even alleen te wandelen, stofzuigen of wat dan ook. 

 

Juist in deze lockdown (gezellig met z'n allen bij elkaar) vind ik dit punt een uitdaging. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. 

 

- Tijd alleen -

Iets wat ik écht regelmatig nodig heb is tijd alleen. En dat is soms lastig. Zeker overdag. Maar deze lockdown heb ik een deal gemaakt met mijn man. Als ik kook zorgt hij voor de jongens en ruimt de kamer met hen op. Voor mij werkt dit fijn. Onze oudste heeft het meestal erg nodig dat je 'm constant in de gaten houd. En ja bij een peuters werkt dat doorgaans ook zo eind van de middag. 

Mijn man is niet iedere dag rond die tijd thuis. En dat is dan maar even zo. Dan doe ik het alleen. 

Maar vandaag had ik geluk. En dat kon ik goed gebruiken. Sombere dagen vind ik soms heel lastig. Vandaag liep ik hoofdpijn op, ik geef de schuld aan de bloeiende hyacinten (die staan dus nu buiten). En we zitten komende twee weken in een heftig traject met onze pleegzoon. Ik merk dat ik er erg op reageer. We leggen de lat heel laag.

Hoofd boven water (2)

 - vroeg op -

Als moeder moet je soms (voor mijn voelt het altijd als 'meestal') hard peddelen om het boven water zo rustig mogelijk te laten zijn. Hoe houd ik de komende weken alle ballen in de lucht en mijn hoofd boven water? Daar heb ik afgelopen week best veel over nagedacht. Volgende week komt het schoolwerk van Sam erbij en Sam moet ook écht aan de bak (van 't voorjaar heb ik 't losgelaten, toen zat hij nog maar net op school). Niek heeft ook zijn aandacht nodig. Evenals de was. Een beetje schoon en opgeruimd huis vind ik ook fijn. En ik heb vooral ook rust in mijn eigen hoofd nodig. Wat mij helpt op dit moment is wat (lees: half uur) vroeger uit bed. De kids slapen een half uur langer dan normaal. Voordat ze uit bed komen heb ik al aardig wat kunnen doen. Dat geeft mij rust in mijn hoofd. Het gevoel alsof je een voorsprong maakt op de dag. Al hangen ze de rest van de dag aan mijn benen: die badkamer heb ik alvast schoon.  

 

 

- tijd voor samen -

Toen ik me aan het voorbereiden was op de kerstvakantie én de lockdown had ik telkens een vraag in m'n hoofd: hoe laad ik op? Hoe zorg ik dat mijn batterij vol blijft. Want ik het afgelopen jaar gemerkt dat de conditie van mijn batterij het hele gezin beïnvloed. Lange tijd heb ik dit moeilijk gevonden: tijd voor mij. 

Indirect heb ik daar al meer over geschreven in deze serie. Stille tijd, vroeger eruit (gek, maar dat half uur is dus ook tijd voor mij alleen) en die simpele kop thee. 

En wat ik ook heerlijk vind: tijd doorbrengen met Leon. Daar kan ik zo blij van worden. Onze kids liggen half 7 - 7 uur plat. Dus we hebben de avond samen. En nu in deze rustige tijd (qua uitjes en vergaderingen dan) kijken we iedere avond samen een aflevering of een film. Het abonnement aan New Faith Network is aan ons goed besteed. Momenteel bekijken we de serie The man from Snowy River. Daar genieten we beiden van. 

Samen in verbinding blijven is zo belangrijk. Al leef je in tijden van lockdown dicht bij elkaar toch loert het gevaar om uit elkaar te groeien. Samen iets doen helpt ons om ook samen te blijven. 

- huishouden - 

Geen idee hoe jij als huisvrouw bent... maar ik ben iemand die alles graag schoon heeft. En onder invloed van hormonen komt het dichtbij steriel. 

Met de kinderen de hele dag om me heen vind ik dat hele huishouden best lastig. Wat poets ik wel, wat stel ik uit? Normaliter zou ik na de vakantie weer even stevig doorpakken. Maar ik zet bij mezelf er bewust de rem op. Omdat ik weet dat het vooral stress opzal leveren bij mezelf. En dat schakelt automatisch over op mijn kinderen. 

Eind vorig jaar (klinkt lang geleden) heb ik een schoonmaakplanning gemaakt die mij rust geeft. Die planning had als doel: meer tijd voor andere dingen. Komt dat even goed uit. 

Wat ik heb geleerd is dit: een opgeruimd huis geeft meer rust dan een schoon maar rommelig huis. Dus komende weken de focus meer op opgeruimd dat op schoon. 

 

Hoofd boven water (1)

Wat een pittige tijd beleven we. Middenin de winter (wat voor sommige mensen sowieso al een pittige tijd is) en dan in lockdown. Er ontstond in mij een verlangen om anderen te helpen in deze periode. Maar ook voor mij is het een pittige periode. En ook ik moet mijn best doen om mijn hoofd boven water te houden. Daarom had ik het idee om mijn Instagram volgers mee te nemen in deze periode om te laten zien hoe ik deze periode door ga komen. Ik schrijf vooral vanuit mijzelf, omdat ik over dingen ga schrijven die voor mij helpen. Maar ik hoop dat ik je kan inspireren en bemoedigen. Ik ben geen coach of therapeut, maar ik schrijf meer vanuit levenservaring. Door al de jaren pleegzorg heb ik door schade en schande manier geleerd om mijn hoofd boven water te houden. En die manieren deel ik graag met je. 

Nu weet ik dat er mensen zijn die trouwe volger van mijn blog zijn en geen Instagramaccount hebben. Vandaar dat ik besloten heb om mijn schrijfsels van Instagram ook op mijn blog neer te zetten. 

- Stille tijd -

Stille tijd is voor mij met regelmaat een strijd. Het tijdstip, de concentratie en het perfect willen doen. En als ik me dan niet perfect genoeg voel dan heb ik de neiging om het maar over te slaan. Waar ik me vervolgens weer heel schuldig over voel. 

Maar nu in deze onrustige periode (op alle fronten) wil ik me hier heel stipt aan houden. En ik sta er versteld van hoe bemoedigend sommige teksten in deze periode zijn. 

Momenteel hou ik 's ochtends in alle stilte stille tijd. Ik ben bezig in het Bijbelboek Psalmen. Ik heb dit jaar 10 maanden meegedaan met de Moeskruidapp. Heel fijn! Tot ik laatst bijna tegen een burn out zat. Toen frustreerde het me enorm dat ik het niet kon. Ik ben toen voor mezelf op het gemakje in de Psalmen begonnen. Vind het ook heel fijn om notities erbij te maken. Dan blijft het beter hangen voor de rest van de dag. En heel leerzaam om later over te lezen. Ik lees nu in de Bijbel met uitleg. Maar ook hierin wissel ik wel eens. 

Soms lukt het om diverse redenen niet om stille tijd te houden. Dan zoek ik andere manieren zoals dagboekje, lezing of liederen. Ik vind het zelf ook inspirerend om te zien hoe anderen dit doen. 

Mijn stille tijd duurt ongeveer een kwartier. Mijn ervaring is dat kinderen zich een kwartier alleen kunnen vermaken. Zeker begin van de dag. Zodat ik me terug kan trekken voor stille tijd. 

 

 

- Thee -

 

Ik deel iets heul simpels met je. Maar het werkt. Het heeft 4 letters en het heet THEE. 

 

Als ik stille tijd hou begin ik al met een grote mok thee (hoe groter hoe beter). Als ik er even doorheen zit maak ik thee. Als het chaos is in mijn hoofd of in mijn huis is: thee. Als ik buik-, hoofd of wat-dan-ook-voor-pijn heb, helpt thee altijd. En ook: het helpt zo tegen de kou van binnen en van buiten. Daarom klem ik het liefst mijn biede handen om de mok en drink de thee zo warm mogelijk. 

 

De geur vind ik ook al zo lekker. In de zomer vaak een blaadje munt (jup, ik vind een takje te sterk) in mijn mok. En in de winter vind ik smaken als rooibos heerlijk. En als ik me nou echt heel vervelend voel of ik heb een dappere daad verricht: dan pak ik een zakje van mijn favoriete thee. Die bewaar ik voor speciale gelegenheden. Ik ben trouwens ook zo'n krent die net zo vaak met een zakje doet totdat ie geen geur of kleur meer afgeeft. 

 

Maar die mok thee zit hem volgens mij ook in het volgende: te midden van alle chaos en ellende doe ik een heel inimini iets voor mezelf. Ik zet een kop thee. Puur en helemaal alleen voor mezelf. Ik gun mezelf de kans om zowel van binnen als van buiten op te warmen. Het troost me. Het verteld me dat ik het kan zodra ik opgewarmd ben. Zodat ik met warme handen en een warm haart weer knuffels en liefde uit kan delen. 

 

Tot slot: even de rauwe werkelijkheid. Ik drink inderdaad regelmatig thee. En bovenstaande breng ik zeker in de praktijk. Maar soms heb ik het water gekookt en vervolgens vergeten er thee van te maken. Drink ik mijn thee vaker lauwe dan warm. En dat ligt niet alleen aan mijn omgeving maar soms ook aan mijn chaotische ik. En soms neem ik heerlijk de tijd voor die bak thee en laat ik mijn kinderen waeten dat ik hen over 5 minuten met al hun problemen help. 

 

Zo ik geloof dat ik nu thee nodig heb. Oké...na het verschonen van die luier. 

 

- Tijd voor mezelf - 

 

O poeh...het is hier behoorlijk heftig. Ik heb er eentje die de hele dag op mijn grenzen zit. En dat kost heel veel energie. 

 

Het is voor mij heel belangrijk om momenten op te zoeken om op te laden. Iedere dag na de lunch heb ik een oplaadmoment. Ongeacht hoe lang mijn to-do-list is. Niek slaapt en Sam vermaakt zichzelf. 

Na zo'n oplaadmoment krijg ik vanzelf weer de zin om aan de slag te gaan. 

 

Wat ik tijdens zo'n oplaadmoment doe?

- Social media bij lezen of kijken

- Creatief bezig zijn

- Lezen

- Muziek luisteren

- Gewoon dingen waar ik blij van word

En vooral rust heb ik dan echt behoefte aan. Sam moet dan niet te veel tegen me praten. 

 

Heb jij overdag een oplaadmoment?

 

DIY Merci!

 Echt, ik kan ervan genieten om een cadeautje voor iemand te maken. Het liefst zo origineel mogelijk. Ik hou ervan. Ooit zag ik op Pinterest een idee om een doosje Merci wat origneler te maken. Ik heb het al een aantal keer gemaakt. 

Merci...oftewel bedankt! Soms zijn er heel veel redenen om iemand te bedanken. Zo ook bij een juf. Ik waardeer het enorm wat ze allemaal voor onze Sam doet. Voor haar maakte ik een persoonlijk cadeautje. Het is alweer een tijdje terug dat ik dit aan de tuintafel zat te knutselen. Omdat het te warm was en de chocola begon te smelten ben ik naar binnen gegaan. Haha...ongelooflijk. Ik zou best nog een dagje zulk weer willen hebben!

Wat heb je nodig?

 

 

- Doosje Merci- (gekleurd) papier van 'gewone' dikte

- schaar

- plakband 

- pen

- lineaal 

Hoe ga je het doen?

1. Knip van het papier 20 strookjes van 6 x 3.5 cm. 

 

2. Vouw een strookje om een reepje heen en strijk even met je vingers over de hoeken heen, zodat je weet waar je de tekst straks gaat schrijven. 

 

3. Schrijf op waarvoor je degene wil bedanken. 

4. Vouw het strookje papier weer een keer om het reepje en plak aan de achterkant een stukje plakband, zodat het vast blijft zitten. 

5. Zo doe je alle 20 reepjes. Plak daarna het doosjes met Merci-reepjes weer dicht met een plakbandje (het heeft de neiging om open te blijven staan). 

 

 

6. Nu kun je eventueel de voorkant nog versieren. Ik heb het zelf vrij eenvoudig gehouden. 

Over draagkracht en draaglast

 Bovenop de tafel zitten, een klap tegen de lamp geven, verboden woorden zeggen, een knuffelbeer leeghalen,  gooien met spullen en tot slot nog een brutale mond als ik er iets van zeg. Ik heb Sam een dag thuis. En hij lapt alle mogelijke regels aan zijn laars en gehoorzamen komt vandaag niet voor in zijn woordenboek.

Sam is een schat en ik hou onnoemelijk veel van hem. Maar bovenstaand gedrag kan me enorm uitputten. Soms borrelt en bruist het bij mij van binnen. Ik wil heel graag boven zijn gedrag staan en van daaruit reageren. Maar dit gedrag triggert mijn boosheid enorm. 'Sinds wanneer zitten we hier op de tafel?' Het geeft me soms het gevoel dat alle energie die ik in de opvoeding van Sam heb gestopt totaal niet zijn geland bij hem. Dat frustreert enorm. 

Maar goed, aan alle nadelen plakt ook een voordeel. En zo heeft Sam me wat dat betreft al zoveel levenslessen geleerd. Vandaag wil ik gewoon een levensles die ik van hem heb geleerd met jullie delen. Een valkuil waar mensen 'onbewust' in (dreigen te) lopen. 

Ieder mens heeft een bepaalde draagkracht. Dus de power die je in je hebt om dingen aan te kunnen. Maar soms kom je in je leven ook dingen tegen die eigenlijk te zwaar zijn om te dragen, dat noem je een te zware draaglast. Hierdoor kun je afwijkend gedrag gaan vertonen. Je begrijpt wel dat dit per mens verschillend is, de één kan meer dragen dan de ander. Vergelijk het met het tillen van iets. Hoe zwaarder, hoe vaker je zal moeten rusten om het langer vol te houden. Wordt de last om te tillen te zwaar dan val je om, struikel je vlugger enzovoorts.

En nu even de praktijk hier in huis. Het zorgen voor Sam vergt heel veel energie van mij, al hou ik nog zoveel van hem. Ik merk wel verschil per dag. Sam heeft goede dagen en slechte periodes. In combinatie met alle andere factoren in mijn leven (man, nog een kind, mijn andere verantwoordelijkheden) is het soms te zwaar voor mij. En dat feit vond ik erg moeilijk om onder ogen te zien. Ik heb het overigens wel jaren volgehouden. Maar ik merk dat, als er iets bij komt, het voor mij behoorlijk zwaar is. En ik kan dat merken aan dingen zoals snaaien (geen appels, maar vooral chocola), korter lontje, minder flexibel kunnen denken of Social Media-verslaving. En zo kan ik dat lijstje trouwens nog verder aanvullen. 

Door dat ik dit heb ontdekt ben ik in actie gekomen. Want mijn energie-voorraad was aan het opgaan. Pittige ontdekking trouwens. Doordat ik veel draaglast heb (die ik overigens met alle liefde draag) moet ik zorgen dat ik voldoende draagkracht heb. Of met andere woorden dat ik voldoende bijtank. En bijtanken doe je eigenlijk door uit te rusten (goede nachtrust) maar ook door leuke dingen te doen. 

Mijn acties zijn concreet geworden. Ik ben bezig met het huishouden op een makkelijker manier te gaan doen zodat ik daar minder tijd aan kwijt ben (maybe later een blogartikel hierover) en wat meer tijd over te houden voor dingen die ik echt leuk vind. Dat laatste vond ik echt weer even moeilijk. Want ik liet mijn tijdsbesteding vaak leiden door de dingen die 'moeten' en daarvan had ik nogal een heel lijstje wat eigenlijk zelden leeg was. 

Nu draagkracht en draaglast weer wat meer in balans zijn voel ik me steeds beter. Ik herken de signalen die me laten weten dat ik weer even op moet laden. En ik kan onbeschaamd genieten van het opladen terwijl er nog heel veel dingen op mijn to-do-list staan.

Een dag zoals vandaag is moeilijk. Sam vraagt onmogelijk veel energie van mij. Heel bewust tank ik dan bij. Als zijn gedrag voor mij heel heftig wordt en ik merk dat ik 'leeg' ben, dan neem ik even afstand. Ik leg hem dat ook uit: ik word heel druk in mijn hoofd van jouw gedrag, ik voel me er ook boos over worden, dat wil ik liever niet. Daarom ga ik even naar boven en blijf jij beneden. Ik moet weer even rustig worden.' Ik ben 10 minuten even boven geweest. Even weer tot mezelf komen. Het grappige hiervan is trouwens dat Sam dit over is gaan nemen. Als het in zijn hoofd even botst neemt hij soms de beslissing om zich even terug te trekken. Hij heeft hiervoor zijn eigen plekjes verzonnen. OOk heb ik Sam aan tafel laten kleien (doet hij erg graag), pakt Niek zijn middagslaapje en neem ik tijd voor mezelf. En dit keer wel een uur lang. 

En weet je...deze dag wordt geen topdag, het wordt geen 10 vandaag. En ook dat is prima. (Hé dat was ook een levensles die ik ooit heb geleerd).

Mijn agenda voor 2021

 Misschien een beetje vroeg, maar ik ben er zo enthousiast over (en ik heb hem al een tijdje in huis). Ik heb een prachtige agenda voor moeders gekocht. 

 

Iedere week lees ik een artikel op de site en op een gegeven moment kwam de melding kwam dat er een agenda in de maak was. Toen ik er uiteindelijk meer informatie over las kwam ik erachter dat het niet zomaar een agenda was. Maar een agenda die wel eens heel goed bij mij, als moeder, zou kunnen passen

 

De opmaak van de voorkant vind je door heel de agenda terug. Iedere week past op twee bladzijdes. En persoonlijk vind het ik heel fijn dat de week op zondag begint. Bij iedere week vind je rechtsonderaan de bladzijde een tekst. Ooit had ik een agenda waar ik dat ook had. Ik heb toen ervaren dat die teksten er niet voor niets stonden, ze hebben me bemoedigd, op z'n tijd terecht gewezen en de juiste focus gegeven.

De agenda werkt heel duidelijk met doelen. Misschien herkenbaar. Maar mijn doelen ben ik eind januari meestal al weer uit het oog verloren. Door de hectiek van iedere dag of het missen van zelfdiscipline. Komende tijd wil ik zelf na gaan denken over doelen voor 2021. Welk stukje levenswijsheid van 2020 wil ik meenemen 2021 in. Of welke valkuil wil ik aan gaan pakken? Ik wil het vooral niet te groot maken. En dit keer wil ik niet gaan afvallen :)

 

Per maand is er een vooruitblik, maar ook een terugblik. Ik denk dat dit voor mij ook heel goed is. Ik vlieg vaak de ene maand in en de andere maand uit en zo zijn we al in november beland. Bewuster leven. Minder stress, minder moeten (van mezelf) en meer genieten. 

  

Per maand is er een maandoverzicht. Met handige lijstjes ernaast. 

 

En van deze bladzijde met de planning voor de tuin gaat mijn 'groene hart' sneller kloppen. Wat gaaf dat het nu in mijn agenda past! 

En dan gewoon van die bladzijdes met van die mooie spreuken. Ik hou daar zo van. Sommige kunnen zo in je hoofd blijven zitten. Ik vind deze al zo mooi:

Achter in de agenda staan van schema's, voor degene die dat makkelijk vind. Ik weet niet of ik ze allemaal ga gebruiken. Maar dit is bijvoorbeeld het huishoudschema:

De agenda kun je hier kopen. 

En binnenkort ga ik op 't gemakje mijn agenda voor komend jaar eens invullen.

Pleegmoeder of supermoeder?

 Het is, net als ieder jaar, de week van pleegzorg. Als je mij op Instagram volgt dan heb je al een aantal berichten van mij hierover kunnen lezen. Daarom vandaag ook een blog over pleegzorg. 

 

 

Ik kom het heel vaak tegen dat mensen een pleegmoeder en een supermoeder onder één noemer laten vallen. Want als je pleegmoeder bent, dan moet je toch wel een supermoeder zijn? Waarschijnlijk val ik voor zulke mensen vandaag van mijn voetstuk. Ik voel me namelijk alles behalve een supermoeder. 

Sam heeft mij moeder gemaakt. Gewoon een moeder met alle gebreken vandien. Een moeder die wel eens ongeduldig is. Een moeder die wel eens te hard en te boos praat tegen haar kind. Een moeder die soms op haar wenkbrauwen loopt van vermoeidheid. Gewoon een moeder zoals er heel veel zijn. 

Bij pleegzorg krijg je wel wat extra's op je bord. Je krijgt een familie erbij, met bijbehorend bezoek en verjaardagen. Je krijgt te maken met een voogd, een pleegzorgwerker en momenteel hebben wij ook een therapeut. En Sam zit op school die af en toe ook een gesprek met mij willen hebben. 

We hebben een kind met gedragsproblematiek in huis. Een kind die net wat minder vertrouwen in de mensheid heeft, wat heel logisch is. Een kind wat z'n hoofd voor de helft vol heeft met trauma en dat kun je merken. Zijn opvoeding gaat niet van het leien dakje. 

Maar lieve moeders...als jouw kind wat meer aandacht, professionals en energie nodig had. Dan gaf jij die toch ook? Moeder liefde kan heel veel aan. Of zoals onze therapeut het zegt: ik weet niet wat het is met moeders, maar zij hebben een bepaalde kracht waardoor ze heel veel voor een kind kunnen doen. 

Pleegmoeders zijn net als andere moeders. Je hebt geen speciale gaven nodig. Je hebt wel extra liefde, tijd, plek en energie nodig. Je gaat een keertje vaker onderuit en moet een keertje vaker opstaan. Je hoeft het zeker niet alleen te doen, want zoals je al gelezen hebt, heb je heel veel professionals om je heen staan. 

En we hebben het nog niet over salaris gehad. Wereldsbeste beloning! Als ik zie dat mijn pleegzoon lekker in zijn vel zit is dat voor mij al zo'n cadeau! Of wat denk je van zo'n lekker kroelkind die iedere dag nog even lekker op schoot wil knuffelen. Of als hij 's avonds voor het slapengaan nog even tegen me aankruipt en me al zijn zorgen verteld, dan voel ik mijn pleegmoederhart warm worden. En als ik hem zie groeien en ontwikkelen tot een mooi persoon voel ik me gelukkig. Geloof me, een stap vooruit met een pleegkind geeft je dubbele vreugde, want je hebt er ook dubbel hard aan moeten werken. 

Wat ook bij het pleegmoederschap inbegrepen is, is werken aan je zelf, je huwelijk en gezin. Je ontdekt je valkuilen en je sterke kanten. Je leert afhankelijk te zijn van de Schepper. We leerden wat het gedrag van Sam ons verteld en hoe we hem het beste konden helpen. We kwamen er ook achter hoe we het beste samen konden werken, ook al zijn we heel verschillend. We proberen een manier te vinden waarop beide jongens goed in hun vel zitten binnen ons gezin, zonder dat ze elkaar in de weg zitten. Ouders krijgen gratis levenswijsheid, pleegouders krijgen waarschijnlijk net een portie meer.

Ik voel me geen supermoeder. Ik voel me een gewone pleegmoeder, die iedere dag kracht nodig heeft. Die valt en weer opstaat. Net als alle andere moeders...